WIE HERSTELT DE FOUT?

Door Mirat gepubliceerd op Monday 06 March 05:08

 

zelfvernietiging-24300092.jpg
 
In de wetenschap dat kinderen de prijs betalen van falende volwassenen, lijkt het mij billijk te beweren dat het tot trauma’s leidt. Zoals dat weer tot Post Traumatische Stress Stoornis
 (PTSS).
In sommige gevallen.

 

Het kromme is……dat die kinderen (inmiddels al volwassen) nu juist weer aan kloppen bij zogenaamde hulp of zorg, gefaciliteerd door overheid. Dat hoeft natuurlijk niet, maar een vangnet bestaat alleen als wij het zelf creëren.

 

Ik geef nogal om taal
en kinderen, niet te vergeten!
 
Het stoort mij dat zij ( professionelen ( professioneel waarin?) ) spreken over stoornis of syndroom. Nou kunt u de schouders ophalen en denken; dat is zo belangrijk niet. Dat dacht ik ook. Mijn mening is radicaal veranderd, ja u mag mij rustig benoemen tot extremist!

 

Citaat:
*Zo spreken psychologen en therapeuten niet altijd dezelfde taal. De één omschrijft een stoornis bij de patiënt als; ontbreken van een constante objectrelatie (geen betrouwbare en geïntegreerde innerlijke voorstelling van mensen die men vertrouwt). De andere deskundige spreekt van ‘relatieve falen van de ontwikkeling bij het vormen van introjecties die het zelf voorzien van een vertroostende veiligheidsfunctie (mensen die zichzelf niet kunnen kalmeren of geruststellen door het oproepen van een mentaal beeld van een veilige relatie met een verzorger).*

 

Het is goed om te weten, althans, vond ik, dat er in hulpverleningsland verschillende talen en daarmee ook verschillende opvattingen, opinies en….....................verdorie meningen zijn.
Het is gewoon een mening, gebaseerd misschien, op onderzoek, gemaakt zijnd door dezelfde groep. 
 
kopie-kippen-inouschka-nooijer-ongekunst
Een heroverweging van (taal)gebruik * titel van de kunstenaar

 

Terug naar mijn betoog. Ze hebben wel veel moeilijke woorden nodig. Ik zie het, als ervaringsdeskundige, heel anders. In de twee voorbeelden van hierboven blijft men uitgaan van een ‘normale, gezonde relatie’.
Dus…als je innerlijke stemmetje zegt dat mensen niet te vertrouwen zijn, omdat je telkens met mensen te maken hebt (gehad), die niet te vertrouwen blijken (bleken), noem ik dat simpelweg, gezond verstand.

 

Het tweede voorbeeld zou ik om kunnen draaien. Leven mensen die denken dat alles altijd wel goed zal komen, die zichzelf weten te troosten met een mentaal beeld van veiligheid eigenlijk niet in een droomwereld?
Zoals wij ons meestal in huis veilig voelen, terwijl de cijfers aantonen dat daar juist de meeste ongelukken plaats vinden.

 

Citaat:
*Een groot aantal van de meest verontrustende kenmerken wordt begrijpelijker wanneer men ze ziet in het licht van trauma’s die in de kinderjaren zijn ontstaan. Nog belangrijker is dat de overlevenden zichzelf leren begrijpen. Wanneer overlevenden inzien dat hun psychische problemen voort- komen uit het feit dat ze als kind herhaaldelijk zijn mishandeld, hoeven ze die niet langer toe te schrijven aan een onterecht gebrek in hun persoonlijkheid.*

 

Ik durf gerust de stelling aan dat het geen ziektebeeld of stoornis is. Tenminste niet van de patiënt! Het zou, fantaseer ik lustig, weleens zo kunnen zijn, dat er een ziekelijk slag mensen is ontstaan, zich wijs makend, dat zij kinderen en zelfs volwassenen kunnen helpen. 
Wat zeg ik, beschermen............Desnoods tegen zichzelf.


*Citaten komen uit: Trauma en herstel. Judith Lewis Herman.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het wordt nog erger wanneer therapeuten of psychologen of psychiaters hun klanten, groot of klein, volstoppen met medicatie. En nog veel erger wanneer ze zonder goed te beseffen en na te vragen wat die medicatie met hun klanten doet, daar ook nog grandioos mee gaan rommelen. De klant als proefkonijn, als melkkoetje voor de pharmaceutische industrie. Klanten, nooit verslaafd geweest, maar dat geworden door medicijngebruik. Waarbij het resultaat nog steeds ter discussie staat. Ja, wie herstelt dan de fout ?