Wakker leven

Door Doler gepubliceerd op Friday 26 May 09:07

67        Wakker worden, elke morgen opnieuw, blij en gezond weer opstaan, wat geweldig is dat. Maar wordt je wel echt blij wakker, zie jij alweer tegen de dag op?

Of denk je vandaag maak ik er een blije en vrolijke dag af, ik negeer alle shit die ik tegenkomt.

 

Een gesprek wat je aan het denken zet, een gesprek waar van je wakker wordt, een gesprek waar je voor weg rent, een gesprek die jij niet wilt horen. Is dat de rede waarom mensen niet meer een echt gesprek durven hebben? Is de rede dat er gedacht wordt, hou op joh, dat weet in nu wel hoor.

Als je dat denkt dan ben je nog niet wakker, nee je loopt rond als een slaapwandelaar, je leeft een leven wat niet echt is, mensen die overal ja op knikken. Die lezen een boek, die horen een andere aan en knikken ja dat wet ik wel. Daardoor blijft alles hetzelfde in de wereld, er wordt niets veranderd of opgelost. Dit komt dat 90-95% van de mensheid niet is geïnteresseerd in wat dan ook, rondlopen als slaapwandellaars. De ogen wagenwijd open en ze zien helmaal niets, omdat ze hun ogen sluiten voor bijna alles om hen heen.

Dit is een leven zonder levenswil, om te willen leven, het leven te gaan begrijpen.

 

Jouw leven is vaak een strijd om te leven, te moeten, je denkt dat je leeft, je geniet van alles. Als voorbeeld, je rookt twintig jaar lang elke dag een pakje sigaretten en dan stop je en roep ik ben gestopt met roken. Dan zeg ik, pas na twintig jaar een afgrijselijke marteling van je lichaam en nu ben je gestopt?

Dit geld uiteraard ook voor overmatig gebruik van, drank, drugs, eten, sport, werken. Hier toon je dus je verrekte weinige levenswil in al deze zaken, je weet het wel, je weet al jaren dat je moet matigen. Maar waarom doe je het niet, ze zijn je opgedrongen, je bent meegesleurd, je hebt het jezelf aangeleerd door spanning of stress, jij denkt dat je het allemaal nodig hebt. Met mate ja, maar hoe er vaak mee geleefd wordt en omgegaan,niet dus, overdaad schaadt.

We zijn volmaakt zoals we zijn, we roepen het maar verpesten ons leven, ons lichaam door overmatig consumptie. We leven alsof we alles kunnen, alsof ons lichaam alles aankan, we vertellen elkaar ik ga op dieet, ik ga stoppen, ik ga en ik ga. Maar wat doe je echt, waar om zoek jij je probleem niet achter dit gedrag, waar doe je dit?

 

Het lichaam kan die overdaad niet aan, ook je geest niet, van het moeten, ik wil, ik zal en ik moet. Jij verteld jezelf dat alle mag en kan, we negeren alle adviezen, raadgevingen, mogelijkheden, tips, je roept dat maak ik zelf wel uit, ik doe wat ik zelf wil, dit is mijn leven, mijn pad. Ja zolang het leven er is en het lichaam en of de geest niet zegt tot zover en niet verder.

En dan? Wat doe je dan?

Je lichaam gaat kwakkelen, lichamelijke ongemakken, je roept, te hardt gewerkt, teveel gesport, teveel gegeten, gedronken en dan? Dan doe je een paar keer wat, maar je valt zo weer terug in je oude gedrag. Totdat er pillen nodig zijn, je hoofd loopt  om, je bent depressief, je bent op, je kan niet meer. Er moeten drastische maatregelen worden genomen, je roept om hulp, jouw gedrag in je eigen leven moet een ander oplossen. Een ander moet het regelen en je wordt boos als het niet lukt, als je iets hoort wat jouw niet zint, dan ineens roep je ja ik met veranderen, dat wil ik niet, ik bepaal zelf wel hoe ik leef. Van mij mag je, maar roep niet dat het aan mij ligt, dat de pillen niet werken, dat er niets veranderd.

Je wijst naar anderen, die het niet kunnen oplossen, die jou willen veranderen en jij slik antidepressiva, jij verander jezelf nog meer in die slaap wandelaar. De rest van je leven ben jij verslaafd, en weet ik zeg niet dat je ze niet moet slikken. Maar neem ook andere maatregelen, gebruik beide om er uit te komen en leg je verwachtingen niet bij de ander neer.

Het kost tijd. Heel veel tijd en ik weet dat als geen ander en ik weet ook dat ik er elke dag aan mag denken, er aan blijven werken. Dat kost inspanning, inzet, aandacht geven, dingen doen die me verder helpen, heel veel dingen laten vervallen, weg ermee, levert niets op. En dan kan ik zeggen ik ben tevreden, ik heb een leeg hoofd.

En jij?

Ben jij tevreden hoe je nu leeft? Ja oké maar ga niet meer om hulp roepen als het fout gaat, lichamelijk of geestelijk, je doet het jezelf aan. Accepteer de ongemakken, accepteert dat alles duur is zoals de zorg en  vraag je het jezelf eens af hoe dat komt.

Wie zorgt daarvoor? Wordt wakker en ga echt leven.

Doler, de reiziger

15-02-2017

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.