Bij elkaar rapen.

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Thursday 30 March 09:55

aolRP3nc9HiUQOKQ701721HAJzs2yP3N.jpg

Ik doe mijn uiterste best om mezelf weer bij elkaar te rapen. Vermoeidheid beheerst mijn leven, en of ik nu vermoeid word van de spanning of dat ik door mijn vermoeidheid kwetsbaarder ben geworden en hierdoor op dingen heftig reageer wie zal het zeggen. Vermoedelijk spelen beide factoren mee. (Eind van deze week zal ik uitslag krijgen van mijn bloedonderzoek.) Op het moment heb ik het gevoel dat ik in een kringetje verblijf en dus het zelfde rondje blijf maken. Voel me opnieuw gespleten en mijn alter-ego’s laten ook van zich horen. Een poosje heb ik ze onder controle kunnen houden. Of ze waren niet nodig. Op het moment voel ik me echt niet goed, kan niet normaal functioneren. Niet als moeder de verantwoordelijkheid drukt me zwaar op mijn schouders. Toch doe ik mijn best, en bewaak mijn grenzen. Nog nooit heb ik me zo hulpeloos en naakt gevoelt. Mijn verleden gaat hierdoor ook weer opspelen. Van af dinsdag avond twee keer een inzinking gehad.  Beelden en pijnen van weleer banen zich dan een weg in mijn hoofd waardoor ik nog meer weg glij. Een negatieve spiraal trekt me naar beneden. Ik vecht er niet tegen want ik heb geen energie meer. En ik kan immers niet dieper vallen dan de bodem van mijn put! Pas als ik op de bodem ben kan ik alleen nog maar omhoog klimmen. Dus ik laat het gebeuren.

Ik leef van minuut tot minuut, van seconde van seconde. Ik heb er een hekel aan om me zo te voelen maar weet ook dat hier niets aan te doen is, want me hier over opwinden kost alleen maar extra energie, energie die ik op het moment niet heb. Ik slaap veel, en geef me over aan mijn lichaam. Ik laat mijn gedachten gaan antwoorden heb ik niet. Het gaat vermoedelijk ook niet om antwoorden. Wel weet ik dat de situatie waar ik nu in zit, met me eigen zwakheden/angsten te maken heeft en uiteraard met mijn omgeving. Te veel heb ik mijn energie verspilt door onnodige gesprekken. Er werd/word niet naar me geluisterd. Het leven in een huis met pubers die af en toe zo opstandig zijn, en ik mijn grip dreig te verliezen op één van mijn kinderen. Maakt het allemaal nog zwaarder. Ik hou van mijn kinderen! En heb altijd mijn best gedaan een goede moeder te zijn, ja ik zal vermoedelijk fouten gemaakt hebben want daar ontkom je niet aan als ouder.

Het geeft me een onmachtig gevoel, dat ik mijn kind maar moeilijk kan bereiken. En ik het gevoel heb dat mijn woorden niet binnen komen, alleen het negatieve blijft hangen. Gesprekken die gevoerd worden elke keer weer op het zelfde punt uitkomt. Omdat het gebeuren alleen vanuit haar eigen perspectief bekeken kan worden. Mijn kinderen hebben altijd probleem gedrag gehad en altijd kwam er wel weer een oplossing. Vermoedelijk zal hier ook een oplossing voor komen. Maar door mijn vermoeidheid kan ik niet helder nadenken en voel ik me kwetsbaar. Haar woorden komen hard binnen, en ik kan er niet mee omgaan. Ik probeer los te laten en haar problemen niet de mijne te maken, maar haar gedrag heeft ook invloed op de rest van de kinderen. De woorden die uit haar mond komen, hard en met een dodelijk precisie. Hierdoor ontstaat ook nog eens ruzies onderling. Toch hou ik van haar.  Van Al mijn kinderen, en hoe hard ze ook van zich afschoppen ik blijf van ze houden! Ik doe mijn best en meer kan ik niet doen……….​

​Shasja

Kijk ook bij mijn boekjes en op mijn site.

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Shasja probeer je aan de positieve lichtpuntjes vast te houden Sterkte ;-)