Ik had er alles voor over. (mijn gastric bypass koste bijna mijn leven)

Door Bea68 gepubliceerd op Friday 03 March 15:00

 

Hieronder de foto van zo ik jaren was.

Misschien in 20 jaar tijd een 20 tal kilo aangekomen, met heel kleine stapjes dus voor mij nauwelijks merkbaar.

Nooit was ik tevreden met mezelf, vermeed spiegels, etalages enz. Zo leefde ik jaar na jaar.

Lichamelijk kwamen er steeds meer problemen, zo waren mijn achillispezen beide zo goed als doorgescheurd, en begon mijn reuma ook ondragelijk te worden.

Een scootmobiel bood een oplossing. (voor mij heel moeilijk omdat ik nog niet eens 50 ben.) Toch won het overgewicht. Artsen vooral mijn orthopeed was er van overtuigd dat de oplossing in t afvallen zou zitten, er was een operatie volgens hem "de gastric bypass" een zogezegt "wondermiddel" Ideaal succes verzekerd ging bijna nooit iets mis.

Ik wilde het zo graag geloven.

Ben mijn levenlang op dieet geweest, en bijna nooit met resultaat.

Ik begon steeds dieper in de put te raken. Eigenlijk zat ik tegen een depressie aan.. Vorig jaar februari na t zoveelste gesprek bij mijn orthopeed ging de knop om, want als ik nu niets zou doen zou ik binnen een half jaar voor de rest van mijn leven in een rolstoel belanden.

Natuurlijk wilde ik dat niet!

Stel het komt door ziekte en of een ongeluk, dan heb je geen keuze, IK had die keuze wel!

Ik ben het traject in gegaan en het viel me soms zwaar moest 6 kilo vooraf afvallen,dat is me gelukt(mensen die denken lekker makkelijk een operatie moeten vooral verder lezen!!!)   maar ik wist waarvoor ik het deed: Een vrij simpele operatie en dan eindelijk een lichaam waarmee ik wel blij kan en wil zijn.

Niets bleek minder waar!

14 november was de dag van de operatie daar.

Het maxima ziekenhuis in Veldhoven was het geworden.

De operatie "LEEK"geslaagd.. en in de nacht van de 14e op de 15e lag ik weer op de ok.  Later zou blijken met een darperforatie. En een onsteking op die plek.

Daarna werd ik naar de ic gebracht, in de dagen daarna werd ik steeds zieker.. er is zelfs een moment geweest dat ik dacht niet meer levend t ziekenhuis uit te komen en mijn vriend dacht ik ga straks alleen naar huis.

Ik kreeg longontsteking en vocht achter mijn longen, er werd een nieuw abces gevonden die bleef groeien en opereren was even geen optie meer. Dus werd besloten het abces aan te prikken via echo met een plaatselijke lichte verdoving. Op het moment dat de drain gezet werd voelde ik weinig TOT het abces werd aangeprikt, mijn hemel wat een pijn.

Dat duurde ook wel even voor dat eindelijk beter ging.

Na 8 dagen leek het eindelijk steeds iets beter te gaan en mocht ik na veel zeuren van de ic weer naar zaal.

Daar had ik maar 1 wens: Douchen! Dat heb ik met veel pijn en moeite en met de hulp van de verpleging ook gedaan.

Wat knapt een mens daar van op!

De dagen gingen langzaam en het herstel ook. Na 18 dagen mocht ik eindelijk naar huis op 1 december. We zouden sint en zijn pieten op bezoek krijgen voor mijn kleindochters en t zoontje van mijn vriend. Omdat ik nog lang niet beter was en de drain nog had welke iedere dag gespoeld werd door de thuiszorg lag ik op bed in de kamer. Ik sliep bijna alleen maar, ging wel steeds meer kleine dingen doen en stukjes lopen. Toen sint en zijn pieten er waren heb ik ze nog net niet de deur uitgekeken, ik was kapot en ging ook gelijk slapen nadien. Toen mijn dochter en haar gezin en t zoontje van mijn vriend weer naar huis waren. Ik gebruikte 2 verschillende antiebiotica s welke precies op elkaar waren ingespeeld, maar zodra ik de ene innam gebeurde er niets en als ik de ander innam kwam mijn complete maaginhoud weer terug. Dat ging zo van 1 tot 7 december toen bleek ik uitgedroogd en ondervoed (er bleef immers niets binnen) opname hier in het ziekenhuis(Den Helder) en een dag laten met de ambulance weer terug naar Veldhoven (mijn 1e rit(je) in een ambulance in mijn hele leven)

Een kleine week later ben ik weer opgelapt naar huis gegaan en na 7 weken mocht eindelijk de drain eruit, wat was ik daar bang voor en wat viel dat achteraf mee!

Al met al bijna 3 maanden zwaar ziek geweest, na 2 en halve maand eindelijk het bed uit huis en vanaf 1 januari ben ik weer boven gaan slapen.

Overdag nog wel en tijdje een uurtje op de bank,en nu ruim 3 en halve maand verder weer wat leniger, niet steeds en alleen maar gebruik hoeven te maken van mijn scootmobiel..

Dus ik kan eindelijk met een gerust hart zeggen:

"ik heb gewonnen"

Voordat ik aan t hele traject begon was dit wie ik was.

Nooit tevreden met mezelf, bang voor foto's spiegels en zulke dingen. Achteraf toch blij met mijn besluit, al hebben ze me voor de deuren van de hel weggesleept volgens een verpleegster in Veldhoven.

Voor 14 november 2016

 

En nu..

Februari 2017.

Blij, ik loop weer, gebruik mijn scootmobiel nog nauwelijks, minder zelfs nagenoeg weinig pijn. Ik maak zelfs selfies..

-25 kilo op de weegschaal mijn eerste mijlpaal, nog velen te gaan.

Ik kijk in de spiegel, pas weer kleding.

Achteraf blij, heel blij.

Maar voor alle azijnpissers die zoiets hebben...

"doe maar lekker makkelijk een operatie," ik heb het bijna met mijn leven moeten betalen..dus zo "Makkelijk"was het zeker niet voor mij.

Bij deze wil ik alle doktoren en het verplegend personeel van het Maxima Medisch centrum in Veldhoven bedanken!

Bedankt voor alles!!!

Bea Luchtmeijer

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En dan nu..-40 kilo een jaar na dato.. ik plaats zo een nieuwe zilla. Mijn nieuwe onzekere ik.