Mijn vader kreeg de ziekte van Parkinson

Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 10 April 00:04

     Obstipatie, slecht slapen, minder goed ruiken, somber zijn: het waren de eerste klachten die mijn vader had en wij wisten niet dat dit de eerste symptomen van de ziekte van Parkinson waren. Voorkomen en genezen bleek niet mogelijk, wel dat hij in therapie ging zodat er iets aan gedaan werd om er minder last van te hebben.

     Zijn huisarts ging pas aan Parkinson denken toen hij klachten kreeg als trillen, stijve spieren en vallen zonder oorzaak. Het bleek dat het niet gemakkelijk is om de diagnose Parkinson vast te stellen. Het bleek een ongelooflijk ingewikkelde ziekte te zijn. Bovendien zijn er tien tot twaalf ziekten die erop lijken. De huisarts stuurde hem door naar een neuroloog die in Parkinson gespecialiseerd is.  

     Parkinson is een ongeneeslijke hersenziekte waarbij hersencellen afsterven. Dit gaat bij iedere patiënt in een ander tempo en geeft bij iedereen een andere combinatie van klachten. De klachten van mijn vader waren de ene dag erger dan de andere en de symptomen werden gaandeweg ernstiger. Bij hem zat het probleem in de afname van het logisch denken. Zijn lopen veranderde in traag schuifelen en dat kwam doordat bepaalde zenuwcellen in zijn hersenen afstierven. Daardoor kreeg zijn lichaam gebrek aan dopamine, de stof waarmee hersencellen signalen aan elkaar doorgeven. Als er te weinig dopamine is, gaat er in de hersenen en in de rest van het lichaam steeds meer mis. Het bleek een grote rol te spelen bij zijn gemis aan genot, blijdschap en welzijn, om geen kwaliteit aan en van het leven te ervaren. 

     Mijn vader kon er niet mee leven en werd na enkele zelfmoordpogingen, door in het water te springen, in een crisiscentrum opgenomen. Na verloop van tijd mocht hij weer naar huis maar zijn gedrag liet veel te wensen over. Hij had in het verleden een polshorloge van mij gekregen en daar was, bij zijn zelfmoordpoging, water in gekomen. Dit had ik door de horlogemaker laten repareren en toen ik het horloge weer aan hem gaf zei ik tegen hem "Als je nu weer in het water wil springen, doe dan eerst even het horloge van je pols af."

     Zijn ongeïnteresseerdheid om verder te leven kwam tot uiting in totale onverschilligheid die er mede het gevolg van waren dat hij in bed poepte of open en bloot in de woonkamer op het tapijt urineerde. Ik wist dit omdat mijn oudste zus mij dat had verteld. Ik ben hier echter nooit  getuigen van geweest of dat ik dat bij het betreden van de woning gemerkt heb want daar was mijn moeder, die inmiddels ook al een bejaarde vrouw was geworden, veelte proper voor. Nee, gelukkig was ik hiervoor gespaard gebleven want ik had niet geweten hoe hierop te reageren.

     Toch kon ik het opmaken uit het veranderde gedrag van mijn moeder. Die kon soms van uit haar fauteuil naar een plek in de vloerbedekking van de woonkamer kijken met een blik van. 'Ik zal het toch wel goed schoon gemaakt hebben?' En waar ik het ook uit op kon maken was de blik in haar gelaat wanneer zij de woonkamer verliet om bijvoorbeeld in de keuken koffie in te schenken. Het was zo`n blik van. 'Ik hoop dat het dit keer maar goed gaat.'

     Op twaalf december was het de verjaardag van mijn moeder en mijn vader had op die dag het plan opgevat om in bed te blijven. Er kwam op die dag een groepje familieleden naar Rijswijk, die in één auto met elkaar waren meegereden, om haar met cadeautjes te feliciteren. In de afleiding die hierdoor ontstond zag mijn vader kans om ongemerkt de autosleutels te pakken en in zijn pyjama het huis te verlaten. Hij liep zonder dat iemand hem opmerkte naar zijn garage, een eindje verderop in de straat. Met zijn nieuwe Peugeot 504 zette hij koers naar de vissershaven in Scheveningen. Daar reed hij, in een geslaagde zelfmoordpoging, de auto van de kade af het water in en kwam door verdrinking om het leven. Zijn polshorloge had hij op het nachtkastje in de slaapkamer achter gelaten.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.