Jij bent toch Sylvia? (Deel 6)

Door A-S-S gepubliceerd op Sunday 15 October 18:14

Als de voordeur ineens met een zwaai word opengegooid, laat ik geschrokken een gilletje. In de deuropening, staat een mooie jongedame, en net achter haar staat een jongeman, met hetzelfde pak als Steven aan had.

Steven vraagt met een bigsmile alsof er niks aan de hand is, ‘Slecht geweten?’

Wat denkt hij wel, natuurlijk heb ik nu een slecht geweten! Het gesprek wat wij net voerde, werden we beide nou niet echt heel gelukkig van, maar voordat ik ook maar een reactie kan geven, is hij mij al voorbij gelopen, en begroet hij het tweetal uitbundig, voor mij heeft niemand aandacht meer. De twee mannen lopen naar een andere kamer, en het meisje is ook met van alles bezig, geen van beide, heeft nog maar één woord tegen mij gezegd, het lijkt wel als of ik lucht ben, onzichtbaar. Ik kijk nogmaals naar de deur waar Steven net achter verdween, en dan naar de voordeur die nog steeds open staat. Voorzichtig vol schaamte, verdriet pijn, maar vol overtuiging dat dit het beste is, loop ik naar de deur.

‘Wacht even.’

Vragend kijk ik achterom, waar de stem vandaan kwam.

‘Jij bent toch Sylvia?’

Ik knik, maar begrijp er niks meer van. Wie zijn deze mensen?  Waarom kent zij mijn naam? Ik weet zeker, dat ik haar nooit eerder heb gezien.

‘Ik weet niet wat er aan de hand is, maar is het zo erg, dat je ongezien moet weg glippen?’

Mijn ogen worden vochtig. Nee, maar het is wel het beste, het makkelijkste, hij kan straks gewoon weggaan, zonder zich schuldig te voelen, en ik, ik ga gewoon weer door met mijn leven, zoals altijd. Onkruid vergaat niet.

‘Je begrijpt het niet.’

‘Misschien niet, maar ik hoop wel, dat jij weet wat je doet. Hij zou zijn leven voor je geven.’

‘Dat wil ik dus juist niet!’

‘Dat heeft hij al eens gedaan, en dat zou hij zo weer doen.’

Geschrokken kijk ik haar aan, en hoop iets aan haar te zien, waardoor ik weet dat ze dat alleen maar zei om mij te testen, maar ik zie niks. Voorzichtig vraag ik dan ook: ‘Hoe bedoel je?’

‘Dat kan je beter aan hem zelf vragen, maar ik kan mij niet voorstellen, dat mijn broer het verdient heeft, dat jij stiekem wegsluipt.’

Broer? Natuurlijk, hij had het gezegd dat zij hier ook woonde. Jacqueline, is zonder nog wat te zeggen de badkamer ingegaan. Daar sta ik weer, alleen met alle kans om ongezien weg te lopen, maar de woorden van Jacqueline blijven zich in mijn hoofd afspelen. Heeft hij het verdiend? Nee, maar het zou alles zoveel makkelijker maken. En dan nog, dat ze zei, dat hij al een keer zijn leven op het spel heeft gezet, voor mij. Tientallen vragen, duizelen door mijn hoofd, maar zij heeft al duidelijk gemaakt, dat zij er geen antwoord op gaat geven. Toch loop ik na de badkamer, waar ik zachtjes op de deur klop.

‘Binnen.’

Strak van de zenuwen, doe ik de deur open. Ik heb eerlijk gezegd nog steeds geen idee wat ik aan haar moet vragen, en waarom ik haar eigenlijk achterna ben gelopen. Ze kijkt mij heel even aan, maar gaat dan weer verder met haar haren. Omdat ik niet goed weet wat het beste is, en ze over Steven waarschijnlijk niet al te veel zal los laten, probeer ik met een ander onderwerp een gesprek te krijgen, wie weet, komt daar nog een wijze les uit voort.

‘Hebben jullie…’

Ze antwoord al ver voordat ik mijn zin afhad, met ja, misschien had ze het door dat ik mij wat ongemakkelijk voelde, of wilde ze gewoon dat ik haar met rust zou laten.

‘Zes jaar’

Verbaasd kijk ik haar richting op: ‘Zes jaar? Hoe?’

‘Gewoon zoals elke relatie, alleen dan met minder ruzie, daar heb je helemaal geen tijd voor.’

‘Jacqueline? Ben je klaar?’

‘Praat met hem.’ Zeg ze nog, voordat ze antwoord op de vraag, en van me weg loopt.

Ik laat een klein glimlachje ontsnappen, misschien heeft ze daar wel een klein beetje gelijk in. Met een diepe zucht loop ik naar het balkon, waar ik in alle rust probeer na te denken. Over wat ik nou eigenlijk wil, en of er echt niet meer mogelijk is, dan ik al die tijd gedacht heb.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.