Stress en Spanningen

Door Doler gepubliceerd op Sunday 26 March 09:23

49       Als een zware onweersbui hangt hij boven de mensheid, niemand kijkt ernaar. iedereen voelt de bui wel hangen, iedereen zoekt een schuilplaats, kruipt zover mogelijk weg. Om maar niet geraakt te worden door die zware bui. Zelfs als uit onze schuilplaats komen ontkennen we het bestaan van die bui en zien alleen de zon maar schijnen. Sterker nog onze wens is de zon, waar is de zon, ik ga hem maar opzoeken.

 

Gezonde stress en gezonde spanning mag er zijn, maar die is bij de meeste al verdwenen. Die zijn midden in die bui beland en doen wanhopige pogingen om eruit te komen. Niets is te gek om er uit te vluchten, dus zoeken we van alles op om een manier te vinden eraan te ontsnappen. Bij sommige lukt dat wel die staan aan de rand van de bui, maar iets meer in de bui dan lijkt het wel of we erin gezogen worden.

Alles wat we doen trekt ons verder die bui in, soms lijkt het of het lukt. Dan lucht het even op en zijn we bijna uit de bui, maar dan ineens alsof we alles laten vallen is de bui in alle heftigheid weer terug. Moe, ziek en boos worden we ervan, dan komen we iemand tegen met een paraplu, iemand die geleerd heeft om de bui te weerstaan. Wanhopig klampen we ons vast aan die persoon en schreeuwen we om hulp. Ik heb iets dat werkt en je krijgt een pot met pillen , driemaal daags een innemen. Trouw ga jij dat doen en warempel na een week waarin het lijk of het erger wordt, voel jij je een stuk beter. Na maanden pillen slikken gaat het minder en je gaat terug, help me. Een sterkere pil krijg je mee en ja hoor we zijn er weer. Alleen je bent afgevlakt, gevoelens zijn er niet meer, je voelt je afwezig, die geleerde had gezegd dat het de bijwerking is en jij denkt oké. Ik werk weer, ik sport, ga naar feestjes, drink weer een biertje, ja hoor het gaat goed met me. Dat zeg je tegen iedereen die het vraagt hoe het met je gaat. Maar binnenin je voel je dat je eigenlijk niet meer leeft, je geniet niet meer, je doet alsof, wat gelijk weer zwaar ontkent. Je bent niet meer de oude, maar goed ben er nog en ik kan nog werken. 

 

Zo leef jij, jaar in jaar uit, gevoelloos en doet alsof je leeft. Maar ja wat dan he?

Een therapie? Die stop zodra deze is afgelopen, jij gaat er niet mee verder.

Maar waarom werken de medicijnen niet goed en moet jij ze blijven slikken?

Als je stopt is alles weer terug, wordt niet verteld hoor op die vraag, nee het is beter dat je blijft slikken. Kost wel geld en gevoel, maar goed,

Maar als die medicijnen echt zouden werken dan zouden de klachten toch weg moeten gaan. Nee de klachten gaan niet weg, je staat nog steeds in die bui en voor je idee regent het minder hard.

Als al die geleerde mensen het zo goed weten waarom maken ze dan niet een medicijn die wel werkt?

Omdat ze zeggen dat het bij de meeste mensen wel werkt alleen bij jou is het wat moeilijker. Ja zo kan je het ook zeggen, maar er zijn meer mensen waar het niet werkt als wel. Ja inderdaad de klachten zijn minder, je wordt minder nat in die bui maar je wordt wel nat.

 

Hoe kan het dat je steeds terug valt als je gaat minderen of dat je ze moet blijven slikken. Simpel er verander niets, al jouw klachten zijn er nog, sterker nog er is niets van afgegaan maar meer bij gekomen.

Eigenlijk werken de medicijnen niet echt, stoppen dan maar, nee natuurlijk niet, gewoon doorgaan dan? Dat kan en is een keus, maar als jij er wat voor over hebt, moeite voorneemt, dan kan het gaan veranderen. Kost veel tijd en inspanning maar het kan, hoe?

Het toverwoord is verandering van leefstijl, ten eerste de gedachte dat een ander jou beter kan maken. Er is geen mens op aarde hoe geleerd dan ook die een ander beter kan maken. Daar zijn wel hulpmiddelen voor maar die mag jij gebruiken en daar ligt gelijk het probleem. Je gebruik de hulpmiddelen en verder doe je niets.  

 

Je doet niets aan je spanningen, je stress, het moeten,te volle agenda,meelopen, meerennen,je blijf gewoon doorgaan met weg lopen van deze dingen.

Wacht even ik doe wel wat, ik sport, ik ga naar de voetbalclub dat ontspant mij, ik ga wandelen in het bos. Dat is mooi, hoeveel keer per week, waar sport je, sportschool met vrienden, voetbalclub met vrienden, wandelen met gezin?

En jij noemt dat ontspanning, nee bij twee sta je al in de competities strijd, totaal verkeerd bezig. Wandelen doe je buiten en alleen, fietsen sporten ga naar buiten alleen. Richt je op jezelf, stel geen eisen aan wat je presteert, schrap in je agenda, zeg meer nee tegen de zgn. leuke feestjes, trek je niets aan van wat anderen er van zeggen en het alle belangrijkste is het vasthouden van deze verandering, doorzetten,  voor altijd.

 

Neem je verantwoording voor je leven, jij voelt je verantwoordelijk voor anderen en vergeet daarbij jezelf. En hoe het kan dat je steeds weer terug valt? Je zet niet door, je houd je oude leven krampachtig vast.

Je laat je gevoel niet toe uit angst.

Je laat je ervaring niet toe als je echt iets voor jezelf doet uit angst.

Je denkt dat je het na een paar maal gedaan te hebben het wel weet.

Maar je vergeet het weten uit te voeren, daarom blijf jij of val je terug in je oude leven, omdat jij geen zin hebt om de verantwoording over je eigen leven te nemen. 

Doler, de reiziger

27-01-2017

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Onweer in de mens is niet natuurlijk. De kennis van goed en slecht in een persoon is niet natuurlijk. De kennis van goed en slecht in de samenleving is niet natuurlijk. Jagen we alle goden van de wereld dan jagen we de ellende van de wereld. De ellende uit de mens weg, de ellende uit de samenleving weg.