Op weg naar je hele zelf

Door Ceesdevrieze gepubliceerd op Thursday 09 March 08:29

Ik bevind mij in een afgesloten ruimte die verblindend witte wanden heeft. Er is nergens ook maar iets te ontdekken. Er is niets dat mijn aanwezigheid bevestigt. En toch ben ik daar. Ik kijk naar mijn handen en besef dat ik niet mijn handen ben. Dus ben ik iemand. Het zijn wel MIJN handen.

Nu zet iemand een klein zwart stipje op een van de wanden. Mijn ogen zien het zwarte stipje en dan weet ik dat ik besta, want ik ben niet dat zwarte stipje. Dan verschijnt er een tweede zwart stipje. He, dat ben ik ook niet. Ik ben nu dus meer dan even daarvoor want ik ben nu iets anders dan twee stipjes. Dat gaat zo door totdat er een compleet beeld van mijn omgeving te zien is. Ik ben terug in de werkelijkheid en ik heb een enorm groot bewustzijn omdat ik alles wat ik zie NIET ben. En dat is heel veel niet. Dat besef niet je omgeving te zijn vult je wezen met bewustzijn. 
En dan komt de vraag wat ben ik dan WEL? 
Nu heb je de keuze uit enorm veel belevingen van de dingen die je niet bent. Die belevingen allemaal tesamen ben jij geworden. Je bent dus alle belevingen tesamen.
Jij bent dus de reflectie van je eigen werkelijkheid. En jij bepaalt wat je reflecteert. Dus bepaal je zelf wat je bent. En niet je omgeving, hoewel die wel inhoud geeft aan wat je bent. 
Aan jou de keuze! Als je goed oplet ben je vrij in je keuze van wat je wenst te reflecteren. 
He,he, dat was een hele mond vol woorden.  En nu ermee aan de slag. 

Kijk heel goed naar wat je allemaal aan belevingen hebt meegemaakt. Druk niets weg want het zijn allemaal stukjes van jou. Wil je jezelf daarin compleet kunnen zien dan moet je wel ALLES bekijken anders krijg je maar een deel van jezelf te zien en dat geeft een zeer incompleet gevoel. Je herkent niet dat jij het bent omdat er iets ontbreekt.

Veel onprettige belevingen zijn opgeslagen in onbewuste neurale circuits. Met iedere onprettige beleving is ook een beslissing opgeslagen: "Dat gebeurt mij nooit meer!" Zodra in je leven na die beleving iets lijkt op wat je toen beleefd hebt dan treedt meteen het bijbehorende circuit in werking. Het neemt de besturing van jouw gedrag van je over en loodst je weg uit de penibele situatie. Precies zoals je dat de eerste keer bedacht had. Je wordt dus goed bewaakt door die automatische en onbewuste circuits tegen alle mogelijke herhalingen van onprettige belevingen in het verleden. Wat een perfect systeem. 

Er zit echter wel een gevaarlijk addertje onder het gras. De gebeurtenis in je huidige  omgeving lijkt misschien wel op die van destijds maar het circuit weet niet dat jij nu wel anders geworden bent en intussen heel veel kennis en vaardigheden hebt opgedaan. Dat moet je wel aan dat circuit gaan vertellen want dat circuit moet in de nieuwe situatie ingepast worden.. Een upgrade van de firmware zogezegd. 

Nu heb je soms, eigenlijk meestal, heel ingrijpende belevingen. Die zijn zo hevig dat je er niet naar wilt en kunt kijken. Het verdriet dat daarin tot leven komt als je ernaar kijkt is te groot om te verdragen. Je stopt de beleving ervan diep weg. En dan begint er een vervelend effect op te treden. Je kunt naar jezelf kijken wat je wilt maar je krijgt geen compleet beeld te zien. Je zou ook kunnen zeggen dat je soms een glimp van je complete zelf opvangt maar die is net zo snel weer verdwenen als hij opkwam. Doordat er een stuk is dat verstopt is krijg je je zelfbeleving niet voor elkaar. Je voelt je dan incompleet. En dat legt een grauwe sluier over je ziel, die je wanhopig probeert te compenseren door kunstmatig blij te zijn, altijd opgewekt, maar nooit jezelf.

Er worden op dit gebied van zelfbeleving in de meeste therapien grote denkfouten gemaakt. Als je naar je oude belevingen gaat kijken wil dat niet zeggen dat je ze opnieuw zou moeten beleven, zogezegd door de pijn heen gaan. Kijken staat gelijk aan waarnemen, zonder aan de belevingen deel te nemen. En deelnemen staat gelijk aan emoties hebben en meemaken. En door die emoties  opnieuw toe te laten versterkt dat zich, terwijl het na lange tijd al een beetje aan het verzwakken was door de beleving juist niet toe te laten. En die hernieuwde pijn zorgt er op zijn beurt weer voor dat je dat deel van jezelf niet bekijkt. 

Het is dus belangrijk om te kijken naar de gebeurtenissen maar niet in de herbeleving ervan te treden. Als toeschouwer kijken naar de pijn. 

En net als met jeugdcircuits in het brein dienen pijn vermijdende circuits in je totaal beleving geintegreerd te worden, zodat je geen stukken van jezelf mist, zodat je je (weer) compleet kunt voelen. Het is als met een grote puzzel van 1.000 stukjes. iedereen die er een heeft gemaakt weet hoe erg het is als je hem bijna af hebt en er blijken twee stukjes te ontbreken. Na zoveel werk wil je de puzzel compleet zien want dan pas is hij af. Ik heb zelfs dezelfde puzzel nogmaals gekocht en hem helemaal opnieuw gemaakt. En er ontbrak geen enkel stukje. Klaar dus. Moet je je voorstellen dat ook bij die tweede puzzel weer het laatste stukje ontbreekt. Het zou je woest maken, terwijl het maar om een puzzel gaat. En zou je het weer meemaken met een derde aankoop, dan blijft er maar 1 conclusie over: het is een incomplete puzzel en die ga je nooit meer maken. 
En zo is dat in verhevigde mate ook bij de puzzel die je zelf bent. Daar mag geen stukjje aan ontbreken als je hem in elkaar gaat zetten. Anders leidt dit tot een leven dat zijn werkelijke vervulling niet bereikt.
Door compleet te zijn wie je werkelijk bent functioneer je als een grote ster aan het firmament en ben je voor iedereen voelbaar en zichtbaar. Dat kun je ook de hemel op aarde noemen!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.