Het snoepje.

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Monday 27 March 11:46

eVIV6NrX1p0gDQJUuce3Iq0GkoIVbXJq.jpg

Ben nog steeds zo ontzetten moe, dingen doen put me uit alsof ik zwaar werk verricht heb of een marathon gelopen heb. Het maakt niet uit, ik doe de dingen die ik kan doen en vervolgens neem ik me rust. Zo als nu effe achter de laptop. Ik laat mijn gedachten gaan, dwaal door mijn kindertijd, opnieuw op dit punt van mijn leven. Laat ik het komen beelden gedachten en gevoelens. Het kind in mij wil me schijnbaar iets duidelijk maken. Dus samen wandelen we door het verleden. “Oo, jij bent enig kind…..nou dan zal je wel verwent worden!”; Ik kijk de vrouw niet begrijpend aan, in mijn korte leven zijn deze woorden regelmatig tegen me gezegd. Ik weet wat de woorden beteken, maar wat ik diep van binnen voel is zo heel anders. Hoe kan zij nu weten of ik ja of nee verwent word? Omdat ik enige kind ben? Dan houd dat gelijk maar in, dat ik verwent word? Verwennen heeft voor mij een vieze smaak, want dat betekend dat ik overal mijn zin mee krijg! En ik weet, als geen ander dat de realiteit zo heel anders is. Ik ben bij andere kindje over de vloer geweest nou ik kan wel zeggen, dat die kinderen veel meer hun zin kregen/krijgen dan mij.

Mijn omgeving is constant overleven, me aan moeten passen aan de grillen van mijn ouders, die in vele opzichten, vaak niet weten waar ze mee bezig zijn. Ze doen hun best, en ergens weet ik dat ze van me houden. En dat de dingen die gebeuren en hoe zij daar op reageren aan hun eigen onvermogen liggen. En tja eigenlijk is het allemaal mijn schuld want ik doe ook altijd alles fout. Echt ik probeer elke dag mijn best te doen, maar elke keer doe ik of gebeuren er dingen waardoor papa of mama weer boos worden. De meeste dagen word er wel op mij geschreeuwd, en soms word er een tik of een knijp in mijn armen uitgedeeld. Ik heb een hekel aan harde geluiden en schreeuwen maakt me bang. Maar eigenlijk is dat nooit anders geweest, mijn hele leven word dit al gedaan. Ik kijk de mevrouw aan en zou graag in een paar woorden aan haar willen vragen, waar ze het vandaan haalt dat ik verwent ben? En dat ze dan maar eens een dagje met mij mee moet draaien om te kijken en te zien hoe het echt dagelijks gaat. En dan mij eens gaat vertellen op wat voor punt ik verwent word?

Maar natuurlijk vraag ik het niet! Omdat ik niet weet hoe ik dat zou moeten vragen en zeggen, en bovendien is ze al weer met een volgende klant bezig. Ik kijk naar het snoepje wat ze me gegeven heeft, ergens heb ik hier helemaal geen zin in, omdat ik uit ervaring weet dat het snoepje niet lekker zal smaken omdat ik zolang ik het in mijn mond hou, aan de woorden van deze mevrouw zal moeten denken. Toch weet ik dat het onbeleefd is om het niet op te eten want als je iets krijgt moet je dankbaar zijn. Dat zijn regels die me wel geleerd zijn, net als de deur open houden voor mensen en eerbied voor oude mensen met grijze haren hebben. En altijd met twee woorden spreken! En ja ik doe het allemaal, want dat is mij geleerd. Ik stop het snoepje in mijn mond en kauw erop, de woorden van de vrouw blijven in mijn hoofd hangen, terwijl de zoete smaak door mijn mond gaat. Ik kauw en kauw tot alles fijngemalen is en ik het door kan slikken. Als het snoepje eindelijk door slikt verdwijnen de woorden van de vrouw en het gevoel erbij. Ging alles maar zo makkelijk………..

shasja

Kijk ook bij mijn boekjes en op mijn site.

 

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mensen oordelen, te snel, vaak door onwetendheid.

Ging alles maar zo makkelijk.... worden we dan niet te veel verwend?

xxx
hmmm misschien wel. Maar soms zou het toch echt fijn zijn wanneer het wat makkelijker gaat.

XXX