Zwarte bladzijde!! (vervolg 1)

Door KittyJohansen gepubliceerd op Wednesday 11 October 15:59

Tjonge, wat een verademing.  Ik had natuurlijk geen vergelijkingsmateriaal, maar het voelde zo eigen.  Alsof ik met een oude vriendin aan het bijkletsen was.

'Nou ja, niet méér,' klonk het kort, alsof het moeite kostte.  'We hebben twee heerlijke jongens...'

'Hoe...?'

Ik beet op mijn lip.  Ik draag het hart op mijn tong, maar soms kon ik hem wel afbijten.  Maar Thijs leek totaal niet geschokt.  Het bleek dus dat zij donoren waren voor twee vrouwenvrouwen.

'Wouww! Die kinderen hebben dus víer ouders!' riep ik enthousiast uit, waarop Thijs trots knikte.

'Weet je van wie elk kind is?'

'Nee, dat wíl ik ook niet weten. Ze zijn ónze kinderen,' reageerde hij met een glimlach, maar deze ebde langzaam weg toen hij verder ging.  'De derde leeft niet meer...'

Ik keek hem geschokt aan, maar zijn ogen leken in het verleden te kijken. 'Daantje was zó'n mooi meisje. Ze had de donkere oogopslag van mijn moeder...'

'Én waarschijnlijk van jóu,' vulde ik direct de korte stilte op die leek te vallen. Het leek of ik hem hoorde zeggen: 'Ik hield zoveel van haar,' maar dat was alleen wat zijn ogen zeiden. Zijn lippen vormden andere woorden: 'Daantje is door haar moeder negen maanden, negen dagen en negen uren gedragen en ze heeft negen maanden, negen dagen en negen uren geleefd...'

Ik keek geschokt.  Ik vóelde een schok.  Ik had niet anders verwacht dan opwellende tranen te zien, maar niets van dat alles.  Thijs leek breekbaar, maar anderzijds straalde er een kracht van hem uit die me verbaasde.  Híeld hij zich sterk, of schuilde er achter die donkere ogen een zee van verdriet?

Ik staarde hem aan terwijl de rillingen over mijn rug liepen.  Ik wilde mijn hand op zijn arm leggen.  Hem mijn medeleven tonen.  Maar het leek banaal.  Ik had hem immers pas net ontmoet.  Hij knipperde plotseling met zijn ogen en keek me indringend aan. 'Het is gek, maar het lijkt en voelt of ik jou al heel lang ken. Die ógen! Je zou een verloren 'broer' van me kunnen zijn...'

'Meis, ik ga verder met mijn boodschappen. Doeii...'  Ik hoorde nog het wegsterven van de wieltjes van het boodschappenkarretje over de stenen vloer en begon zelf daarna in rap tempo mijn eigen boodschappen bij elkaar te rapen.

Aan de verongelijkte opmerking later van mijn man dat hij onderhand wel honger had, relateerde ik de tijd dat ik met Thijs gesproken had.

Een wildvreemde, maar toch ook weer niet...

Wordt vervolgd.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.