Retro gedicht Schizofreen

Door Utopia gepubliceerd op Monday 27 February 22:28
ver weg, achter de moerassen, bij dat oude kasteel
waar de torens hoog boven alles uitsteken
met lange stenen trappen, kaarslicht, en bliksemschicht
spookachtig en grimmig, als een zwart juweel
 
daar in die hoge toren, daar zit ik verborgen
daar voel ik me thuis
nooit komt er iemand in de buurt
niemand die naar binnen gluurt
ja, dat is mijn huis
 
heel soms zie je in de verte, dat er een postkoets rijdt
‘s nachts gaan de vleermuizen uit vliegen
dan wacht ik tot ze terug komen
altijd, stipt op tijd!
 
steeds weer die tijd die zo voorbij sluipt
de lucht is nooit hetzelfde.....
's avonds vormen zich donkere wolken
vaak probeer ik er figuren in te zien, als de maan ze beschijnt
verzin dat er een heks vliegt op een bezem
of, of een gemeen monster door de lucht kruipt!
 
of ik wel eens aan een ander leven denk?
nee joh....
ik heb ook een muis
soms komt hij uit dat hoekje, klein en wit is hij
geef hem dan wat stukjes brood
we kunnen het best met elkaar vinden
we praten over alles, en dat ie altijd bij me blijft
 
Kijk!
zie je die wolken?
het begint weer! 
 
 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat inleven doe je dan wel heel goed, 'k zie het scenario zo voor me.
Heftig om mee te maken, lijkt me.
Utopia tegen Zef
1
Hey, dank voor je duimen. Het is meer dat ik me inleef, dan dat het mij betreft.