Ophemelend

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Monday 08 May 14:09

2ca26044837507e86ad64d700145b7af_medium. In mijn vrije tijd houd ik me bezig met studeren en leren toepassen. Het lezen van literaire boeken en schrijven van korte, nodeloze verhalen die de plank bij mijn doelgroep ongekunsteld (en potjandobbel nog aan toe) volledig misslaat. Kijk de kat van de buren al vallend graag uit de boom en vang mijn gefileerde vis liever niet eerst zelf. Behalve wanneer dit 's avonds 'hond in de pot' betekend, want dan zijn de rapen natuurlijk gaar kokend... Hedendaags zie ik mezelf als de oorsprong van alles wat mogelijk is. "Ik leef, dus ik ben" is zijdelings een prachtig ontologisch en onbuigbare benadering. Dit gezegd zijnde heb ik mezelf met klem de belofte gedaan vooruitstrevend te zijn. En hier opeenvolgend onverschrokken mij immer bezig te houden met wat kan. Altijd reikhalzend en halsreikend uitkijkend naar efficiënte modellen voor maximaal resultaat met minimale inspanning. Dit is geen gemakzucht, mensen. Dit is beleggen op hoog niveau. Het totaal rendement laat zich liever goedkoop uitbetalen in vormen van abstracte positiviteit waarop ik onvoldaan reageer. Elk ander willekeurig samengesteld tastbaar product waaruit blijkt dat 'voordeel halen' ons voornaamste doelstelling is, is voor mij absolute voldoening. Waarom zou ik tegenwoordig genoegen nemen met minder? Tegen het narcistisch noodlot, in de volksmond genaamd zelfgenoegzaamheid, is geen kruid gewassen. Van de relatieve hoeveelheid kennissen die ik heb, maken de meeste wanneer het mijn persoonlijkheid betreft, nog steeds karakterologische misvattingen. Deze tracht ik hopeloos het hoofd te bieden, maar hier openlijk tegenin gaan is kansloos. Men heeft zijn verkeerd tot stand gebrachte mening al gevormd. Gelukkig sta ik positief in het leven zodat deze gerichte, mentale wandaden mij niet in de koude kleren gaan zitten. Godzijdank! Want zonder deze onzichtbare, marmeren harnas zou hier ik geheid stapelgek van worden. Zo niet, mesjokke!! Rijp voor een geïnstitutionaliseerde, door de rijksstaat gefinancierde, onafgebouwd maar goedgekeurde psychische overheidsinstelling. Het Sint Willibrord te Heiloo is weliswaar afgebouwd, maar metaforisch gezien vind ik dit eventjes symbolisch genoeg. Ik hoef je verder niet te vertellen, mocht dit uit de klauwen lopen, wie voorlopig dan met de gebakken peren zit. Thans, mocht ik even zwakzinnig zijn in mijn beeldvorming en redevoering als een tien tot twintig jaren geleden. Afijn! Voor wie mij nogal theatraal vind klinken, heb ik een middelgrote verrassing. Jezelf ophemelen doe je niet vanuit middelmatigheid. Dit doe je vanuit het opperste besef. Recht toe, recht aan. Zo dramatisch mogelijk als maar kan om kleine onduidelijkheden met ogenblikkelijke ingang de kiem in te smoren. Hierbij verwijs ik op suggestieve wijze naar erbarmelijk en diep treurige omstandigheden waarin onzekere individuen zich tot de dood in roeren. Wat vanzelfsprekend, vanuit mijn riante positie als heerser van mijn eigen mentaal en fysiek intrinsieke tempel, op en top rampzalig is. Voor wie interesse heeft hoe het is vertoeven in verdommenis neem een kijkje in diens eigen leven wanneer het gebukt gaat onder extreme stress en depressiviteit. Tezamen met een ondergewaardeerd zelfbeeld moet bij het aanschouwen van aanhoudende weemoedigheid, bij sommige geliefdes van het zojuist geschetste, een belletje gaan rinkelen. Dit zodat het broodnodige aan hulpverschaffing op gang kan komen. Nadeel van mensen is dat ze egocentrisch in het leven staat. Behalve wanneer je de portefeuille trekt en hierdoor plots, als donderslag bij heldere hemel, mogelijkheden bestaan dat je vanuit het dokters agentschap, een dankbare rol die vrienden en familieleden dan ineens graag op zich nemen, een consult krijgt toegewezen. Of beter nog; tot je beschikking hebt. Mijn inziens een ijskoude bevestiging dat het meelijwekkende hoopje mens alleen waarde treft wanneer het de juiste valuta kan overleggen. Dit kan zonder uitzondering binnen families voor verhitte discussies zorgen tot zelfs een soms letterlijk handgemeen aan toe. Daarom pleit ik sinds het aanbreken van de dageraad niks anders dan jezelf continue ophemelend toe te spreken. Weinig anderen zullen zich hiertoe geroepen voelen. Een conservatief pacifistisch en socialistische houding zou zijn; keer de menigte anders gewoon de andere wang toe. Met andere woorden; kus de mensen hun voet, lik hun reet en neutraliseer de boel om verdere escalatie te voorkomen. Enig nadeel bij dergelijke overwegingen is dat men zichzelf en diens normen en waarden, ook al is dit van minimale waardes, compleet overboord gooit en zich verloochent voor het behoudt van publiekelijk aanzien. Nu zit je met een aantoonbaar krakkemikkig persoonlijkheid waarvan je weet dat hij of zij zich door en door beroerd voelt. Maar om deze aldaar ogenschijnlijk goede relaties te plezieren, hij of zij blijelijk met een op onweer staand gezicht, de schone schijn ophoudt. Nu vraag niemand zich af: Waar en wanneer houd dit emotioneel martelende geneuzel op? Probeer even samen met mij deze façade te ontmaskeren en wellicht dat we eens ergens komen. Dit raadsel moet toch te ontcijferen zijn? Het is bij lange na geen wiskundig complexiteit als het getal PI. Mensen kennende en hun psyche inmiddels wetende, weten we ongeveer beide dat ik er faliekant naast zit. Wij zitten zo ingenieus en complex in elkaar dat het getal PI juist ook veel van ons kan leren. Wij bestaan weliswaar niet uit een oneindig irrationele cijferreeks aan cellen, maar ik denk dat we na een uiterst kritische beoordeling alsnog in hoog aanzien komen te staan. Hier eventjes bij stilstaand, appelleer ik mezelf dwingend tot redenering dat niet iedereen bij machte is zichzelf te vermanen tot stabiliteit. Desalniettemin betekent dit niet dat ik ga stoppen met de talloze, vruchtloze pogingen mijn omgeving tot inzicht te keren. Al refereert dit grotendeels, wat ik op breed genomen vlak adviseer voor anderen, voornamelijk naar mezelf. Daarom is uiteindelijk iedereen tot zekere hoogte, de een meer als de ander, egocentrisch en narcistisch van aard. Dus wat ik dagelijks doe, is mezelf ophemelen door leuke gedachtes over mezelf tot stand te brengen. En wel op een dergelijk aangename toon die harmonisch klinkt en in overeenstemming is met mijn dagelijks handelen. Dit klinkt mij letterlijk als muziek in de oren met onderweg geen vals deuntje te bekennen. Simpelweg omdat ik niet meer tegen mezelf kan liegen. Hoe hard ik ook probeer. Die tijd is foetsie. Voorbij. Geweest. Het gaat niet meer. Alsmede hierom ook is de maandag sinds enkele weken mijn favoriete dag. Een prachtige start... 76d266d67bb6fdfef131765ef1df7dc4_medium. De dag van opnieuw beginnen. De dag van nieuwe perspectieven. Natuurlijk moet ik dingen afsluiten en achter me laten. Echter voor optimale prestatie en progressie vind ik dat deze afsluiting altijd in relatie moet staan tot het begin van iets anders. Hiermee bedoel ik niet de weekenden. Want ook in het weekend ben ik continue bezig met uitbreiding van mijn cognitieve eigenschappen en het zoeken naar relevante informatie. En zodra het maandag is, kan je er vergif op innemen dat ik deze nieuwe kennis feilloos toepas. Hierdoor openen zich steeds meer deuren waardoor de wet van causaliteit, oorzaak en gevolg, op positieve wijze onverbiddelijk haar intrede doet. Over ophemelend gesproken. Wie anders zegt zulk constructief tijdloze, dus in alle fases van je leven zeer actuele en zeer fijne dingen tegen je? Ik ken ze niet. Al had ik aan beide handen elk een eenzame vinger, was het alsnog teveel geweest de sympathisanten hierop te tellen. Tel uit je winst! Mijn logica herdefiniërend, trek ik bijna overhaast de vroegtijdige conclusie dat we alles tien keer kunnen bespreken zonder ooit enig effect. De oorzaak hiervan is eenduidig; we zijn te trots. In het verleden kwam ik weleens zwervers tegen die mij onbeschaamd in de ogen keken en doodleuk vertelde dat de huidige, miserabele situatie toch zeker niet zijn schuld was. De lijst die ze daarna opsomde van wie dan wel, leek oneindig. Dit type is doorgaans kansloos. Niet zozeer omdat het als dier in openlucht leeft. Meer omdat het als dieren niet inziet dat roem en/of faillissement in een kapitalistisch gedreven samenleving valt of staat met houding en denkwijze. "Ik, ik, ik.., en de rest krijgt pik." Krijg je dit bij een verdwaalt zieltje niet erin gestompt, is deze voorgoed overgeleverd aan de wil van goedgeestigen. Zij hebben waarschijnlijk nooit gedacht zichzelf ophemelend toe te spreken toen ze de kans hiertoe hadden. Dus voor wie dit ooit leest: Wees gewaarschuwd! Hiermee ben ik trouwens zeker niet harteloos. En nee, hiermee ben ik ook geen over het paard getild zwijn met een ijskoud hart van steen. Hoewel in bepaalde situaties ik dit wel zou moeten zijn, gezien de streken die men op frequente basis met mij uithaalt. Deze absurditeit krijgt trouwens nog een staartje! Maar goed... Trots weerhoudt ons tijdig hulp in te schakelen of te accepteren. Nou heb ik mezelf geleerd dat hulp accepteren/ krijgen in de categorie 'genezen' valt... Reden: Het kwaad is reeds geschiedt. Je hebt hulp nodig. Je bent te ver heen en kan niet meer terug. De geboden hulp, in elk variant, is een pleister tegen het bloeden opdat je kan genezen. Dit in de hoop ervan te hebben geleerd niet meer je hoofd, tot bloedens en huilens toe, tegen dezelfde of willekeurige stenen te stoten. Uit eigen belevenissen kan ik jou (lezers met minder levenservaring) alvast verklappen dat dit soms onvermijdelijk is. Soms, wanneer je goed oplet, is dit juist wel vermijdelijk omdat je via via hoort wat iemand anders is overkomen of momenteel doorstaat. Neem het volgende voorbeeld zoals; het publiekelijk worden onthoofd. En wel in een werelddeel waarvan iedereen weet, blijf daar weg. Besluit je tegen beter weten in dit oord toch als vakantiebestemming te boeken omdat je trots je in de weg zit; “ik ben voor niemand bang” en je weken later de ambassade moet smeken je uit het hol vol beesten weg te halen, ben je serieus overwogen dommer dan het paard van Christus. En zoals je inmiddels weet, was dat geen edeldier! Stoer zijn is cool. Ik weet. Maar slim zijn, in veruit de meeste gevallen, is een niet bediscussieerbare logica die je te allen tijde -zolang op Aarde gesitueerd en je hier voordeel wilt uithalen- moet hanteren. Poeh, het inmiddels 02:50 uur in de morgen. Ik kap ermee. Het was fijn mijn hart weer te kunnen hebben gelucht en jullie luitjes van positiviteit heb kunnen voorzien. Derhalve wil ik rechtstreeks uit het hart jou in de nabije toekomst alle denkbare successen toewensen. En ter afsluiting, omdat ik mijn nest nu induik, een welbekend en gepaste citaat van een zeer grote spreker: "Oogjes dicht en snaveltjes toe." 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.