Zonder besef, van me afgenomen.

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Thursday 23 March 21:19

Je hebt mijn hart gestolen,

Zonder besef, van mijn afgenomen.

 

Waardoor ik jou niet meer vergeet,

Zonder dat jij het weet.

 

Ze staan in mijn geheugen gegrift, jou liefdevolle ogen

Jou ogen, die ik meerdere malen, heb bedrogen

 

Sorry, het spijt me, ik was gestopt me hopen,

Zonder dat ik het wist, is toen de leugen er ingeslopen.

 

Het kon ook allemaal niet waar zijn.

Het enige wat jij mij zou brengen, was pijn.

 

Ik haat je, iemand anders maakt mij al blij,

Ik wil je nooit meer zien, dat alles was, wat ik zei

 

Ik loog niet, ik meende het oprecht.

Jij zou mij kapot maken. Dat dacht ik echt.

 

Ik haatte je, omdat ik van je hield

Ik wist niet wat me bezield.

 

Bang voor mijn eigen gevoelens, verbood ik, om je ooit nog te zien.

Ik vluchtte, en kreeg wat ik verdien.

 

Een gebroken hart, is hoe ze dat noemen,

Maar daarmee zou ik het verbloemen.

 

Ik was mijn hart kwijt,

Verloren aan jou, verloren aan de tijd.

 

Ik raakte verstart,

Meedogenloos en hard.

 

Jij hebt mijn hart gestolen,

Zonder besef, van mij afgenomen.

 

Maar nu wil ik je vragen,

Of ik het zelf weer mag dragen.

 

Het is zo kil, en koud,

Zonder iemand, waar je van houdt.

 

Ik weet, dat onze tijd samen, over is, voorbij.

Door mijn eigen schuld, is er nu geen wij.

 

Ik zal je nooit kunnen vergeten

Je ogen, je lach,  de stiltes, maar dat zal je nooit weten.

 

Het is te laat, over, afgesloten en voorbij,

Voor jou, maar niet voor mij.

 

Jij heb mijn hart nog.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een trieste ontboezeming ....... iets zo moois, dat zo definitief kapot gegaan is. Door jouw angst dat wat er was een luchtbel zou zijn. Soms kun je jezelf bij zoiets wel voor het hoofd slaan, maar nee, het heeft geen zin. Er mee proberen te leven is de enige optie. Dat lukt je vast, misschien inmiddels al heel lang. En het van je afschrijven geeft kracht. Dat kun jij als geen ander. Wat een krachtige manier om zo met het verleden om te gaan. Mooi !!
Een luchtbel, beter kan ik het niet verwoorden....

En ja, het accepteren, is dan het enige wat er overblijft. Dat lukt aardig, de ene keer wat beter dan de andere, maar dan gaan ik schrijven, ;-)

Dank je wel.