Loslaten

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Saturday 25 March 16:51

Daar vertrok ik opnieuw het gene achter me latend waar ik niet uit kom, toch mezelf neem ik mee, ik en het kind in me. Verdwaald in mijn gevoelens, emoties het even allemaal niet meer weten. Ik heb geen antwoorden meer, en nog nooit in me leven heb ik me zo naakt gevoeld. Altijd vond ik naar lang zoeken antwoorden, of ik kreeg een geniaal idee, maar op het moment zegt alles in mij, IK WEET HET NIET! ZO MOE. Moe van het vechten om te overleven, ik wil het gewoon niet meer, wil niet meer vechten om te overleven, maar wil simpel weg leven! Ik voel me ontspoort en heb besloten om niet meer te vechten, misschien moet ik het gewoon laten komen. Mijn gedachten en angsten! Ik laat me mee voeren als een speelbal. Ik het kind in mij wil leven! Beschermt worden, er moeten daar buiten geen dingen zijn waar je bang voor moet zijn. Geen verantwoordelijkheden die je als kind nog niet kan dragen. Is het te laat om naar het kind in mij te luisteren? Is het gevaarlijk? Ik weet het niet, het enig dat wat ik op het moment kan doen. Het is klaar. En nee ik loop niet met de gedachten om een eind aan mijn leven te maken. Ik kies ervoor om los te laten en te kijken wat er dan gebeurt.

Mijn angsten, onzekerheden, mijn kind in mij te laten komen, te lang heeft kleine Shasja dingen moeten doen die echt te zwaar voor haar waren. Geheimen moeten bewaren, en dingen moeten slikken die niet voor kinderen bestemd zijn.  Ik wil leven! En niet meer overleven, niet moeten vechten om een plekje mijn bestaansrecht! Ik ben 45 en wil graag nog heel wat jaren mee, maar dan wel op mijn manier. Al weet ik nu nog niet hoe. Ik zit in de trein ben op weg naar mijn lief, ondertussen schrijf ik. Ja schrijven kan ik weer. En daar ben ik dankbaar voor. Net zoals ik dankbaar bent met mijn geliefde, mijn gezin die toch proberen mij te begrijpen. Begrijpen dat mama het nu allemaal even niet meer weet. Mijn oudste zoon hoe trotse moeder ben ik dat jij met een paar woorden zo simpel duidelijk kan maken hoe ik me voel! Ik en het kind in mij gaat op avontuur, we hebben onderweg een buizerd, meerkoet en een haas gezien. Dieren daar word ik blij van, het is te zien dat het weer lente word. En ook daar word ik blij van. Mijn gedachten dwalen af van uit het raam zie ik auto’s, hier in de trein zitten mensen. Mensen die praten. Een eigen verhaal hebben. Naast me met het gangpad ertussen zit een jonge vrouw, ook zij is op een laptop bezig. Met een verhaal? Of iets van school of haar werk?

Ik zit hier en schrijf om mijn hoofd leeg te maken, een lijn te vinden die er niet is. Ach misschien beter zo. Misschien moet ik niet overal een antwoord op willen hebben.  Misschien moet ik gewoon kijken wat er gebeurt.  Ik voel me raar, kwetsbaar en heel bang, maar ook deze angst, is een onderdeel van mijn bestaan. Is niet erg en ik laat het komen, laat het op me afkomen. Ik ben een mens! Geen robot! Ik mag gevoel hebben. Misschien is dat de sleutel.  Dat ik gevoel mag hebben, en juist voor die gevoelens niet bang hoef te zijn.  Het reizen met de trein maakt me rustig, heerlijk zo weg, even met mezelf en mijn gedachten.

Ben nu waar ik effe zijn moet, morgen ga ik weer naar Hoogeveen. Nu even niets………alleen knuffelen……

Shasja  

kijk ook bij mijn boekjes en op mijn site.

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zo is leven kan van alles gebeuren
Eindelijk, zou je later wel eens kunnen zeggen. Groei gaat gepaard met pijnen en onzekerheid. Gelukkig is er een innerlijke drive in vele mensen, om verder en verder te reizen, naar waar je nu nog niet weet, kunnen de mooiste plekjes blijken. De ontdekkingsreis, als kind, de verwondering, het bijzondere. Leven. ????
Ja dat gaat vast gebeuren. Het is zoeken naar de juiste weg. En het kind in mij zal mij de weg wijzen. En ja het zal een avontuur worden.
vechten heeft nog nooit iets opgeleverd of opgelost
en het kleine kind in jou? wist dat dat verteld wordt om de mens klein te houden, laat dat kind eens volwassen worden, wees wie je bent, groot, zo groot dat je het zelf niet kan zien, dus laat dat kind groeien het mag volwassen worden
Het kind in mij zal uiteindelijk groeien en sterker zijn dan al het andere want deze is puur, En in zeker de volwassene in mij omdat het kind in mij weet hoe het hoort. Dat er alleen liefde is en dat het andere er eigenlijk niet toe doet!............
Koester het kind in jezelf, laat het er zijn. Zo belangrijk voor jullie beiden. Niemand anders beter dan jij weet hoe het kind in jezelf jou nodig heeft. Wees een twee-eenheid. Blijf bij elkaar. Probeer samen te genieten, van dingen, hoe gering ook. En geeft nooit op. Alsjeblieft !!
Ik geef niet op. Maar ga ook niet meer vechten. Ik zal op een ander manier met dingen omgaan. hoe weet ik nog niet, maar alles zal wel zijn plekje krijgen......