Gewoon even persoonlijk.

Door Kaarsje gepubliceerd op Monday 16 October 01:45

Ik ben aan het denken, ja sorry zo 1 keer in de zoveel komt het voor. Meestal is mij mijn hoofd rustig en stil, ik ben maar moeilijk nog kwaad te maken. Maar soms, als ik niet kan slapen. dan overdenk ik dingen en waar ik waarschijnlijk over heen gekeken heb. Of misschien wel opgeslagen, maar er verder er niet bij stil gestaan heb? Mijn leven is niet over rozen gegaan, mijn jeugd was krom, eerst naar zuid afrika als kind, paste me makkelijk aan, dat ik 4 jaar oud was, terug naar Nederland. Met 8 jaar naar Nigeria, alles achterlaten. De dingen die ik daar gezien heb, mag eigenlijk geen kind zien, ze zijn op mijn netvlies gebrand. Hebben deze beelden me gevormd en veranderd? Ja zeker te weten van wel. Ergens denk ik dat me dat me meer menselijk maakte, maar aan de andere kant, ook hard, snoei hard. Ik kan enkel met vrienden praten over de tijd in Nigeria, die weten waar ik het over heb. Je kan als mens niet snappen dat een lijk aanspoeld op het strand, dat iedereen maar wacht tot die klapt. Niemand gaat snappen dat ze levende mensen vastbonden op autobanden en die banden vervolgens in brand staken. Niemand in de westerse wereld zag dat ze mensen aan tonnen op het strand vastbonden en dat het leger ze dood schoten naar gelang het vergrijp. Als het vergrijp erg was, begonnen ze bij de tenen met schieten en vervolgens omhoog in zig zag. We woonden in Ikoya, rijke buurt, tegenover ons woonde staatslieden, maar als er weer eens een machtovername was, zagen we het gezin liggen, dood, vermoord, zelfs kleine kindjes. Daar mochten we het niet over hebben, gewoon doodzwijgen. Was volkomen normaal. Je kon er alles kopen, behalve wc papier, zeep, brood, maandverband en zoveel meer. Als een maatschappij weer eens besloot te staken, weken zonder water, zonder stroom. Wat mij toen boeide? Ik wou terug naar Nederland, terug naar mijn vriendjes op mijn school. Maar wat ben je als kind? Na 8 jaar terug in Nederland, ik heb me nooit meer kunnen aarden. Ik ga niet uitweiden over het feit dat ik toen misbruikt ben, zowel seksueel als gewelddadig, maar over het laatste wil ik wel iets zeggen. Ik ga het niet over het feit hebben dat mijn pa me in elkaar sloeg en dat hij me vaak ziek melde op school omdat ik niet kon lopen van ellende. Wel dat ik het niet normaal vond dat hij me een pistool op mijn slaap zette en dat hij tegen mij zei, ik maak je af kreng. Waarom? Omdat hij totaal bezopen was? Ik plaste in mijn broek van angst, hij lachte me uit. nog altijd weet ik niet wat hem bezielde en tot op de dag vandaag kan ik er om huilen. Ik kan er niets aan veranderen, enkel ermee omgaan. Maar ik heb er wel van geleerd, nooit, maar dan ook nooit zal ik mijn kinderen aandoen wat ik mee gemaakt heb, de cirkel van geweld is gebroken.

Lieve Mama, het is nu bijna 15 jaar geleden dat je overleden bent. je had ook vaak je frustraties in Nigeria. Je man had zich een hoertje uitgezocht. Jij hebt ook met een pistool op je hoofd gelegen dat je overvallen werd , je armband is de stille getuige.

Heb de verkeerde man getroffen, die leek op mijn Pa, een etter en een zuiplap, was hij maar overreden dat hij op de A2 lag te slapen!

Mijn pa zat fout, ik ben geen hoer geworden, ben geen echt K***. want ik kan houden van! Ik kan lachen om de stomste dingen, ik hou van N***, C***, D****. Ik ben Ik, meer kan ik niet zijn, maar ik ben er verrekte trots op!

Maar dat ik toen ik jong was en naar jeugdzorg ging, dat we eindelijk in Nederland terug waren, gooiden ze wat ik zei op de grote hoop van verzinsels. Ik heb jaren lang moeten overleven, niet geleefd! Wie zegt mij dat ik lieg, terwijl ik foto's voorhanden had om te bewijzen, dat het waar was wat ik zei? 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.