Vaarwel Zorg/Hulpverlening..........

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Thursday 24 August 21:36

En dan is er het moment wat al zo lang door je hoofd speelt......

Dat je je bevrijdt van iets wat tot heden je leven was,en je eigenlijk niet meer wil

En ook niet meer kan opbrengen omdat de bureaucratie de zorg en hulpverlening zo onder invloed van geld heeft veranderd dat het mijlen ver van jouw hart en ziel staat

Je doet een laatste poging om te vechten in belang van patienten en bewoners van intramurale zorginstellingen,die door bezuinigingen niet meer de kwalitatieve volwaardige respectvolle zorg bieden die mensen in hun laatste fase verdienen

Dan moet je hard en wellicht egoistisch zijn en aan jezelf denken

Vanaf mijn kindertijd zorgde ik voor mijn ouders,met liefde en toewijding alles uit de kast halen wat in je betrekkelijke vermogen ligt hen zo goed mogelijk bij te staan,in een strijd tegen pijn,afhankelijkheid en aftakeling,de weg naar de dood meelopen en dan uitzwaaien

gefaald hebben dat je idee hebt meer te hebben moeten doen,terwijl je weet dat je tot uiterste bent gegaan en beste van jezelf hebt gegeven

Jezelf vaak hebtt weggecijferd,onder noemer mijn tijd komt ooit

Maanden en jaren gaan zo door,je rolt van ene zware zorgtaak in de nadere

Klagen no way..Dragen,kracht naar kruis

De jaren met mijn zeer ernstig zieke en gehandicapte man had ik voor geen goud willen missen al waren het tropenjaren

En was ik diep in mijn hart,klinkt erg hard,maar niet zo bedoeld,opgelucht dat hij bevrijd was maar ik ook

Ik leefde in een roes ik ademde,en liep maar waarheen??.........

Ik kwam in een inmens zwart gat,waar was die zorgtaak,mijn gevulde werkende handen lagen doelloos op de tafel

Ik liep wat rond maar snapte niet waarom

Druk om mijn financieen,zegge toekomst weer op te pakken,want omdat mijn man niet had gewerkt toen wij samen waren had ik geen recht op pensioen,dat hoorde zijn ex toe

En dus zat er niest anders op dan naar de sociale dienst te gaan,dar kreeg ik nul op reqyuist,want ik had PGB gehad en een partner kon heen werknemer zijn van een zieke,en dus nergens recht op

gejankt  van woede en onmacht

was ik daar al die jaren goed voor geweest,tegelijk realiseerde ik mij dat ik mijn man een mooie tijd heb kunnen geven thuis en niet naar een verpleeghuis heeft gehoeven

Dat had ik volgend de overheid wel moeten doen,ik had mijn sentiment niet moeten laten spreken maar hem weg moeten doen uit huis

dan stort je wereld in

Maar zoals de dame bij UWV zei,als uw man begraven is kan u morgen weer 40 uur werken en daar sta je dan verdoofd en compleet leeg en uitgehold vol onbegrip jankend mee buiten

Gelukkig had ik een paar lieve vrienden en familie die mij ontzettend goed door deze zware tijd hebben geloodst

Schoonfamilie liet bniets meer horen,ik heb ze een brief gestuurd dat ik ze nooit meer wilde zien omdat ik hun houding ervoer als een trap in mijn rug na

Nog geen cent hebben ze betaald voor deuitvaart

Mijn familie heeft deze bekostigd daar mijn man niet verzekerd kon worden vanwege zijn been amputaties

Dan ben je een te hoog risico en neemt geen maatschappij je meer aan,oh ja als je maar flink betaald maar dat is voor een gewone man niet op te brengen ,dergelijke torenhoge premies

.................

Ik heb alles weggedaan na mijn man zijn dood,alles rook en ademde zijn ziekte en als 46 jareige vrouw wou ik gaan leven en niet blijven hangen in ziek en zeer

Ik kon bij een goede vriend terecht maar die smeet me zo ineens van ene op andere dag op straat

Ik kwam in een oud hotel,op een kamer met de intentie een tijdje te blijven tot ik wat anders had,totaal met niest kwam ik daar aan

Het werden uiteindelijk ruim drie jaren dat ik me daar staande moest houden onder hun leefregels en werd geleefd en was bezig te overleven,tijd om te rouwen had ik niet

En toen kwam de zware klap,in 2016 werd ik zo uit het niest de huur opgezegd en moest ik weg

Ik had niest en als een gek zoeken naar een andere woning

en die kwam er

................................

Ik woon nu alweer ruim vijtien maanden in en mijn flat met mijn hond

Het ios nietb ideaal want privacy heb je er niet,iedereen meent alles van elkaar te weten en een oordeel te moeten geven.Niet praten in je gezicht maar achter je rug om

Van veel lieve vrienden kreeg ik spullen,ik voelde me smerig en rot omdat ik moest vragen,maar men gaf het mij met liefde,en dat heb ik intens gewaardeerd

Nu ben ik op orde en heb ik na diverse vrijwilligersbaantjes in de zorg die steeds op niets uitliepen

inzicht dat de zotrg niet meer mijn weg is

Op de grens van oud naar nieuwjaar werd ik als interieurverzorgster aangenomen in een restaurant in mijn woonplaats

Ik had werk,YESSSSS

Daar werk ik nog steeds maar besef heel goed dat het steeds aanhoren van narigheid,ziek en zeer niet meer mijn weg is

Geloof in een kerk ben ik verloren,leef meer vanuit een spiriotuele instelling

Alles is liefde

de maatschappij verrot en vervuild en de mensen ziek

SEDERT IK DE WARE MENS KEN HOUD IK TEMEER VAN DIEREN

Ik heb mijn studies naar stervensbegeleider afgebrokne,het roept teveel oud zeer en pijn op en ik blijf hangen in mijn verdriet

wel laart ik de ontladingen van mijn tranen toe,ik geef toe aan het loslaten en verwerken van alles wat ik gaandeweg heb weggestopt uit een soort gedwongen overlevingsdwang

Ben gestart via de NTI,met de opleiding dierenarts assistente als opstap naar werken met dieren

en mijn fotografie en knuffelen met dieren gegroeid

Ik zorg meer en intensiever voor mijn oude viervioeter die erg slecht ziet en veel aandacht nodigh heeft,ik merk aan haar dat ze het nodig heeft dat ik meer thuis ben

En dat heb ik zeker voor mijn lieve schat over,zij heeft samen met mij veel meegemaakt ebn was en is er altijd voor mij,ik zal er ook altijd zo lang de tijd rest voor haar zijn!!!

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.