Zeg eens E

Door Mirat gepubliceerd op Saturday 11 March 09:22

IMG_4769.jpg

Rampen zijn een onderdeel van de wereld, van het leven. 
Er was toch wel iets vreemds daarmee, begreep zij. 
Nou ja, eigenlijk begreep zij het dus niet. 
Er scheen een groot verschil te zitten. 
Ook of je het een ramp mocht noemen. 
 
Waar had dat mee te maken? 
Heel duidelijke regels zag zij niet. 
Was het haar warsheid wederom, 
die meteen bedacht dat iets, 
totaal goed bedoeld of zoiets, 
rampzalig uit kon pakken? 
 
Eerlijk gezegd vond zij dat wel het ultieme. 
Een overstroming, aardbeving, dat begreep iedereen. 
Een oorlog, 
hongersnood werd door velen nog als ramp benoemd.
Dingen die het al in zich hadden. 
Het lag zo voor de hand. 
 
Opzet, moedwillig en gepland, een daad van terrorisme, bijvoorbeeld bevatte een andere klank. 
Zij had het idee, dat een groot deel van de energie, 
verloren ging, 
aan boosheid.
 
Untitled-2.jpg
 
Die week, de ramp met de MH 17. 
Statig al die rouwwagens. 
Heel Nederland kwam samen. 
 
Dan Timmermans, die de barsten sloeg. 
Hoe kon je dat ooit zeggen, zoals hij dat deed? 
Of het nou waar was of niet. 
Enkele passagiers hadden zuurstof maskers op. 
Het kwam niet over, de eerste keer. 
Dus moest het benadrukt, 
de mensen hadden het besef gehad, 
zij hadden geleden! 
 
Is dat humaan? 
Zij vond van niet. 
Met het nog zwarter dan zwart willen maken, 
van de daad en daders, had hij, in haar ogen, 
vooral zijn eigen nest bevuild. 
 
Na afloop, als gelukkig, 
de mensen zijn, 
zoals zij hoopte, 
viel het weer op zijn plaats. 
 
Ook de verklaring waarom hij dat had gezegd. 
De andere deden het ook, het was al bekend, 
al was dat niet zo. 
Niet meer denken jongens en meisjes, 
lachte zei de bittere smaak weg. 
 
Zij is terug bij af, 
waarin men personen persoonlijk verantwoordelijk stelt. 
Dan mogen slachtoffers, 
zelfs van zichzelf geen slachtoffers meer heten. 
Mag wel een krans gelegd en stilte zeventig jaar later, 
maar wordt, 
tegen een moeder die de dood van haar kindje niet vergeet, gezegd dat zij het verleden los moet laten. 
 
Verschuift de aandacht, de middelen, 
van benadeelde naar dader. 
Nog één stap en een verkrachte, 
wordt benaderd, 
als valse getuige 
en verdachte.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel, Zef, voor je reactie's bij mijn ABC. Het stimuleert en motiveert.
Het laatste stuk van je tekst is - helaas - zo waar en komt steeds vaker voor. Begrip voor - en medelijden met - de daders. En de benadeelde moet maar ophouden met treuren, overgaan tot de orde van de dag, en alle narigheid maar zo snel mogelijk proberen te vergeten. Desnoods met vreselijke medicatie en zinloze therapie, de ene psych na de andere, die het ook allemaal niet weten. Terwijl voor een benadeelde soms maar één ding belangrijk en haalbaar is: overleven en blijven overleven. En hoeveel energie dat kost ........... Respect voor de overlevers !!