Gedicht - Lorelei

Door S-Lynn gepubliceerd op Wednesday 26 July 19:35

GeAls de tijd verstrijkt,

de waarheid blijkt,

ben je alleen met zijn twee.

Jij en de zee.

De kalme zee, ze voert je mee, als een lied van lorelei.

Alsof een diepe brand die vlamt, en je hart verbrand.

Gedoofd door de golven van de zee.

Je hart voert je mee.

Zacht maar gedwee.

Het dwingt je verder te gaan dan dit aardse bestaan.

Even raken je handen de eenhoorn van geluk.

Dan word je wakker.

Je droom gegijzeld, en je schip verbrijzeld.

Op de rotsen lig je stil, als een immense gil van wanhoop.

Daar op de rotsen ben je vrij, luisterend naar het lied van lorelei.

Je luistert en luistert.

Je luistert nog een keer, en dan red je het niet meer.

Je slaapt op de rotsen, en opent je ogen nog een keer.

Je luistert nog een keer, en dan red je het niet meer.

De golven wiegen jou als een kind tussen dag en nacht.

Het lied van lorelei, wie had dat verwacht.

Twee helderblauwe ogen kijken je dwingend aan.

Het is tijd om te gaan.

Op de rotsen, nog net een schim van wat zich daar heeft afgespeeld.

Loom en meegevoerd door de stroom kom je aan bij vasteland.

Heel misschien kan je vannacht weer helder zien.

Betoverd door de lorelei.

Even, heel even was je vrij.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.