Ontsnappingssnelheid!!

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Wednesday 26 April 12:24

2971253be2750fb829307edcefafa0e6_medium.

"Wat fijn dat je eindelijk kan genieten van een leven vol rust. Want hoe ik jou ken, ben je altijd enorm druk met van alles en nog wat. En dit bleef je ook tot hetgeen je mee bezig was tot in de puntjes is afgehandeld. Dit siert jou. Wat dat betreft, al hadden we geen dagelijks contact, ben je op dit vlak zeker een voorbeeld. In de zin van analyserend en daadkrachtig te werk gaan. Dingen geregeld krijgen en het werk met minimale foutmarges afleveren. Want uiteindelijk draait het in een zaak als deze om resultaten. Toen ik pas in dienst kwam, had ik hier (laten we zeggen) een iets andere denkwijze over. Maar, moet worden gezegd, heb ik inmiddels veel van jou op de werkvloer geleerd. Dit gedrag typeert me vandaag de dag steeds en steeds meer waardoor ik straks meer en meer verantwoordelijkheid kan dragen. Hier of elders… Jammer dat je voor vragen m.b.t. computers, iPhones en iPads niet meer bij me terecht kan. Ook jij zal nu voor in de rij moeten staan bij de lokale mobiele telefoonboer. Zeg eerlijk.., een luxe die je heus zal missen :-) Maar ja, wellicht ben je lang blij dat je nu heerlijk tijd hebt ergens in de rij te staan. In plaats van alleen de zaterdagen hiervoor in te plannen omdat je doordeweeks een berg werk verzet. Hoe dan ook, je wekker kan je elk geval uit het raam mieteren of cadeau doen aan een fortuinlijk nichtje of neefje. Je zal nu een stuk minder worden gestoord. Wellicht is het belangrijkste van alles: De zware last van jaren en jaren werken, is nu eindelijk van je schouders. Ik hoor weleens verhalen van mensen die jou natuurlijk al jaren kennen, hoe ontzettend hard je hebt moeten werken om samen met anderen er iets moois van te maken. Iets waar je de rest van je leven ontzettend trots op mag zijn. Ik sta pas aan het begin van mijn carriere en het moment van aftreden ligt nog enkele lichtjaren bij me vandaan. Anderen kunnen hier alleen maar jaloers op zijn. Ik elk geval wel. De werklast die dit beroep op je deed en diens verplichtingen kan je nu fijntjes de rug toekeren. Lekker doen waar jij zin in hebt. Zorgeloos vanaf een vogelvlucht terugkijken op een soms turbulente tijd. Momenten met of zonder collega’s. Met of zonder deadlines. Met of zonder tegenslagen. In je tegemoetkomende jaren, van de langste vakantie van je leven, heb je dus genoeg om op te teren. Toen ik (in een voorafgaand leven) na enkele maanden werk ineens door blessure thuis lag, kwam het weleens voor dat ik ’s ochtends wakker schrok. Bang dat ik me had verslapen voor mijn dienst. In deze kan je stellen dat ik was geconditioneerd. Simpelweg door iets wat een enorme impact heeft op je leven: Arbeid. Hoewel ik niet bijgelovig ben, zal ik de slaapgoden vragen jouw interne, biologische ochtendwekker ook maar even uit te zetten. Zou wat zijn wanneer je nu elke maandagochtend wakker schrikt omdat je denkt dat je laat bent voor werk. Dit is (geef ik toe) inderdaad een tamelijk lange brief, hahaha… Niet omdat ik je zo graag aan het lezen wil houden. Maar omdat ik schrijven gewoon leuk vind en zeker wel enige sympathie voor je heb. Plus, moet ik eerlijk bij vertellen, wens ik straks net zo’n leuke en enthousiaste afscheidsbrief van iemand anders. Ja, inderdaad. Ik geloof heus in karma! :-) Nou, om je niet langer bezig te houden, ga ik er zo zoetjes aan een eind aan breien.  Mocht je het tot deze laatste zin redden, wil ik je bedanken voor de tijd die je hebt genomen het te lezen. Een brief schrijven of lezen kost immers moeite en energie. Maar deze gun ik jou van harte. Temeer omdat je mij enige poos geleden ook de kans hebt gegeven bij dit prachtig en florerend bedrijf in dienst te komen. Hierdoor heb ik veel kunnen leren in mijn proces ‘hoe vind ik mijn weg tussen de verschillende bedrijfsprocessen en persoonlijkheden en hoe kan ik hier zoveel mogelijk van opsteken’. Als je het mij vraagt een waardevol geschenk ook al spraken we mekaar alleen op gezette tijden. Maar ook dit is voor mij een leerproces geweest. Respect voor iemands werk en prestaties moet niet alleen tot stand komen tijdens koffie drinken en donuts delen. Maar ook door op afstand te kunnen constateren: "Daar zit iemand die er het beste van wilt maken en haar stinkende best hiervoor doet.”" Want alleen door je stinkende beste te doen, kan je er daadwerkelijk iets van maken. Zoals het cliché al eeuwenlang klinkt: “Alleen de zon komt voor niks op.” En ja, ook in de 21e eeuw klopt dit nog steeds. Dit is wat ik met ‘Ontsnappingssnelheid’ bedoel.

1c0865efe76bcb2827e380cd52cc6e4f_medium.

Niet de extreem hoge snelheden -van tientallen km's per seconde- waarmee een rakket of hemellichaaam van een planeet loskomt en ontsnapt. Maar hoe jij uit het armoedig en ellendige leven die je lijdt komt zodat je kan genieten van de weelde die Moeder Aarde jou te bieden heeft. Op spiritueel vlak, mentaal vlak of in dit geval het financieel vlak. Ontsnappen aan armoedige gedachtes. Aan de armoedige manier van leven. Armoedig denken. Gewoonweg armoedig zijn. Hoe je hieraan ontsnapt eenmaal in de kluwen van dit beest is voor vele een lastig karwei. En ik zeg je eerlijk dat ik wat dat betreft ook een diep dal heen moest eer ik zag en doorhad wat nu echt gaande was. Daarom heb ik zo’n ontzettende respect voor je. Jij hebt mijn ogen geopend. Door jou kan ik nu eindelijk helder zien en kreeg daardoor richtinggevoel. Ik ga nu werkelijk ergens naartoe. Ik schrijf nu omdat ik me hiertoe verplicht voel. Een paar woorden via email dekt de lading niet. Een telefoongesprek kan, maar creëert toch altijd wel een soort van ‘veilige’ afstand. Soms denk ik van hoe kan het dat ik zo ontspoord was? Het is niet zo dat ik er niet de denkkracht voor heb. Of dat ik misschien lui ben. Geen van dit alles is waar. Het heeft gewoon allemaal tijd nodig voor je dingen kan zien en behappen. Een plaats kan geven en weten hoe je ervoor moet gaan het beste uit de situatie te halen. De situatie in dit geval is je leven. Niemand wilt miserabel leven. We willen allemaal vooruit. Echter zien we niet altijd de mogelijkheden hiertoe omdat mensen veelal wel tevreden zijn met hoe het allemaal loopt. Ik ken een vrouw met een man die haar vreselijk mishandeld. Na een aantal diepgaande en zeer open gesprekken bleek dat ze helemaal niet op veranderingen zat te wachten. Deze man draagt op geen enkele manier bij aan de samenleving. Bij elke poging haar van hem te verlossen kwam ze met smoesjes dat ze niet kon, geen tijd had, geen ruimte, geen plek, geen zin, geen haast. Altijd iets waardoor ze rustig weer klappen ving of ontzettend werd vernedert in het bijzijn van vrienden of familie. Dit maakte diepe impact op mij en op anderen die haar goed kennen. Naargelang haar eigen instelling wilde ik op gepaste en adequate manier ingrijpen. Echter, hier had dit totaal geen nut. Mijn laatste en meest uitgekiende voorstel zou haar op een welgeslaagde manier van hem afhelpen. Natuurlijk op een gezonde, strategische wijze. Helaas heeft ze ook dit voorstel in de wind geslagen. Bij dit soort type mensen die alleen maar in negatieve zinnen denken, kan je op je hoofd staan eer ze de goede bedoelingen opmerken. Maar dan nog gebeurt er weinig tot niks wat aanzet tot het nemen van stappen. Tevens een mooi voorbeeld van hoe het mensen vergaat wanneer ze denken en leven in armoede. Het niet willen of kunnen inzien van de noodzaak te veranderen voor je eigen bestwil. Hij trekt haar mee zijn sores in. En zij grijpt niet naar de handvatten die nodig zijn om de juiste snelheid te maken om los te komen van de planeet: Haar gewelddadige, nutteloze, totaal niks aan de maatschappij bijdragende man. Je in de comfortzone bevinden is een destructieve manier van leven. Op korte termijn zeer vermakelijk. Op lange termijn verwoestend. Ik beken kleur wanneer ik toegeef vele jaren geleden net zo in het leven te hebben gestaan. Niets willen ondernemen omdat ik het allemaal wel best vond. Ik deed gewoon weinig tot niks. En op mijn bankrekening was het aantal euro’s eveneens gewoon weinig tot niks. Om hier verandering in te brengen moest ik hard, keihard aan de bak. Dit ‘keihard aan de bak’ liet overigens vele, vele jaren op zich wachten. De reden was simpel en eenduidig. Ik zat op een meest relaxte manier comfortabel in mijn comfortzone van uitkeringen, belastingfraude, diefstal, mijn exen afpersen en alles wat me maar zolang mogelijk van het werk kon afhouden. Kortom, ik was een luie donder met een verschrikkelijk laag zelfbeeld. Ontregeld en onbekwaam. Jaloers en onzeker. Dom en slim tegelijk. Nu na 10 lange jaren bloed, zweet en tranen, duizenden euro’s verlies, duizenden kilometers naar mijn werk en terug naar huis lopen en minimaal 300 a 400 boeken verder kan ik eindelijk terugkijken op een gigantische achtbaan die ik nooit meer, maar dan ook echt nooit meer wil berijden. Vele memorabele momenten van helaas duivels veel verdriet en bedroevend weinig geld. Deze herinneringen zou ik graag willen inruilen. Wat jammer genoeg in dit leven niet mogelijk is. Mijn ontsnappingssnelheid was meer dan alleen tot inzicht komen dat het probleem niet uitwendig, maar inwendig was. Ik heb zoveel metaforische vaart moeten maken dat ik soms duizelde, hoofdpijn kreeg, huilde en wilde opgeven. Nu uitkijkend op mijn gazon, enkele sportauto’s en uitpuilende bankrekening weet ik door opgedane ervaring wat nodig is om de juiste ontsnappingssnelheid te ontwikkeling. Jezelf!!

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.