Zelfredzaamheid of red jezelf?

Door Soekys gepubliceerd op Friday 12 May 14:06

Als moeder van een thuiszitter en een zoon die even klein medisch niet lekker op de rit was ben ik druk. Dat klinkt logisch… maar ik ben vooral heel erg druk met de emoties en de nieuwsberichten van en over de professionals.

Terwijl ik het product maar ben… dat is handig om ons zo te zien, dat vergt dan weinig emotie, moet ik me goed realiseren in welke positie zij staan. Die arme leraar die voor niks naar Den Haag gaat tijdens een demissionaire periode en dan blijkt de agenda inhoudelijk niet te kloppen met de verwachtingen. Gaan ze voor niks. En ze zijn al zo druk.

Ze zijn zo druk dat ze geen tijd hebben voor de overige afspraken op school, zo merk ik. Of dit nu verzuimbegeleiding betreft of extra praten over de ontwikkeling op het moment dat de door hen gekozen speeddate (10 minuten gesprek) afwijkt van de ontwikkelbehoefte van mijn kind.

Ze zijn druk… De sportverenigingen idem. Het hangt aan elkaar van gepassioneerde maar vaak overvraagde vakmensen. Die inhoudelijk alle randzaken niet willen regelen. Of dit te vaak voor rekening hebben genomen dat ze zelf nu voor lief worden genomen.

Vandaag heb ik de vrijwilliger gerust gesteld dat ik heus vind dat ze gepassioneerd haar werk doet.  Maar dat wanneer iets een half jaar blijft liggen dit in de belevingswereld van mijn kind gaat spelen. De sportdocent dat ik vind dat ze haar werk zo bevlogen doet.

Gister was het de mentor van mijn thuiszitter die zich geen houding wist te geven omdat hij toch zomaar een kind had in zijn klas die niet aan de verwachtingen kon voldoen. De directeur die ook maar de vijfde is dit jaar en naar eer en geweten probeert deze situatie recht te doen. Een heel bestuur van de andere school, die probeert met machtsmisbruik onder verantwoordelijkheid uit te komen, wees ik op de taken die er liggen en hoe dit op te lossen.

Dan heb je nog de arme medewerker aan de toegang van de jeugdwet. Belast vanaf bovenaf met de taak om zuinig te indiceren en met een uit het veld verweten, enorm kennisgebrek. Toch zou ik nu graag na driekwart jaar een beslissing op mijn indicatievraagstuk hebben. Dit is het ding… ik wil wat van ze…. En zoals het nu is ingericht… kunnen ze er niet aan voldoen.

Dit zet me op de scheidslijn van begrip en empathie en mijn eigen inslag: Ik ben verantwoordelijk voor wat ik doe. Ze verantwoordelijk houden moet op een bepaald punt. Maar dan zie je overal een reactie van een opsomming van wat deze personen allemaal doen. Okee ik heb geen onderwijs geboden dat half jaar dat je zoon ziek thuis was, of gevraagd hoe hij kon re-integreren. Maar mijn werk bestaat al uit deze, deze en deze taken.

Ik ben afhankelijk van de samenwerking of de beschikking. Ik ben afhankelijk van hoe ze de uitvoering van het werk vormgeven. Dus ben ik hele dagen naast de boven gebruikelijke zorg voor de kinderen professionals gerust aan het stellen.

En dat lukt me niet elke dag. Niet elke dag kan ik het geduld opbrengen voor professionals die de problemen die zij in de organisatie ondervinden naar beneden toe afschuiven. Dit omdat ze zelf de ruggengraat ontbreekt om de eigen situatie te herinrichten.  Tijdens de bijeenkomst woensdag van de vo raad over maatwerk in het onderwijs zei een mevrouw van de voraad vol medeleven tegen mij: jullie helpen bij de oplossing, maar jullie zijn zelf slachtoffer. Ik keek haar dwars aan en antwoorde dat ik geen slachtoffer was maar moeder. Nu werd de mevrouw zo rood als haar jasje. Ze bedoelde het aardig en daar kwam ik weer om de hoek. Ik schrijf dit op onze studeer kamer. Steeds als ik schuin wegkijk treft mijn blik het blad met eigenwijsjes. ‘ik ben verantwoordelijk voor wat ik doe’ ‘Ik kies mijn eigen weg’ ‘Ik kom voor mezelf op’ ‘ik durf het ookal voel ik mij verlegen’

We zijn overal aan het hervormen. Een transitie. Maar als we ons met elkaar niet verantwoordelijk voelen voor wat we aan het doen zijn…. Of iemand met de daadwerkelijke verantwoordelijkheid ontbreekt in een zorgvuldig ondoorzichtbaar web van afschuifmogelijkheden. Met een daarbij fragiele staat van slachtoffer denken die maatschappelijk diep geworteld lijkt.

Wat verwachten we dan met elkaar van het resultaat?

Ik zal mezelf wel weer ongekend populair maken met dit schrijfsel. Maar het lucht zo lekker op zo voor het weekend.

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.