Een opvoeder en bidden

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Monday 20 March 23:48

UCs5ntJ2YlMUCcAvNVHBEyU5ZpknnEcQ.jpg

​Misschien zou ik moeten gaan slapen, maar de drang om te schrijven zo sterk aanwezig nu, dat ik me er aan over moet geven. Zo niet blijft mijn hoofd zo vol. Er gebeurt zoveel, in mijn hoofd maar ook in mijn omgeving. Het is altijd weer een zoektocht hoe je als mens/moeder met dingen om moet gaan. Niet te streng, niet tolerant. Toch blijkt het allemaal nog niet zo makkelijk. Pubers opvoeden is geen makkelijke opgave. Het gevoel dat je de grip verliest op één van je kinderen is niet fijn. Opvoeden is elke keer weer een zoektocht, een uitdaging. Veelal deed ik het op het gevoel. Opvoeden is vaak in het duister tasten. Wat nu dat je wat je ook zegt voor dovemans oren is, en alleen uit het eigen perspectief bekeken word? Hoe moet je daar mee omgaan? Een mens heeft een vrije wil, en in hoe verre kun je bepaalde zaken nog ombuigen? Vooral wanneer de ander zich niet in wil leven in jou gevoelens of andermans gevoelens? Opvoeden, het blijkt maar weer een moeilijke opgave.

Toen mijn kinderen wat groter werden, werd mij al gauw duidelijk dat ze eigenlijk alle 3 hun eigen problemen hadden, iets waar ik/wij een weg in moesten vinden. Vaak ging het gepaard met vallen en opstaan. Het was een zoektocht, en de ene keer lukte het me beter dat de ander. Elk kind had een ander aanpak nodig, af en toe had ik het gevoel dat ik de oplossing gevonden had, hoe ik met ze om moest gaan. Maar dan bleek het toch net weer iets anders te moeten. Ik geef het toe het was een uitdaging en het heeft me veel geleerd. En eerlijk is eerlijk ik genoot van elk moment al was het soms alle zeilen bijzetten. Nu zijn ze groter geworden, doen langzame stapjes naar volwassen zijn. Dit brengt dan weer ander dingen met zich mee. Grote monden en zo. Dit allemaal om een persoonlijkheid te worden en een eigen identiteit te krijgen. Opnieuw is het een weg zoeken. Hoe ga je daar als ouder mee om? Pff is best wel heftig soms, want de kinderen hebben een persoonlijkheid ontwikkeld, weten goed wat ze willen, aan de ene kant maakt dit me super trots, aan de andere kant geeft dit ook weer een nieuwe uitdaging.

Ik hou zielsveel van mijn kinderen en dat bepaalde zaken die de afgelopen weken ook op hun effect heeft gehad lijkt me duidelijk. Je probeert als moeder je kinderen beschermen, ze buiten jouw gevoelens te laten. Ze hoeven immers niet je angsten en zorgen te weten. Je gevecht die je dagelijks moet leveren om op de been te blijven. Zij hebben recht op een onbezorgde jeugd, en hier ben ik vermoedelijk te ver in doorgeschoten en sloot mijn ogen voor bepaalde gedragingen. En nu moet ik een strijd leveren om dingen duidelijk te maken aan me kind. Dat je als mens niet alles eruit kan kramen maar toch ook echt rekenschap moet houden met de andere persoon die je tegenover je hebt. Want woorden kunnen wel dergelijk pijn doen. Ergens heb ik het misschien te ver laten komen. Niet duidelijk mijn grenzen aan gegeven en andermans grenzen. Ik hoop dat ik met mijn liefde toch de juiste weg zal vinden om ook dit weer in goede banen te leiden.

Het is zwaar ook omdat ik mezelf ook nog elke dag bij elkaar moet rapen. Van weekend kwam ik opnieuw een verborgen herinnering tegen. Door een bepaald iets wat deze herinnering opriep. Ik verzette me er in de eerste instantie tegen, ik wilde het niet weten, maar heb het uiteindelijk toch laten komen. Ja het deed pijn om weer dingen te ervaren, maar aan de andere kant was het misschien goed om het te laten komen. Want elke herinnering hoort bij dit bestaan. En pas wanneer ik het onder ogen ziet kan ik het loslaten. Maar pff wat was het heftig, tranen liepen mij over mijn wangen toen ik het liet komen. En in stilte dacht ik hoe vaak kan een kind het zelfde overkomen? En hoe kon het dat er zoveel volwassen in mijn omgeving waren die pedo’s waren?............

Mijn lief ving me op, in haar armen liet ik mijn tranen komen, onder het muziek van christelijke liederen. Waar ik opdat moment veel steun uit ervoer. Even een houvast in mijn onzekere leven. Jezus waar ik een zwak voor heb, en zijn liefde die in mijn hart leeft. Ja tot hem wil ik wel bidden op zo’n moment…….Uiteindelijk zal alles weer op zijn pootjes terecht komen, daar wil ik in blijven geloven. 

​Shasja

Mijn band met de aarde

Liefde kent geen kleur

Kijk ook op mijn site 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een mooi en volledig mens ben je toch, Shasja. Al die opvoedkundige overdenkingen en twijfels zijn zo herkenbaar. Ga ervan uit dat je het als moeder gewoon goed doet. Bijna elke ouder heeft die onzekerheden over het eigen functioneren en of zij of hij de kinderen wel goed opvoedt en begeleidt naar volwassenheid. Vertrouw op jezelf. En die verdrietige herinneringen uit je verleden ? Voeg ze in jouw manier van opvoeden, en bepaal bewust je eigen pad, dan is alles wat jou in het verleden overkwam niet voor niets geweest.
Ja ik denk dat dit voor elk ouder herkenbaar is. Opvoeden is immers een avontuur opzicht. Een gebruiksaanwijzing word niet meegeleverd op het moment dat ze geboren worden. Ik probeer mijn weg te vinden en obstakels die er even op mijn pad ontstaan zijn met liefde te verwijderen. Ik wil blijven geloven dat alles uiteindelijk goed zal komen zolang er maar liefde in mijn hart blijft leven. Want alleen liefde heeft de mogelijkheid om alles te overwinnen.