Het VVV-Virus (Deel 9)

Door A-S-S gepubliceerd op Sunday 15 October 18:19

‘Honger?’

Verbaasd draai ik mij om, meent hij dit nou serieus? Heeft hij niet gemerkt dat ik hem net weg duwde, toen hij mij wilde zoenen? Of ben ik nu helemaal gek aan het worden, en voelde ik iets wat er niet was? Was ik weer aan het dromen? Nee, dat kan niet.

Lust je quonnie?

Q watte?

Quonie is een soort…

Ja ik weet wat het is, maar wist niet dat jij ook al besmet was door het ‘VVV-virus’.

Het VVV- Virus?

Vreet Vogel Voer Virus

Door Steven zijn aanstekelijke lach, kan ik niks anders doen dan mee lachen, en vergeet ik zelfs even wat er net gebeurt was.

Wees gerust. ik ben niet besmet met het VVV-virus. Jac beweerde dat iedereen dat tegenwoordig eet, ik geloofde dat niet, en jij leek mij de perfecte testpersoon.

Oww,… ik haat je!eikel!

Weet ik. Daarom hou ik ook zoveel van je.

Tja…. Sorry nog van net. Ik…

Laten we afspreken, dat jij zolang je hier bent, geen sorry meer zegt.

Maar…

Niks maar… geen sorry, en niks anders wat daar op lijkt.

En anders….?

Dan… dat zie je dan wel.

Aan zijn uitdagende blik, in zijn ogen en zijn wat geniepige glimlach om zijn mond, weet ik dat hij zijn plannetje allang klaar heeft liggen.

Vertel nou maar gewoon. Dan kan ik afwegen, of het de moeite waard is, om de gevolgen te ondergaan.

Als jij nog één keer je excuus aanbied,….. dan bind ik je gewoon vast….

Verbaasd kijk ik hem aan, ik had veel verwacht, maar dat, dat is niet eens in mijn gedachten geweest.

Als jij niet meer weg kan lopen, heb je ook geen reden meer om je te verontschuldigen.

Hoopvol zoek ik naar de verborgen glimlach, waar aan ik zou kunnen zien, dat het allemaal één grote grap was, maar ik vind niks wat daar maar op lijkt. Zijn ogen staan uiterst serieus.

Haha grappenmaker

Denk je dat?....

Uhh ik mag hopen van wel

Op het moment, dat ik dat zeg, laat hij alles los, en loopt hij richting mij.

Probeer het uit, zou ik zeggen.

NEE,NEE

Zenuwachtig, geschrokken, van het feit, dat het waarschijnlijk geen grapje was, spring ik achteruit. Vroeger wist ik, dat hij deed, wat hij zei, dus wist ik dondersgoed, tot hoever ik bij hem kon gaan. Alleen zei hij toen niet dit soort dingen. Voor elke stap, dat hij na voren doet, doe ik er één achteruit.

‘Het is beter als ik ga.’

Dat doe jij niet.

Boos draai ik mijn rug naar hem toe. Ik haat het als hij zo doet. Als hij alles altijd beter denkt te weten.  Dat hij zonder twijfel, weet dat mijn daden anders zullen zijn, dan mijn woorden zeggen. Wanneer hij zonder maar één woord te veel te zeggen, precies mijn gevoelige snaren weet te raken. Voorzichtig draai ik mij om, wanneer ik zie dat hij alweer druk in de keuken bezig is, krijg ik alweer  wat meer lef.

Ik maak geen schuld, maar we zouden eerlijk zijn. Hoe kan ik nou eerlijk zijn, als ik niks mag zeggen?

Je mag alles zeggen. Ik wil alleen geen excuses meer horen, dat is niet nodig. Ik begrijp je, misschien wel meer dan jezelf, dus waarom  dan nog sorry zeggen.’

Ik… ik…’

Mijn hart gaat als een razende te keer, op zoek naar woorden, op zoek naar kracht, lef. Op dat moment word de gespannen stilte onderbroken, door het Nokia deuntje van mijn telefoon. Nadat ik mij heb verontschuldigt, neem ik mijn telefoon op. Mijn liefde, voor mijn werk, is te groot om het te kunnen negeren, omdat ik het even moeilijk heb, ik kan ze nu niet laten stikken, en het helpt mij ergens ook, om even van deze wereld te kunnen vluchten. Even me druk maken om andermans problemen, hoe egoïstisch dat ook klinkt, het kan wel helpen. Al is het maar van korte duur, want tot mijn eigen teleurstelling kom ik er al snel achter, dat ik niet meer kan doen, dan ze doorverwijzen naar mijn collega. Balend dat ik voor mijn gevoel niks kan doen, stop ik met een diepe zucht, mijn telefoon in mijn kontzak. Oftewel dat was mijn bedoeling, maar op dat moment wordt mijn pols vast gepakt, en hoog op mijn rug gelegd. De pijnkreet die daarop volgt, kan ik niet meer inhouden, het net afgeronde telefoongesprek, is ook gelijk uit mijn gedachten gewist. Het enige wat ik nu probeer is, om mezelf rustig te houden, terwijl hij mij in een greep houdt, waarbij elke beweging die ik maak pijn zal doen.

Wat doe je?

Zonder antwoord te geven op mijn vraag, laat hij een knalroze band zien, die waarschijnlijk afkomstig is van een badjas van Jac. Nadat hij een paar seconde voor mij heeft gehangen, voel ik hem langs mijn lichaam weer omhoog gaan. De band is superzacht, de minuscule haartjes kriebelen in mijn nek, en brengen tegelijkertijd kippenvel over mijn hele lichaam heen. Ik probeer het moment waar ik de fout in ben gegaan terug voor ogen te krijgen.

Wacht even. Waarom?

Sorry deze moet ik even nemen, kan belangrijk zijn

Glimlachend, over het feit hoe goed hij mij weet te citeren, inclusief de veel te hoge stem. Probeer ik hem aan te kijken, maar het word mij al vrij snel duidelijk gemaakt, dat het onmogelijk is in mijn huidige positie.

Dat is wat anders!

Nou, het klonk toch echt als sorry.

Ja, nee. Dat was uit beleefdheid.

Ja, zo ken ik er nog tien.

Nee, effe serieus.

Zijn borstkas duwt steeds meer tegen mijn arm en rug aan. Zijn ademhaling, die ik in mijn nek voel neerkomen, lijkt uiterst rustig, zeker vergeleken die van mij. Telkens opnieuw, herhaal ik de woorden in mijn hoofd, die hij mij vroeger liet opdreunen, toen hij mij nog verdedigingsles gaf. Rustig blijven, observeren ( de zwakte van je tegenstander zien te vinden), en dan pas reageren, maar dat is juist het hele probleem. Ik heb vele malen meer zwakke plekken, dan hij ooit zal hebben. In heel mijn leven heb ik maar twee keer echt van hem gewonnen.

‘ ik ben heel serieus

Ahh kom op zeg. Das niet eerlijk!

Nou goed. Zal ik je dan maar het voordeel van de twijfel geven?

Mijn zucht van opluchting blijkt al snel te voorbarig zijn geweest.

Als jij jezelf los weet te krijgen,…. Dan vergeef ik het je

Neeee….. dat is onmogelijk. Ik dacht dat jij van gelijkwaardige tegenstanders hield.

Niks is onmogelijk, of wil je zeggen dat je echt alles wat ik je ooit heb geleerd vergeten ben.

Uhh, nee, maar er is een groot verschil tussen toen en nu.ik heb al die jaren, de brave huisvrouw uit moet hangen, en jij…. Ach laat ook maar. Het gewoon niet eerlijk.

Wie niet sterk is, moet slim zijn.

Ik lach wat sarcastisch. Niet wetend wat ik er anders mee moet. Voor hem is het allemaal makkelijk om te zeggen, maar voor mij niet. De twee keer die ik het verleden heb gewonnen waren zelfs niet helemaal eerlijk. De eerste keer, won ik omdat ik toen net de kracht van de vrouw had gevonden. Het verleiden/afleiden van een man. Ik had altijd goed laten merken, dat ik niet meer wilde, dan alleen vrienden. Alleen die bewuste dag, had ik even al mijn principes aan de kant gegooid, en hem een versie van mij laten zien, die hij alleen nog maar van verhalen kende. Toen was hij heel even al zijn controle kwijt. Achteraf had ik wel heel veel spijt over hoe ik had gehandeld. Ik had vals gespeeld, sterker nog, ik had gespeeld met zijn gevoelens. Ik probeerde het voor mezelf nog wel goed te praten, omdat hij altijd zei, dat straatvechten, geen regels bevatte. Toch kon ik niet begrijpen, waarom ik het had gedaan.  En de tweede keer, was puur toeval. Beide keren heb ik nu niks aan, hij is te veel op zijn hoede, om ook maar iets aan het toeval over te laten. En de vrouwelijk charmes, ach dat trucje kent hij ondertussen al, en daarbij hij heeft op het moment zijn gevoelens beter onder controle dan ik.

‘Kan ik je niet ergens mee om kopen?’

‘En wat had je zoal in gedachten?’

‘Nog niks. Noem maar iets wat voor jou de moeite waard is.’

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.