Zwarte bladzijde!! (vervolg 2)

Door KittyJohansen gepubliceerd op Thursday 12 October 20:32

Alsof het onderhand de normaalste zaak van de wereld leek.  Elke week ontmoetten we elkaar tijdens het boodschappenritueel.  Was ik bij de supermarkt en hij zag me, vroeg hij of ik al vis had gehaald.  Als ik ontkende, reageerde hij zoals hij was: sociaal op en top. 'Ik haal wel even voor je. Straks zijn ze dicht. Haring en kibbeling?' vroeg hij dan, terwijl hij al in de richting van de uitgang liep.

Het was geloof ik de 2e of 3e keer dat ik hem ontmoette.  Onze interesses leken dezelfde kant op te wijzen.  We hielden allebei van mooie kleding en astrologie was ook een gewild onderwerp.  En bóeken!  We waren allebei gek op lezen.  En dat niet alleen.  Ik vertelde hem dat ik zélf een boek had geschreven.  Ik was zo trots als een aap dat het uitgegeven werd en hij was de eerste die het las.  Een boek van bijna 700 pagina's.  Voor mijn gevoel had hij het erg snel uitgelezen en ik vroeg me teleurgesteld af óf ie het wel gelezen had.  Later bleek hij er alles van te weten.  Bizar.  Hoe langer ik hem kende, hoe meer ik er achter kwam dat Thijs vele verborgen talenten had.  Een boek lezen was voor hem een tussendoortje.  Meestal las hij er 3 tegelijk, wat voor hem wat afwisseling gaf.  Oké, we zijn niet allemaal hetzelfde.

Hij wist ook erg veel over medische aspecten.  De medische termen vlogen soms met verbazing om mijn oren en achteraf bleek hij dus als bejaardenverzorger te hebben gewerkt.  Hij lette ook altijd op mijn gelaatskleur.  Tenminste, dat bleek achteraf.  ik zag wel dat hij dan kort zijn blik op mijn gezicht liet rusten, waarop ik vrij onzeker werd of mijn make-up nog wel in orde was.  Pakte ik iets uit de schappen, was ik hem ineens kwijt om even later weer op te duiken met de woorden: 'Jij kunt beter deze nemen. Wat je nu in je handen hebt, is niet zo goed voor jouw darmen.' Voordat ik hem verbaasd aan kon kijken, was hij alweer vertrokken.  Hij had wél gelijk.  Ik was er langzamerhand wel achter gekomen dat ik buikpijn kreeg van een heleboel dingen.  Later pas kwam mijn intolerantie voor melk, tarwe en mais aan het licht.

'Je zei dat je als bejaardenverzorger hebt gewerkt? Doe je dat dan niet meer?' vroeg ik hem later.  'Nee, dat is lang geleden. Nog vóór ik vast zat...'

'Wát zei je?' vroeg ik verbouwereerd en mijn mond moet opengestaan hebben, waarna het beeld van Thijs in een cel doordrong tot mijn hersenen en ik begon te lachen.

'Je hoorde me wel.'  'Jíj?! In een cél!  Ik geloof er helemaal niks van.

'Twee jaar en zes jaar tbs.'

'Wát??  Wat zou je dáárvoor gedaan moeten hebben?'

'Moord,' klonk het achteloos en ik schrok niet eens. Ik gelóófde het gewoon niet.  'Thijs, neem me nou niet in de maling. Dit zijn geen leuke geintjes,' riep ik hem verwijtend toe.  'Nee, zéker niet,' reageerde hij, maar er was geen zweem van vrolijkheid te bekennen.  Alleen een gebeeldhouwde blik.  Ik kon hem even niet pijlen, wat me mateloos frustreerde.

''Het vastzitten was geen geintje, wél de moord,' sprak hij zelfverzekerd.  'Ik heb acht jaar onschuldig gezeten meis. Het was een zaak uit '83...'  'Is je onschuld ondertussen bewezen?' vroeg ik kort, want ik voelde hoe mijn bloed begon te koken.  Want er was íets waar ik heel slecht tegen kon: onrecht.

'Nee.'  'Jézus!! Het is 2013!!'  'Ik weet het. Maar het komt. Al is het 't laatste dat ik doe. Vóórdat ik óóit mijn hoofd neerleg zullen mijn kinderen weten dat ik géén moordenaar ben,' klonk het vastberaden en ik geloofde hem.

Wordt vervolgd.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.