Rachel: Deel 3

Door Made by Jade gepubliceerd op Friday 07 July 13:16

De hele avond lag ik te kijken naar de foto. De zijkanten waren versleten, maar voor zo’n oude foto zag hij er nog prima uit. Ik draaide hem om en eerst leek het alsof er niks te zien was, maar toen zag ik dat de achterkant een beetje losliet. Ik liet mijn vingers over het korrelige papier gaan en ik voelde dat het niet gelijk was. Het was alsof er iets tussen de foto en een extra papiertje was geplakt in de vorm van een vierkantje. Mijn hart maakte een sprongetje en ik pakte één van de hoekjes vast en begon voorzichtig te trekken. Het was inderdaad een valse achterkant! Toen ik ongeveer over het midden was, kwam er een vierkanten papiertje los. Ik trok het voorzichtig onder het extra papiertje vandaan en vouwde het open.

Bereid je voor op wat komen gaat.

Ik rilde. Wat heeft dit te betekenen? En wie heeft dit geschreven?

Zelfs nadat ik het nachtlampje had uitgedaan, kon ik niet slapen. De gebeurtenissen van vandaag bleven maar door mijn hoofd spoken. Rond drie uur viel ik in slaap en droomde ik onrustig. Toen ik wakker schrok, was het nog niet eens licht.

‘Rachel! Rachel! Rachel! Wakker worden, ik wil met je spelen! Laten we verstoppertje doen in dit oude huis of we gaan geheime plekjes zoeken!’ Lara – mijn zusje die twee jaar jonger was dan ik, maar zich nog steeds een klein kind voelde – sprong op het bed waar ik in lag. Het begon te kraken en ik voelde zelfs het bedstee onder mijn rug.
‘Lara! Wat doe je? Ik probeer te slapen.’ Hopeloos drukte ik mijn kussen tegen mijn oren aan.
‘Maar ik probeer jou wakker te maken. Sta nou eens op. Mama! Rachel wil niet wakker worden!’ Ze schreeuwde het zo hard dat ik spontaan rechtop in bed zat.
‘Laat maar, ze is al bijna opgestaan.’
‘Moet je nou alles rapporteren aan mama wat ik aan het doen ben?’ Ik wreef met mijn hand over mijn gezicht en duwde Lara de kamer uit. ‘Ik ga me even omkleden. Ik  neem aan dat je daar niet bij wilt zijn, of wel soms?’
‘Nee, absoluut niet! Ieuw.’
Eindelijk rust. Gelukkig deed ze dit soort dingen alleen als we op vakantie zijn. Eigenlijk deed ik zoiets nooit bij haar. Lara en ik zijn altijd al elkaars tegenpolen geweest. Zij is altijd aan het babbelen, terwijl ik liever rustig een beetje van de dag geniet, en andersom ben ik de slimste van ons twee. Ook lijken we in uiterlijk bij lange na niet op elkaar. Ik ben de kleinste, ook al ben ik ouder, en Lara heeft veel grotere ogen dan ik. Mijn oogkleur is blauw, terwijl die kleur nergens in onze familie voorkomt. ‘Blauw is de kleur van rust, medeleven en zorgzaamheid. Eentje om te koesteren,’ zei opa altijd.

Toen we aan het ontbijt zaten, voelde ik me nog steeds belabberd. En dat terwijl de dag pas net begonnen was. Ik had nog maar één (droge) boterham op, toen Lara mij meesleurde naar boven.
‘Kom,’ zei ze. ‘Ik heb zin om de beste verstopplaatsen te gaan zoeken.’ Lara sprintte haar kamer in en ik begon met tegenzin in de kamer waar ik had geslapen, om zo te voorkomen dat Lara het kistje zou vinden. Ik stopte het onder mijn lakens. Een plekje waar niet gauw iemand zal kijken. Kruipend op mijn handen en voeten ging ik de muur langs. Net naast het bed vond ik een tegel die vreemd in de muur stak. Ik trok eraan en hij kwam al snel los. Ik kon niet goed zien wat er in de muur verborgen lag, dus graaide ik snel een zaklamp uit mijn tas. Hebbes! Toen ik het licht in het gleufje projecteerde, kon ik mijn ogen niet geloven.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk!!