Gemaskerd bal (Deel 1)

Door A-S-S gepubliceerd op Sunday 15 October 18:07

‘Het is klaar, met rouwen! Het is vakantie, dus wij gaan feesten! Je hebt Phil belooft, verder te gaan met je leven.  Doe dat dan ook!’

Schreeuwde Nina tegen mij, toen ik vertelde, dat ik de vakantie, gewoon in mijn zolderkamertje wou doorbrengen.  Op een één of andere manier, kan ik haar maar niet duidelijk maken, dat ik verder ben gegaan, met mijn leven, dat dit rustige, vrijgezelle leven, mij prima bevalt.  Na veel geruzie en geschreeuw, heb ik dan toch maar opgegeven, en ben ik met haar meegegaan.

Hier sta ik nu dan ook, alleen, wachtend op het juiste moment, om weer weg te kunnen gaan. Nina, vermaakt zich wel, zoals gewoonlijk, prima, maar ik had nu veel liever, in mijn vensterbank willen zitten, met een goed boek, in plaats daarvan, sta ik hier, verstopt achter een masker, en met een vreselijk, lelijke jurk, waar ik niet eens normaal in kan bewegen.

'Zou ik deze dans van u mogen?'

Geschrokken, draai ik mij voorzichtig om, om te kijken, of de vraag echt voor mij bedoelt was. Wanneer ik mij omdraai, staat er een jongeman voor mij, gekleed in een donkerblauw marine pak, inclusief een masker, in dezelfde kleur, die het grootste gedeelte van zijn gezicht bedekt, waardoor zijn leeftijd moeilijk is in te schatten.  Hoe hij er uit ziet, is door dat zelfde masker, ook moeilijk te zeggen, maar één ding is zeker. Hij is hoe dan ook knapper, dan de jongens, die Nina een poosje terug voor een blind date, geregeld had. Die ergens uit de oertijd kwamen, waar deodorant of iets dergelijks nog niet was uitgevonden, om over die vieze, plakkerige baarden, waar de restjes eten in verborgen werden, maar niet te spreken.

'Mevrouw?'

'Sorry, ik kan niet dansen.'

'Alles valt te leren. Of wacht u op iemand?'

'Je. Zeg maar gewoon je, anders voel ik me zo oud. En nee, ik wacht op niemand.'

'Nou, wat houdt JE dan tegen, om het te leren.'

Uhh,...'

Zijn hand is al een poosje vooruitgestoken, wanneer ik hem, twijfelend aanpak. Zijn handgreep, voelt bekend, zijn ogen, brengen mij van streek, zijn stem, is zacht, teder, maar ook mannelijk. Terwijl ik ver in gedachten ben, over het feit, dat hij mij toch iets doet, iets wat niet te omschrijven valt. Heeft hij mij meegenomen, naar het midden van de dansvloer. Waar hij mij, in de juiste houding begeleidt, nog steeds zwijgzaam, probeer ik hem zo goed mogelijk te volgen, zonder op zijn voeten te staan.

Tot…

Ineens het kwartje valt. Ik weet, wie er verstopt gaat achter dit masker. Ik weet op wie zijn schouder, mijn hoofd rust. Ik weet wie zijn armen, mij begeleid. Blij, maar ook verbaasd, doe ik een stap na achter, om nog eens goed in de ogen te kunnen kijken, die enkel, alleen nog maar meer bevestiging geven.

'Steven? Steven van oorden?'

Zijn ogen, flitsen heen en weer. Ik hoor hem vragen, of hij mij ergens van kent, maar ik ben volledig in de ban, van zijn onverwachte aanwezigheid. Door een boven natuurlijke, onzichtbare kracht, ga ik weer terug staan, terug in zijn armen, waar ik mij veilig voel. Nogmaals hoor ik hem vragen, of hij mij ergens van kent. Mijn tegenstrijdige gevoelens, maken het niet makkelijker voor mij. Het liefst zou ik willen zeggen wie ik ben, in de hoop, dat hij mij, dan nog steviger vast zal houden. Wederzijds weet ik ook, dat mijn droom,  niet realistisch is, en dat hij waarschijnlijk, andere herinneringen over mij heeft, dan ik over hem.  Toch is zijn kracht, op mij te groot, om hard weg te rennen, zoals ik eigenlijk zou moeten doen. Fluisterend praat ik verder, meer tegen mezelf, dan tegen hem, maar onbewust,  toch nog verstaanbaar. Terwijl ik mijn vinger, voorzichtig, over het voor mij nog onbekende litteken, laat gaan, die net onder zijn oorlel begint, en onder zijn kaaklijn, zijn weg vervolgt.

‘Je bent veranderd, ouder ,volwassene geworden, en toch ben je nog steeds hetzelfde. Je haar, spierwit, zoals je zei, een keer niet geverft, of verstopt onder een irritant grote pet. Je aftershave, nog steeds dezelfde, John Paul Gaultier, als ik mij niet vergis. En je pak, heb je het uiteindelijk toch behaald, of komt die uit een carnavalswinkel?’

Wanneer het nummer is afgelopen, besef ik pas wat ik allemaal heb gezegd, en dat hij al die tijd zijn mond heeft gehouden, als of er niks aan de hand was, en door is gegaan met dansen.  Bedolven onder schaamte, laat ik hem los, en wijs ik een meisje aan, die bij de bar staat.

'Zie je dat meisje daar? Zij kan veel beter dansen, dan ik.'

Na nog een vlugge afscheidskus, op zijn wang. En ik gezegd heb:  ‘Het ga je goed.’

Verdwijn ik tussen de rest van de mensen, door na buiten. Achter mij, hoor ik hem nog roepen, maar weet tot mijn eigen verbazing, ongezien weg te komen. Strak van de adrenaline, baan ik mij een weg, door de overvolle winkelstraten, terug naar het hotel.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.