Een leven vol angsten

Door Lindsy gepubliceerd op Tuesday 05 September 23:16

Mijn verhaal...

Ik wil heel graag mijn verhaal met jullie delen. Een deel van mijn leven, die ervoor zorgde dat ik gedurende vier jaar in een sociaal isolement wegzakte. 

 

Het moet een jaar of vier geleden zijn...

Tijdens de sombere, donkere dagen voelde ik me niet goed. Ik dacht aan een dipje,  door het sombere weer. Tot op een dag ik boodschappen ging doen en ik het erg benauwd kreeg in de winkel. Ik liet mijn winkelkar staan en rende de winkel uit, om even tot bedaren te komen in de auto.  Huilend,  want ik wist helemaal niet wat me net overkomen was. Ik zweette, kreeg hartkloppingen, werd duizelig, had hoofdpijn en was erg misselijk! Terug de winkel binen gaan was geen optie,  maar ik moest met iemand praten. Iemand moet me geruststellen! 

Ik belde mijn vriend,  die op dat moment op zijn werk was. Zijn moeder zou naar de winkel komen zodat ik niet alleen was.  Toen ik dit wist,  voelde ik me al voor de helft beter. Ook al vroeg ik me af waar die bijna doodservaring van kwam.

Diezelfde avond ging ik op consultatie bij mijn huisdokter. Hij onderzocht mij, had mijn bloeddruk gemeten en kon me niet veel wijzer maken. Ik barstte in tranen uit, er moest wel iets aan de hand zijn.

Dokter Google was mijn beste, maar tevens ook mijn slechtste vriend ooit! 

Eenmaal thuisgekomen had ik me in bed gelegd, om even van alles te bekomen... Tot ik plots opnieuw het gevoel had dood te gaan. Ik belde onmiddelijk de huisarts en ik mocht opnieuw langsgaan. 

Eenmaal in de wachtzaal begonnen de klachten terug af te nemen... Wat was er met mij aan de hand? Wat probeerde mijn lichaam mij te zeggen? 

De huisdokter nam die avond een cardiogram af, waar geen afwijkingen op te zien waren. Hij stelde de diagnose 'hyperventileren' en legde me uit dat ik vooral moet proberen tot rust te komen op momenten ik de symptomen voel. Gerustgesteld ging ik naar huis... 

Thuis leerde ik mijn beste vriend, dokter Google,  kennen. Later werd duidelijk dat dit eigenlijk mijn slechtste vriend ooit was. Ik begon al mijn symptomen op te zoeken en kwam bij de ergste ziektebeelden uit! Tumoren, hartafwijkingen,  ... En ik stelde voor mezelf bepaalde diagnoses! 

Voelde ik me hiermee beter? Helemaal niet! Ik sliep amper, maar bleef toch een ganse dag in bed liggen. Ik durfde niet me naar de winkel, durfde niet meer douchen, en durfde geen warme maaltijden meer te benutten omdat ik alles linkte met het vreselijke gevoel dat ik voorheen had in de winkel!  

Alle plaatsen waar ik ooit dat enge gevoel had werden vermeden, alsook alle situaties waar dat gevoel ooit in voor kwam!  

En zo kwam ik al snel in een sociaal isolement terecht. Ik sloot mezelf op in mijn huis, in mijn veilige omgeving waar er niets kon gebeuren. Ik wou niemand zien, want niemand begreep mij. De meesten dachten dat ik gek aan het worden was!

Ik kon niet meer lachen. Ik liet me leven en de aanvallen stapelden zich op. Ik heb dit nog een tweetal maanden volgehouden tot ik op een dag zelfs thuis, in mijn veilige omgeving opnieuw dat enge gevoel kreeg. 

Ik wist niet meer wat te doen. Het was me nog nooit thuis overkomen, en nu plots voelde ik me ook daar niet meer veilig. Samen met mijn partner besliste ik naar de spoeddienst te gaan...

Bizar, eenmaal op de spoeddienst toegekomen voelde ik me tiptop! Maar toch deed de spoedarts een reeks onderzoeken. Na drie uur wachten op de spoeddienst kwam de spoedarts me meedelen dat ze eigenlijk nergens afwijkingen vonden, en mijn bloedwaarden perfect in orde waren . Dit kon toch niet? Ik voel toch wat ik voel? 

De spoedarts luisterde opnieuw naar alle symptomen en zei me dat hij me wou doorsturen naar een neuroloog, maar dat hij dacht dat ik een paniekstoornis met agorafobie heb. Waarna ik het ziekenhuis mocht verlaten...

Ik bleef denken dat ik ernstig ziek was. En dat ik slechts nog enkele maanden te leven had. Situaties waar ik ooit een aanval had bleef ik mijden.

Na een helse week had ik een afspraak bij een neuroloog, ook deze deed een reeks onderzoeken/testen en liet een mri doen. ( het ergste onderzoek in heel mijn leven, waaruit gebleken is dat ik ook claustrofobisch ben ) Ook hier waren alle uitslagen goed. Enkel dan dat ik hyperventileren,  maar daar valt perfect mee te leven. Heel voorzichtjes liet hij me weten dat er niets ernstigs aan de hand is, maar ik een paniekstoornis met agorafobie heb. Net zoals de spoedarts zei. 

Ik werd doorverwezen naar een psychiater en een psychologe, wat voor mij een zware klap was. 

De neuroloog maakte een afspraak bij een psychologe, waar ik de week erna op consultatie mocht. Na 14 maanden zijn de paniekaanvallen verminder,  sommige maanden heb ik er geen meer. 

Ik ben tijdens de therapie mezelf vaak tegengekomen,  ik heb gehuild, me boos gemaakt en moeilijke doelen gesteld. Maar samen met Kelly ( en medicatie ) ben ik erin geslaagd om mijn leven opnieuw in eigen handen te nemen. 

Beetje per beetje, stapje per stapje gingen we op stap. De gesprekken waren soms confonterend, pijnlijk zelfs maar mijn opgekropte gevoelens waardoor de aanvallen aanwakkeren heb ik wel een plaatsje kunnen geven.

Ik heb het moeilijk gehad, en had geen geloof meer in mezelf noch in iemand anders. 

Ik heb gevochten, en ben fier op mezelf! ???? 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig dat je dit deelt, de meeste mensen begrijpen een ander niet zomaar , als dit gelezen wordt ziet men dat er veel meer mee kan spelen. en niets vanzelfsprekend is
je hebt het goed verwoord.
Veel geluk en vertrouwen.