Herinneringen uit verleden in heden....

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Wednesday 16 August 22:27

Ik betrap mij er steeds vaker op dat ik in gedachten terugga naar de tijd van weleer

Mooie en soms ook minder fraaie beelden gaan als een film aan mijn netvlies voorbij,ik kan de kleuren onderscheiden en nog het gevoel van destijds erbij halen alsof het gister zich heeft afgespeeld

Is begonnen toen ik uit een zeer zware periode in mijn leven op mijzelf ging wonen en niet meer hoefde te knokken mij stande te houden en rekening te houden met huisgenoten

een bevrijding en ontlading van wat ik door de jaren heen heb weggestopt

Dromen van een toekomst gingen destijds al een nachtkaars uit,in rook meegenomen door de wind,maar in mijn achterhoofd zijn sommige issues altijd blijven hangen,dat is nimmer verdwenen

het schrijven van teksten,deed ik al heel jong,werd erom uitgelachen en bespottelijk gemaakt,ach trutje moet je in je dagboekje schrijven..Het waren de diepste geheimen en verlangens die ik met niemand dorst te delen en aan papier toevertrouwde ,een pc was er toen nog niet dus schreef je schriften en multo mappen vol,waar je was stukken schrijven wat je dacht en zag.Mijn ogen en handen waren een prima team,veel onzin als ik later terug las en rijp voor de prullenbak

Een trouwe vriend tegen wie ik alles dorst te zeggen,waar mijn mond zweeg opende mijn hart aan het papier

een lach en een traan

Voelde me al;s kind vaak alleen en onbegrepen en dacht dat niemand van mij hield,in feite liet ik niet toe om van mijzelf te houden

Ik hoorde nergens bij,want die kakkers der notabelen kotste ik op,ik kon beste vinden met de gwonen man,maar dat vonden mijn ouders niet goed,dat was gepeupel het minderwaardige volk

Ik moest tennissen en naar piano les

Maar zat vaak in de kroeg en dronk bier dat was stoer en hoorde ik erbij,helaas konden mensen hun mond niet dichthouden tegen miojn ouders en had ik straf

Al vroeg leerde ik de mannen kennen,vaak veel ouder dan ik,soort vaderfiguren,terwijl ik mijn vaderf intens mocht,maar ik viel nu enmaal op oudere mannen die begrepen mij,dat het velen vaak puur om de sex te doen was zag je niet.Je kreeg aandacht en voelde me een hele pief,ik telde mee en hoorde erbij

Ging vaak in de zomer naar het strand heerlijk aan het water,dagdromen met m,ijn multomap,en liet mijn gedachten de vrije loop,over een meeuw in de wind die vliegt naar verre landen weg van betutteling en bureaucratie,wat zou ik graag op die vleugels meevliegen en de wereld eens echt bezien in alle facette en niet zo beschermd weggehouden worden van alles en lopen in de pas,gatver wat walgde ik daarvan

Een dagdromer pur sang mag je wel zeggen was ik

En toen kwam ik ineens in een andere wereld terecht uit het niest weggerukt uit oude situatie,groetr kon het contrast niet zijn,tussen junks en oud gedetineerden in een opvanghuis voor dak en thuislozen,waar je moest knokken om je hoofd boven water te houden en je beschermen tegen geweld van agressieve medebewoners die stelen om aan geld te komen voor drugs

Op straat met de nek aangekeken omdat je er een uit het opvangcentrum was,je tas nagekeken als je een winkel uitging omdat dat volk niet te vertrouwen was

Op een grasveldje achter mijn oude school ging ik in die tijd vaak zitten,zag de treinen langsgaan en dacht ik stap in en ga ver weg van hier,een trein naar niemandsland met onbekende bestemming

Ik wilde gaan varen,als bemanning mee op een schip,de wereld verkennen,het ruime sop kiezen en weg van alle ellende een soort zwervend bestaan leiden geen belerend vingertje en betutteling,je mag dit niet en je moet dat

Niest hield me tegen ik was alles kwijt,letterlijk alles alleen mijn rugzak vol herinneringen,maar bij ieder aspect zette ik met twijfel mijn vraagtekens

Mu ik dit schrijf ben ik in gedachten op de kamer in het crisiscentrum.een bed een kast en een tafel,dat was alles,gemeenschappelijk eten,yopiletruimte en douche gelegenheid

Je leven werd geleefd en steeds was je op je qui vive,wat gebeurt er,de politie was er kind aan huis en steeds weer die angst

Als ik naar buiten kleek zag ik achter dat hoge hek,mijn oude school,waar ik heenging toen ik 13 jaar was,we liepen van de school over een bruggetje naar de gymzaal,onderweg passeerden we een caravan waar snoep en frisdrank werd verkocht en aan de overzijde de LTS waar de jongens uit de ramen keken als wij meiden langsliepen

Nu rest de herinnering,de snoep caravan stond er oud en vervallen bij net als de ziel van sommige oud leerlingen,ik ken de namen nog maar heb ze nooit meer gezien

De dag dat ik met de taxi het centrum verliet was een bevrijding,een eigen appartement samen met mijn vriend,zelf boodschappen doen en met geld leren omgaan,.een heel nieuwe spannende enge wereld

Eebn wereld die ik kende uit mijn dromen,was nu de realiteit

Het viel bitter tegen,in mijn dromen alles mooier en groter,

je leert dat alles zeer betrekkelijk is en iedere dag een knokken om te overleven

Het maakt je weerbaarder en sterker en je relativeert

kijkt met andere ogen naar de mensen

Tegen mensenn opkijken zo je als kind deed,NO way

Vaak de grond ingeboort en steeds krabbelde ik gesterkt weer op

De notabelen en kakkersvolk kijk ik zeker niet op neer,ik heb vaak medelijden met deze zielen,ach wat triste dat je zo in leven staat en je ziel en zaligheid koopt,wat zou er werkelijk in die mensen omgaan,een wereld van betrekkelijkheid,geld en luxe,waar emoties en gevoelens worden weggeslokt met kaviaar en champagne op een luxe jacht,vaak dik gefinacierd door de bank..

Het is hun keuze wel dan niet geboren te worden in een gespreid gouden bedje,maar of ze werkelijk gelukkig zijn? Ik ben zo vrij daar mijn vraagtekens bij te zetten..Een ieder krijgt wat hem/haar toekomt

Rijkdom heb ik niet,vaak aan einde van maand de koelkast leeg en op een houtje bijten,maar steeds wer weer uuitkomen,door vertrouwen te houden dat alles goedkomt en niets blijvend is

Nam diverse baantjes aan om maar in levensonderhoud te voorzien,want hand ophouden gaf verplichtingen en dat wou ik niet,VRIJHEID

Van afwashulp,kranten bezorger,schoonmaken,postbezorger,medewerkster in een fabriek,productie thuiswerk

Ik heb me nooit ergens te min voor gevoeld

Ook heden ten dfagen maak ik schoon in een restaurant om mijn studie te betalen,ik vind het geen droombaan,maar heb er ook geen hekel aan,je bent onder de mensen,maar mnerkt verschil in komaf

De notabelen gaan daar eten en jij mag de rotzooi opruimen en de wc schoonmaken

Woon in een flat met veel uitkeringsgerechtigden en ouderen die menen alles over jou te weten en te oordelen en liesft veroordelen met halev waarheden en achterbkse prietpraat

ze kletsen maar,ze kunnen beter van je lullen dan van je vreten,maar inwendig raakt het je je bent niet van beton maar een individu van vlees en bloed die eigen levensstijl erop nahoud dat niet die van hen is

Ik sta in mijn eigen kracht en niet op mijn mondje gevallen,bijt van me af en laat zeker niet over me heenlopen

Heb een soulmate en tevens onderbuurman waar ik veel mee optrek,we hoeven elkaar maar aan te kijken enw eten wat er in elkaar omgaat,ook zijn rugzak des leven is rijk gevuld en soms snappen we elkaar beter zonder woorden dan met hele teksten

Mensen om ons heen kijken op ons neer,ze doemn maar.Lief en leuk in je gezicht en achter je rug een dolk door je vlees en ziel

Een paar goede vrienden die ik heb,en inmense populariteit onder dorpsgenoten door mijn fotografie en hulp in zorgcentra wat ik deed,maar nu niet meer

Men ziet mij als vreemdeling,zonderling,de vrouw met de hond,ze snappen niet dat ik na 5 jaar weduwe zijn niet een leuke man ga zoeken,ik heb er geen behoefte aan,laat mij maar lekker mijn eigen gang gaan

Wanneer ik thuis op mijn flat zit,slaapt de hond aan mijn zide vredig en vol overgave,we weten exact wat we aan mekaar hebben,mijn alles,een soort kind voor mij

En de pc om te schrijven,stukken wat mij bezighoud en een uitlaatklep,net als vroeger mijn dagboeken heet het nu mijn blog,

Ik schrijf wat in mij opkomt als een soort intuietieve ontlading en geeft mij positieve kracht,vertrouwen en energie door te gaan,ook al is het even zwaar en word je op de proef gesteld,niest komt vioor niest en overal kom je sterker uit

Via de douche laat ik de negatieve zaken van mijn wegstromen zo het doucheputje in,loslatend wat niet bij mij hoort

Geloof in een God heb ik op mijn manier maar niet meer zo de kerk het lerend aan ons oplegd, ik vertrouw op mijn gidsen en mediteer,daar krijg ik inspiratuie ejn inzicht door en door mijn schrijven leer ik zaken beter doorgronden en de revue passeren zodat de puzzel in elkaar valt en vaak antwoorden krijgend op zaken die mij reeds in mijn jeugd bezig hielden\

De herinneringen uit mijn jeugd in heden als vijftig plusser nog helder voor de geest de revue laten passeren en tegen elkaar wegstrepen en behouden wat van toepassing is

Zo Rob de Nijs het eens pakkend bezong in zijn lied Raakte het kind nooit kwijt

Ieder mens blijft een kind

Het is de kunst dat bij jezelf toe te staan en soms even kind te mogen zijn

 

 

 

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi foto.