De vakman aan het woord

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Sunday 23 April 06:52

     Het schilderwerk was hoog nodig aan vernieuwing toe maar voordat de schilder zou beginnen moest eerst al het houtwerk grondig worden nagekeken. De ramen en stolpdeuren had ik al in de voorgaande dagen geïnspecteerd, hier en daar gerepareerd en een raam had ik tijdelijk vervangen voor een triplexplaat omdat het raam niet meer gerepareerd kon worden. Ik was, na overleg met Ward, die de baas was van het grote complex, met het raam naar bouwbedrijf De Wit gegaan om een prijsopgave te vragen voor een nieuwe en De Wit zou nog van zich laten horen.

     De ramen en stolpdeuren konden aan de buitenzijde door luiken beveiligd worden en deze hingen aan weerskanten van het kozijn aan grote smeedijzeren schanieren. Vandaag was ik gekomen om deze luiken op achterstallig onderhoud te inspecteren en op mijn lijstje had ik al geschreven dat de kleine luiken, die voor de ramen van de kapel hingen, vernieuwd moesten worden en die van de keuken nog wel gerepareerd konden worden.

     Op eens stond Ward achter mij die zei, "O,ben je hier." Er volgde een gesprek over het inspecteren van het houtwerk en welke kant van het huis zwaarder te lijden had onder de weersinvloeden. Toen vroeg Wart aan mij: "Weet jij wat De Wit voor dat ene raam durft te vragen?" "Nee." "Hij zij tegen mij dat het zeshonderd gulden moet kosten." "Heb je aan hem gevraagd of dat inclusief het plaatsen is." "Plaatsen? Wat bedoel je daar mee?" "Nou, een timmerman hier naar toe sturen die het raam afhangt, sluitend maakt en het glas er in zet." "O, bedoel je dat. Oké, bedankt voor de tip. Maak maar een lijstje van al de luiken, ik zie je vanmiddag nog wel even."

     Toen het elf uur was ging ik naar de koffie counter. Twee mannen van aannemersbedrijf De Wit waren bezig met het dicht metselen van de muur waar raamkozijnen hadden gezeten en ik maakte ook koffie voor hun omdat ze zeiden dat ze nog geen koffie hadden gehad. Tijdens het drinken maakte we een praatje en ik vroeg aan een van hen. "Zeg Hans. Hebben jullie die leerjongen nog?" Er volgde een gesprek over de leerjongen die zo`n zes maanden eerder had geholpen met het stellen van het kozijn van de slaapkamer van Ward en die bleek er nog te werken. Hans wilde weten waarom ik in die jongen geïnteresseerd was en toen vertelde ik dat ik de week ervoor een raam had gebracht en of die jongen er aan toe was om een dergelijk werkstuk te maken. "Ja maar daar ga ik niet over," zei Hans. "Dat moet De Wit uitmaken."     

     Zo rond de klok van half een was het mijn gewoonte om voor de lunch naar de snackbar te gaan waar ik onder het eten de krant van de dag kon lezen die daar dagelijks op een van de tafeltjes te vinden was. Om half twee was ik weer terug en zo rond de klok van drie uur zat ik weer aan de koffie. Ik had Ward nog niet gezien en het lijstje van de luiken had ik klaar. Omdat ik in de buurt van de koffie counter was pakte ik de hoorn van het toestel wat daar aan de muur hing en typte het nummer van Ward in. "Met Ward." "Met Jan, ik heb dat lijstje klaar." "O, dat is mooi. Ik kom over een half uurtje naar beneden." "Oké."

     "Uh zeg Jan?." "Ja." "Ik heb nog even met De Wit gebeld maar dat raam moet toch zeshonderd gulden kosten." "Vind je het goed als ik hem even bel?" "Wat zou jij daar dan aan kunnen veranderen?" "Dat weet ik niet maar ik denk dat het geen kwaad kan als twee mensen van het vak met elkaar hierover van gedachten wisselen." "Als jij denkt dat je dat doen moet dan doe je dat maar." "Oké. Ik spreek je straks."

     Ik verbrak de verbinding en typte het nummer van de telefoniste en vroeg haar of zij mij kon doorverbinden met Bouwbedrijf De Wit. Na heel even gewacht te hebben hoorde ik een vrouwenstem zeggen. "Met De Wit bouwbedrijf." Ik vertelde wie ik was en of ik meneer De Wit kon spreken. Ze zei: "Een ogenblikje alsjeblieft." "Met De Wit." "Hallo Bart met Jan van De Boeckhorst." "Zég het eens Jan." "Ik heb toch vorige week dat raam gebracht?" "Ja." "Moet dat nou echt zeshonderd gulden kosten?" De Wit gaf geen antwoord en ik vervolgde. "Je hebt toch die leerjongen. Die kan toch dat raam maken." "Nee dat kan hij niet" zei De Wit op een toon van dat maak ik zelf wel uit maar ik haakte hier gelijk op in en zei. "Mooi! Dan moet je hém dat raam laten maken zodat hij er wat van leren kan en dan kan je de volgende keer de volle mep rekenen. Wat vind je er van? Oké?" "Oké, drie honderd gulden dan." "Bart bedankt en tot ziens."

     Toen Ward beneden kwam bespraken we de lijst. Alles bij elkaar was het een hele klus en Ward vroeg aan mij hoe ik dacht dat te kunnen klaren. "Wil je dan dat ik dit werk gaat doen?" "Ja, want wat zou De Wit hier voor rekenen." "Ik denk dat De Wit niet eens een prijsopgave kan maken en dat hij het gewoon in daggeld gaat doen." "Daggeld? Wat is dat?" "Dat betekend dat hij mensen hier naar toe stuurt die deze klus gaan klaren en dat je daarna pas de rekening krijgt. Je kan dus nooit weten hoe dat gaat uitpakken. De kans is groot dat het bedrag enorm gaat worden," zei ik.

     "Kan jij dan wel een prijsopgave maken." "Nee dat kan ik ook niet. Ik kan wel het materiaal uitrekenen maar dan zit ik nog met de vraag hoe ik het verder gaat aanpakken." "Hoe zo?" "Nou, als ik dat werk gaat doen dan moet ik op z`n minst een werkplaats hebben en wat machines." "Je kan toch onder het overdekte terras de werkbank neer zetten en dat zagen dat laat je toch altijd bij de houthandel doen?" "Ja, maar voor dit werk ligt dat anders. Op de eerste plaats kan ik bij de houthandel alleen vurenhout kopen en dan pas komt de vraag of ze voor mij het hout willen zagen. Voor dit werk raad ik je aan om geen vurenhout te nemen. Vurenhout is goed hout om voor het binnenwerk te gebruiken maar we spreken in dit geval over buitenwerk.

     De luiken zijn van een goede kwaliteit grenen gemaakt en dat was in het jaar 1915 een hele goede keus maar dat is nu bijna niet te betalen. Ik raad je aan om in dit geval voor meranti te kiezen. Dat is een hele goede houtsoort die voor buitenwerk heel goed te gebruiken is, maar je snapt wel dat ik niet met meranti van een andere houthandel bij onze houthandel aan kan komen met de vraag of ze dat even voor ons willen bewerken en daar komt nog bij dat hardhout, want meranti is een hardhout, alleen ruw verkocht wordt." "Ruw? Wat bedoel je daar mee?" "Nou kijk. Al het hout wat ik koop is al geschaafd. Dat is dus glad hout maar hardhout wordt niet geschaafd en is daarom ruw hout. Ik zal op de eerste plaats een schaafmachine en een zaagmachine moeten hebben want die luiken zijn gemaakt van een houten raamwerk waar een profilering aan is geschaafd, waar panelen in opgesloten zitten en die panelen zitten in een groef of sleuf die ook in het raamwerk gezaagd of geschaafd moet worden. Begrijp je?"

     Na een tijdje ploeteren en uitleggen begreep Ward wat Ik bedoelde. Ik stelde voor om de zaag en schaafmachine van zijn broer te vragen en ik vertelde dat ik die informatie had van Joop de elektricien. Verder stelde ik hem voor zijn garage als werkplaats in te willen richten. "Moet ik dan mijn auto buiten laten staan," klonk het verontwaardigd. "Ja dat moet." "Jézus, kan dat niet anders?" "Je bedoeld dat ik elke avond het hout en de machine buiten in de regen neerzet, dat kan je toch niet ménen. Het lijkt mij echt het verstandigste dat je dit offer wil brengen want als je De Wit dit werk laat doen dan kost het misschien net zo veel als een nieuwe auto. Je moet het toch een beetje zakelijk gaan bekijken hoor en die auto zal daar heus niet van dood gaan."

     "O, over De Wit gesproken. Hij gaat dat raam nu voor driehonderd doen," en deze ommezwaai maakte ik omdat ik wist hoe Ward zich druk kon maken als het over zijn auto ging. "Voor driehónderd? Hoe heb je dát nou voor elkaar gekregen" en ik deed mijn verhaal. Inmiddels was het half vijf geworden en ik vond het zo langzamerhand welletjes. Ik zou van Ward te horen krijgen of de machine over gebracht kon worden en de rest kwam dan vanzelf de volgende dag  weer aan de orde. Ik ruimde mijn gereedschap in mijn kist die ik met een hangslot afsloot, trok mijn overall uit en wisselde mijn werkschoenen voor nette schoenen.  

     Het leek als of ik weinig had gedaan maar niets was minder waar. Naast mijn normale werk was ik ook aanspreek persoon voor de cliënten die daar veelvuldig gebruik van maakte. Zo kwam er om half twaalf een cliënte naar mij toe met een mixer die telkens kortsluiting maakte. Dit keer was het een losgeraakte draad aan de stekker en het euvel was dus snel verholpen. Verder waren in de loop van de dag nog wat cliënten naar mij toe gekomen met vragen die betrekking hadden over attributen die ze niet konden vinden en dat nam veel tijd in beslag. Zo alles bij elkaar had ik mijn handen best wel vol gehad en om vijf uur reed ik dan ook met een voldaan gevoel de poort uit op weg naar huis. 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.