Anton uit Maastricht - Hoofdstuk 7: Oma Ljuda en opa Ženja

Door VeraSoul gepubliceerd op Thursday 22 June 09:55

Wij leven allemaal een nieuwe leven maar wij zouden het leifst willen dat het oude terugkomt. Zo denkt Anton vaak in de laatste maanden. De veranderingen in zijn leven zijn groot. Behalve verdriet om zijn overleden ouders en dat hij dat nog moet verwerken, moet hij aan zijn oma`s en opa denken, zij hebben het heel moeilijk, dat waren hun kinderen. Hij en oma Vera wonen samen, delen alles en vechten samen tegen hun alledaagse demonen. Maar met oma Ljuda en opa Ženja is kritisch. Zij zijn meer dan zeventig, niet in helemaal goede gezondheid, zij klagen nooit maar de tragedie heeft zij zichtbaar aangetast. Via Skype praat Anton vaak met zij, bijna elke dag, soms paar keer per dag, hij moedigt zij aan, zij hem. Misschien dat hij zij naar Maastricht laat komen, hij moet dat met oom Miloš bespreken, hij zou moeten weten wat de procedure voor hun bezoek is. Oma Ljuda is enkele keren in Maastricht geweest, tenminste vijf, zes keer. Opa Ženja een keer. Met zijn moeder ging Anton bijna elk jaar tijdens de zomervakantie naar zijn oma en opa naar Rusland, Sint-Petersburg. En nu, via Skype, proberen zij uit de tijd hun herinneringen terug te halen. Oma Ljuda en opa Ženja hopen dat hij zij nooit zou  verwaarlozen en vergeten. Zij zeggen hem de hele tijd dat hij op zij tot hun einde kan rekenen en dat zij om hem bezorgd zijn en dan vragen zij hem van alles, wat hij eet, wat hij doet, met wie hij zijn tijd doorbrengt…

Van zijn moeder, Aleksandra, weet Anton wat dingen over zijn oma Ljuda en opa Ženja en dan nu, via Skype, probeert hij zij, met zijn vragen, in goede stemming te krijgen zodat zij wat verhalen over hun levens vertellen.

Oma Ljuda(bijnaam van Ljudmila) heeft een ronde hoofd ,en korte, `n klein beetje krullende, rood geverfde haren. Zij is door haar leeftijd beetje dik, van gemiddelde lengte voor een vrouw en haar stem is afhankelijk van de stemming die de stem moet maken. Zij is vaak hartstochtig en nieuwsgierig in de communicatie en in contact met haar kleinzoon. Zij is een veranwoordelijke en als nodig onderdanige persoon, zij is alles wat in in een situatie nodig is, zij is een oma. Geboren in het zuiden van Europees Rusland, regio Krasnodar, gelegen aan de rivier Koeban,  ongeveer meer dan duizend kilometer van Moskou. Zij is geboren in de Tweede Wereldoorlog, haar vader was officier in het Rode Leger en een van zijn werkzamheden was jagen op deserteurs, zegt oma Ljuda. In de vrede ging hij vaak met zijn vrienden op jacht, en hij is als zestigjarige, met pensioen, overleden. Oma Ljuda heeft nog twee jongere broers, een van hen is arts en woont in Tallinn, Estland.De andere broer is overleden. Moeder van oma Ljuda was van oorsrpogn een Kazachse en dat is soms te zien aan gezicht trekjes van oma Ljuda. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg vader van oma Ljuda dienst in Sint-Petersburg en zij zijn daarnaartoe verhuisd. Oma Ljuda heeft Pedagogische Academie gedaan en haar pensioen als docent van aardrijkskunde en biologie verdiend.

Opa Ženja, Ženja  is een bijnaam van Jevgeni, is geboren paar jaar voor de Tweede Wereldoorlog in Sint-Petersburg, in de tijd door de communisten omgedoopt in Leningrad. Dat is een lange, sterke man, altijd met goed gekamde grijze haren en een rustige stem. Hij had en broer en zijn vader was ook officier in het Rode Leger. Tijdens beleg van Leningrad door de Duitsers, die duurde bijna twee en half jaar, is zijn vader in een gevecht op de front omgekomen en zijn moeder was, samen met alle burgers van Leningrad, bezig met vele acties, zoals graven van loopgraven. In de chaos, met de constante bombardementen, hongersnood, gebrek aan water en alles heeft vijfjarige Ženja zijn moeder verloren, men zei dat zij door een van de bombardementen omgekomen was. Zijn , een jaar jonger, broer is ook verdwenen. Een vrouw heeft hem, Ženja, meegenomen. Meer dan een miljoen mensenlevens heeft het beleg van de stad gekost, er meer dan half miljoen mensen werden dakloos, fabrieken, scholen,wetenschappelijke instelingen,  brugen, monumenteale gebouwen werden vernietigd . Het beleg van Leningrad was een van de bloedigste veldslagen uit de wereldgeschiedenis. De vrouw die kleine Ženja in de chaos heeft meegenomen is zijn nieuwe moeder geworden. Zij was getrouwd met een soldaat, en later officier, en bij de opmars van het Rode leger naar Duitsland en het einde van de Tweede Wereldoorlog vonden kleine Ženja en zijn nieuwe mama zich in Oost-Duitsland, eerst in Erfurt en dan in Gotha. Daar ging Ženja enkele jaren naar school en in de  jaren vijftig verhuisde het gezin naar Jejsk, aan de Zee van Azov, regio Krasnodar. Daarvandaan kwam de man van zijn nieuwe moeder. Opa Ženja was een goede leerling en hij ging terug na Leningrad die bezig was met de wederopbouw . Hij heeft daar universiteit gedaan, elektrotechniek. In de jaren zeventig heeft hij, nu al zelf getrouwd, zijn broertje gevonden. Die was taxichauffeur in Leningrad. Na paar jaar hebben zij samen hun echte moeder gevonden. Van haar hoorde hij zijn echte naam: Aleksandar. Tot het einde van haar leven bleef zij wonen bij opa Ženja en oma Ljuda, samen met zijn tweede, oorlogse, moeder. Opa Ženja werkt in een staatsbedrijf als elektro ingenieur en hij zou al lang met pensioen kunnen gaan maar hij wil blijven werken.

Als Anton met zijn Russische oma en opa via Skype praat, herinneren zij de plekken dat zij samen in Sint-Petersburg hebben bezocht. Voor hem was de hele stad als een museum. Bijvoorbeeld, de stad Poesjkin, aan de rand van Sint-Petersburg, gesticht door Peter de Grote en die in het begin hette Tsarskoje Selo (Tsarendorp). Dat was residentie van de keizerlijke Russische familie en daar zit het Catharinapaleis die werd gebouwd als zomerresidentie voor de Russische tsarina Catharinade Grote. De stad werd voor de Tweede Wereldoorlg , in 1937, hernoemd tot de stad Poesjkin, naar de grote Russische dichter Aleksander Poesjkin, wiens honderdste sterfdag in dat jaar werd herdacht. Verder, Hermitage, een van de grootste musea in de wereld. Toen hij, Anton, in Hermitage is geweest zei een van de gidsen dat als men aan elke exponaat een minuut zou besteden heeft men elf jaar nodig om alles er te zien. Er zijn verzamelingen uit de Oudheid (Egypte, Rome), de Middeleeuwen en de latere kunst en cultuur, zowel van het westen als het oosten. Dat alles is verzameld in iets meer dan twee eeuw en men zegt dat eigenlijk minder dan een tiende aan het publiek getoond kan worden.                                                                                                                                                                   En En dan Pavlovsk, ook een keizerlijke stad aan de rand van Sint-Petersburg. De naam van de stad is afgeleid van de naam van de pas geboren zoon Paul van Catharina de Grote. Het paleis werd in de loop der tijd een favoriet zomerverblijf voor rijke inwoners van de Russische hoofdstad. De eerste spoorweg in Rusland is gemaakt tussen Sint-Petersburg en Pavlovsk. Het treinstation werd als concerthal gebruikt, waar onder andere RobertSchuman, Johann Strauss en Franz Liszt optredens gaven.                                                                                                                                                                      De Russische tsaren haalden altijd de beste architekten in de wereld uit de tijd en er zijn vele gebouw monumenten en objecten die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan. Anton was met zijn moeder, oma en opa, en een keer met zijn vader,  vaak op bezoek aan de plekken tijdens zijn zomervakanties. Nu praat hij daarover met zijn oma en opa, zij proberen hun diepe zuchten en tranen te verbergen.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een mens maakt wat mee in zijn/haar leven, en dat zal altijd wel zo blijven voor iedereen.
Bedankt voor je reactie. Met vriendelijke groeten.