Het kastensysteem in India en Dr. Ambedkars strijd voor een beter leven voor de laagste kaste, de ‘onaanraakbaren’.

Door Nelly1 gepubliceerd op Monday 15 May 18:46

Lange tijd heeft het kastensysteem een grote rol gespeeld in India. Hoewel het officieel is afgeschaft, is het nog steeds van invloed.

Als je in een bepaalde kaste wordt geboren, blijf je daar je hele leven. Een kaste bepaald je  positie in de maatschappij. De allerlaagste positie in de maatschappij hebben de  ‘onaanraakbaren’. Ze worden als onrein gezien. Eigenlijk horen ze niet tot het kastensysteem en worden bijna overal buitengesloten. Ze doen het meest vieze werk, zoals straten vegen en het ontstoppen van riolen, voor het laagste loon.

Er zijn de volgende kasten:

De Hindoes geloven in reïncarnatie. Als je een goed leven leidt, kom je in een later leven terug in een hogere kaste. Het kan ook zijn dat je terug komt in een lagere kaste, als je een slecht leven leidt.

Als je in een lage kaste wordt geboren, heb je in een vorig leven waarschijnlijk een heel slecht leven geleidt. Daarom wordt er heel neerbuigend naar je gekeken.

De belangrijke geschriften van het Hindoeïsme, het belangrijkste geloof in India, zijn de Veda’s. Het kastenstelsel is voor het eerst ontstaan tijdens de koloniale overheersing van de Portugezen in de 16e eeuw.

De Veda’s zijn oorspronkelijk geschreven in het Sanskriet.

Die Portugezen hebben het Sanskriet woord varna met het Portugese woord "casta" vertaald wat "stam", "soort", "geslacht of herkomst" betekent en de vertaling is van het Sanskriet woord jati. Het is zonder enige twijfel dat alle Vedische geschriften iedere erfelijke superioriteit uitsluiten en nergens in de Vedische geschriften is de verdeling naar jati te vinden.

 

Dr. Ambedkar en het leven als onaanraakbare.

95a86c4c1931d274e0d535a431157664_medium.

Dr. Ambedkar (14 April 1891 – 6 December 1956) is geboren als  ‘Onaanraakbare.’ maar heeft het uiteindelijk geschopt tot minister van Justitie en als één van India’s belangrijkste leiders. Dr. Ambedkar werd als enige onaanraakbare in 1902 ingeschreven bij de Elphinstone High School in Bombay. In 1907 studeerde hij af en werd hij als enige onaanraakbare toegelaten tot het Elphinstone College, dat verbonden was aan de universiteit van Bombay.Hij behaalde zijn graad in economie en staatkundige wetenschap aan de Universiteit van Mumbai in 1912.d2b96379e0216c1131f65af06a07549a_medium.

Al jong maakte hij mee hoe hij gediscrimineerd werd en buitengesloten omdat hij een ‘onaanraakbare’ was. Hele normale dingen, zoals water tappen uit een pomp, mocht hij niet doen. Ambedkar en andere onaanraakbare kinderen gingen wel naar school, maar moesten afgezonderd van de andere kinderen buiten het klaslokaal zitten en ze kregen weinig aandacht en hulp met hun schoolwerk van hun leraren. Als de onaanraakbare kinderen wat water wilden drinken, dan moest dit door iemand uit een hogere kaste ingeschonken worden, want de onaanraakbare kinderen mochten zowel het water als de waterkan niet aanraken. Meestal voerde de schoolconciërge deze taak voor hen uit. Als de conciërge niet aanwezig was, moest hij het zonder water stellen

Ambedkar heeft veel gedaan tegen discriminatie van de Onaanraakbaren en heeft zich uiteindelijk bekeerd tot het Boeddisme, waarna er grote groepen onaanraakbaren hem zijn gevolgd. Ook heeft hij zich ingezet voor vrouwenrechten.

In Ambedkar’s boek ‘Waiting for a visa’ schrijft hij over zijn eigen ervaringen als onaanraakbare en wat hij om zich heen gezien en gehoord heeft.Zo verteld hij het schrijnende verhaal van een leerkracht van een school voor onaanraakbaren. Zijn vrouw was net bevallen van een baby en was ziek. De dokter wilde eerst niet komen. Uiteindelijk is hij toch gekomen en constateerde dat zijn vrouw aan longonsteking leed. Hij wilde haar verder niet meer behandelen, ook niet toen de leerkracht hem hiervoor geld wilde geven. Zijn vrouw stierf kort daarna.

De naam van de leerkracht en de dokter is niet vermeld in het boek, aangezien de leerkracht bang was dat hij gestraft zou worden.

Ook wordt er verteld over een onaanraakbare die werk had gevonden als klerk in Harijat, een eind van zijn woonplaats Gujarat vandaan. Niemand wilde hem daar woonruimte verhuren, uit angst daar problemen mee te krijgen. Dat hij klerk was geworden als onaanraakbare was al uitzonderlijk, want het was eigenlijk een beroep voor een hogere kaste. Hij was genoodzaakt te slapen op de stenen vloer van de veranda van het kantoor. Als onaanraakbare mocht je niet zelf water tappen.Er was een ‘waterman’ aangesteld op het kantoor, die water tapte voor iedereen. Het gebeurde regelmatig dat de waterman geen water voor hem wilde tappen en snel de benen nam als hij aankwam. Als er niemand bij de pomp was, had hij dus sowieso geen water.Het gebeurde dus regelmatig dat hij de hele dag niets te drinken had. Ook was er nergens plaats voor hem om te eten op kantoor, waardoor hij genoodzaakt was buiten de stad zijn eten te nuttigen.

Uiteindelijk hield hij het maar een paar dagen vol om te slapen op de veranda en besloot naar zijn geboortedorp terug te keren, waardoor hij elke dag grote afstanden moest lopen. Het kantoor stuurde hem naar een ander kantoor in zijn geboortedorp om het vak te leren. Daar werd hij nogal vijandig bekeken. ‘Je vader en broers vegen de straten, en jij denkt dat je gelijk bent aan ons?’, zei het hoofd van het kantoor. ‘Zoek liever een andere baan.’Hij werd uit het kantoor gezet en vermoeid ging hij op een stoel zitten, die buiten stond. Daar verzamelden zich al snel een hele groep mensen. Hoe haalde hij het in zijn hoofd op een stoel te zitten, als onaanraakbare?

De menigte sleurde hem uit zijn stoel, mishandelde en beldigde hem.  Hij smeekte om genade, en beloofde de baan op te geven. Uiteindelijk lieten ze hem met rust.  Van zijn werk heeft hij nooit meer iets gehoord en hij is teruggekeerd naar zijn ouders.

In 1927 had Ambedkar besloten om actieve bewegingen tegen onaanraakbaarheid te starten. Hij begon met openbare bewegingen en marches om te vechten voor het recht om openbare drinkwaterbronnen te mogen openen. Hij begon ook een strijd om Hindoetempels binnen te gaan. In een conferentie eind 1927 sprak hij zijn oordeel uit over de klassieke Hindoeïstische tekst, de Manusmriti. De tekst rechtvaardigt de kaste-discriminatie en "onaantastbaarheid",.  Hij liet de teksten een heleboel keer kopiëren. Op 25 december 1927 leidde hij duizenden volgelingen om kopieën van Manusmrti te verbranden. Zo wordt jaarlijks op 25 december de Manusmriti Dahan Din (Manusmriti Verbrandingsdag) gevierd.

In 1936 stichtte Ambedkar een eigen partij op, de Onafhankelijke Arbeiderspartij.
Na de onafhankelijkheid van India in 1947 werd Ambedkar minister van justitie en werd hij benoemd tot het schrijven van een nieuwe grondwet, die in 1949 werd aangenomen.

Helaas is het kastensysteem in India nog steeds niet verdwenen.Toch heeft Ambedkar's nalatenschap als sociaal-politieke hervormer een diep effect op het moderne India. Zijn initatieven hebben verschillende leefomgevingen beïnvloed en de manier dat India naar sociaal-economische kwesties kijkt.

Zijn beschuldigingen van hindoeïsme als de basis van het kaste systeem maakten hem controversieel en ongewild onder de hindoes. Zijn bekering naar het Boeddhisme leidde tot een herleving in belangstelling voor de boeddhistische filosofie in India en in het buitenland.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.