Wie nog durft te spreken van kinderbescherming houdt iedereen voor de gek!

Door Mirat gepubliceerd op Friday 10 March 17:00

 

Utrecht-1500x998.jpg

 

Het vak van raadsonderzoeker van de kinderrechter vraagt een specifiek soort mens, met uitzonderlijke eigenschappen. 
Een stap in de carrière van een jeugdhulpverlener, 
zoals zij zichzelf graag zien. 
 
Woorden weerspiegelen een beeld van een wereld, 
die echter wel eens totaal niet aan de werkelijkheid voldoet. 
Ik ben voorstander om het beestje bij zijn naam te noemen. 
Deze naam dient dan de praktijk te omschrijven, 
niet een utopie van onze wensdromen. 
 
Laten wij de raadsonderzoekers eens onderzoeken. 
Een willekeurige vacature:

 

*Verplichte Van-Werk-Naar-Werk-kandidaten met een SKJ (Stichting Kwaliteitsregister Jeugd)-registratie worden met voorrang behandeld. 
De registratie voor jeugdzorgwerker is een vereiste voor het kunnen uitoefenen van de functie. 
Vermeld daarom je SKJ-registratienummer in je cv. 
Als raadsonderzoeker val je onder het 
ministerie van Veiligheid en Justitie. 
Daarom word je aangesteld als rijksambtenaar. 
Het gaat om een tijdelijke aanstelling van een jaar, 
met mogelijkheid tot verlenging. 
De Raad voor de Kinderbescherming hecht waarde aan mobiliteit en zet daarop in. 
Het vervullen van de functie voor een periode van 
maximaal vijf tot zeven jaar past daarbij.*

 

Niets vreemd, zult u denken. 
Hooguit de woorden 'verplichte’ en ‘de waarde aan mobiliteit', waardoor er een begrenzing zit op je functie. 
Het is verhullend taalgebruik. 
 
Verplicht slaat op een gekozen beleid van de overheid. 
Mobiel zou ik in dit geval uitleggen als breed inzetbaar. 
In andere vacatures van de overheid kom je het tegen als letterlijke mobiliteit, dat je dus van de ene naar de andere dienst kunt worden overgeplaatst. 
Zodat het personeel bijvoorbeeld in rechtbank Arnhem, 
maar ook naar andere regio verplaatst kan worden. 
 
Toch is dat niet waar het om gaat. 
De raad wil geen deskundigen lang op eenzelfde post hebben. 
 
Een gedachte die dan bij mij opkomt is; kennis is macht. 
Na vijf jaar goed te zijn ingewerkt in deze ingewikkelde materie, moet je nodig naar een andere functie. 
Dat dit van te voren bekend is bij het aanvaarden van deze baan, nodigt niet uit tot een kritische houding. 
Vervolgens kan ik er alleen over speculeren, dat doe ik niet. 
 
Ik vervolg met de vacature, 
de inhoud van de werkzaamheden werpt ook licht op de zaak. 
 
*De gedragsdeskundige levert een bijdrage aan een interdisciplinaire samenwerking tussen de medewerkers, 
die betrokken zijn bij het primaire proces in de civiele unit. 
U geeft consultatie en advies aan medewerkers die belast zijn met onderzoeken en neemt deel aan de besluitvorming terzake. U adviseert bij en beoordeelt de persoonlijkheidsonderzoeken die door de Raad worden aangevraagd bij externe bureaus. 
U levert een actieve bijdrage aan de interne deskundigheidsbevordering. 
Zo nodig stelt gedragsdeskundige zelf [deel-]onderzoeken in.* 
 
loesje-onderzoek.jpg
 
In mijn vorige artikel ben ik ingegaan op 
het raadsonderzoek als zodanig. 
In het kort vindt een raadsonderzoek plaats op vraag van de kinderrechter (standaard procedure) 
die wordt uitgevoerd door een raadsonderzoeker, 
een gedragsdeskundige en een jurist. 
De raadsonderzoeker is de meeste gevallen de enige, 
die met de mensen, die het aangaat praat, 
zoals het kind, ouders, hulpverlening, arts enz. 
 
Officieel is dit de controle voor de rechter of er correct en zorgvuldig onderzoek is gedaan door de eerstelijnszorg. (Jeugdzorg/arts/instelling). 
Zoals te lezen is in de functiebeschrijving is er sprake van samenwerking, advies, consultatie en besluitvorming. 
Dit is een rare figuur. 
Een boekrecercent die een boek beoordeeld, 
waar hij zelf aan meegewerkt heeft, zoiets. 
Onafhankelijk kun je het in ieder geval nooit noemen. 
 
Er zal geen raadsonderzoeker zijn die de gedane onderzoeken 
en rapportages bekritiseerd of afwijst naar de kinderrechter, want daarmee zegt hij/zij dat hij/zij 
zijn/haar eigen werk niet goed gedaan heeft. 
 
Toch is dat wel wat zij behoren te doen. 
Het verbaasd mij dan ook niets dat ouders teleurgesteld worden, zodra zij met dit systeem te maken krijgen. 
Het is geen kwestie van goede scholing of zorgvuldiger werken. Ook niet dat het zulke moeilijke, morele dilemma’s zijn. 
 
Burgers worden onjuist voorgelicht! 
Maar dat is nog niet alles, jammer genoeg. 
Het laatste woord laat ik aan twee raadsonderzoekers;
 
*Ik heb als raadsonderzoeker gewerkt. 
Heel belangrijk is wel dat je niet moet verwachten,
dat je gaat hulp verlenen. 
Je moet van schrijven houden. 
Dit is echt 80 % van het werk (gesprekken met ouders en kinderen en telefonische contacten met derden 
(huisarts, school, hulpverlening) is het overige werk. 
Ik vond het werk heel leuk vanwege het schrijven en het analyseren, maar ben uiteindelijk weg gegaan vanwege de manier waarop er zo
op de caseload en doorlooptijden wordt gefocust
(ook wel weer begrijpelijk) 
en het feit dat de onderzoeken aardig zijn ingekort , 
waardoor het meer routinewerk werd. 
Lijkt een beetje een negatief verhaal, 
maar ik heb er een aantal jaar een zeer leuke baan aan gehad.*

 

*"De Raad voor de Kinderbescherming is een productiebedrijf  geworden. 
Medewerkers zijn een nummer geworden, 
die geen tijd meer hebben voor hulpverlening. 
Intern wordt er niet meer over kinderen gepraat. 
Er wordt alleen nog maar gepraat over doorlooptijden. 
Voldoe je daar niet aan, dan word je ontslagen. 
Er zijn heel goede mensen die er binnenkort uitgaan.” 
 
Dat zegt voormalig raadsonderzoeker Liesbeth van den Dam. Over het gebrek aan waarheidsvinding zegt Van den Dam het volgende: 
“Door tijdsgebrek en bezuinigingen kunnen Raadsonderzoekers niet veel tijd aan een case besteden. 
Als ze 36 uur moeten werken, is dat soms wel 50 uur, 
want thuis gaat het werk soms ’s avonds door. 
Anders kunnen ze het helemaal niet meer volhouden 
en voldoen ze niet langer 
aan de eisen.”*

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig zoals jij zelfs vacatures als deze helemaal tot op het bot kritisch weet te ontrafelen. Dat getuigt van een slimme geest !