Dat was het dan

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Sunday 08 October 19:51

En toen was Christiaan ineens 4 en ging ook naar school. Dat was natuurlijk geen verrassing maar wel een mijlpaal. Inmiddels is dat al bijna een jaar geleden. Natuurlijk hebben opa en ik nog vaak opgepast en met name Nikita te logeren gehad. Christiaan komt wel graag maar slapen doet-ie liever bij zijn moeder!

Opa en ik passen nog heel vaak op, maar de regelmaat is er uit. Geeft niks, zo is het leven! Bovendien is er niet meer iedere keer iets lolligs te melden, ze worden al zo groot. Maar beide kinderen voelen zich hier thuis en dat is fijn, ook voor ons.

Inmiddels is er een kleindochter bij, maar die woont in Australië, te ver weg om eens op te passen. Behalve toen ze vorige maand hier op bezoek waren en Sander en Scheila samen eens weg wilden……. Het oppassen op deze kleine Sophia zet alle oppastijden met Nikita en Christiaan in een heel andere dimensie. Wat we met die twee hebben krijgen we nooit met Sophia, helaas, helaas.

Vorige week zei Christiaan nog: ‘oma weet je nog dat ik hier altijd kwam?’ 

‘Tuurlijk’ zei ik.

‘Ja en jij bakte ALTIJD  pannenkoeken en die aten we samen op aan die tafel’ en hij wees naar de keukentafel. ‘En daar deden we ook altijd spelletjes, hè oma?’

‘Ja, dat was fijn hè?’ zei ik. En tot mijn grote trots knikte hij hard.

En dan Nikita, het gevoelige meisje dat nog steeds heel regelmatig over omi begint en nog zo precies weet hoe omi dressing voor de sla roerde. Nog steeds gek op opa en op Sander, die tenslotte net zulke blauwe ogen heeft als zijzelf!

Opa en ik zijn bevoorrechte mensen!

 

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.