x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Pleegouders

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Sunday 12 February 14:35

Jullie waren mijn eerste pleegouders. Ouders, daar had ik niet zo’n goede ervaringen mee, mijn biologische ouders, waar ik toen nog maar net weg was, hadden alles gedaan, waarmee je iemand maar pijn mee kon doen. Jullie waren volwassen, ook daar had ik geen goede ervaringen mee gehad. Dus vanaf het eerste zicht, wantrouwde ik jullie ook. Ik weet niet of ik dat ooit, echt aan jullie heb laten merken. Ik overleefde zoals ik altijd deed, zo min mogelijk zeggen, en doen wat er van je verwacht wordt.

Ik heb maar vier maanden bij jullie ‘gewoond’, achteraf lijkt dat heel kort, maar toen leek het een eeuwigheid, kan ik je zeggen. Mijn hele toekomst was onzeker, ik wist s ochtends wanneer ik wakker, niet wanneer ik die avond zou zijn. En wanneer ik ging slapen, wist ik niet waar ik de volgende ochtend zou zijn. Het bed, waar ik in sliep, was niet van mij, die kleding, die ik droeg, zelfs die was niet van mij. Er was niks, maar dan ook echt niks wat van mij was.. Ik at eten, waarvan ik niet wist of het eetbaar was. (wat het wel was hoor, sterker nog het was heerlijk) Ik woonde in een dorp, waarvan ik tot voorkort het bestaan nog niet eens van af wist. Op zo’n moment, voel je, je als kind verdomd eenzaam.

Jullie konden zelf geen kinderen krijgen, wat dan ook de reden voor jullie was, om pleegouder te worden. Iets waar ik toen al respect voor had. Je moet het maar doen, een paar snotapen van een ander, opvangen en vaak heropvoeden, dat is niet makkelijk. Voor de kinderen, is het vaak een hele zware tijd, maar ook voor pleegouders kan het niet makkelijk zijn. Toch kon ik niet geloven, dat jullie alles uit liefde deden. Dit was misschien een vooroordeel, maar niet helemaal ongegrond, er zijn genoeg, te veel eigenlijk, pleegouders die daar voor hebben gekozen, voor geld, imago, of andere eigen belang.  En dat had ik toen, al van heel dicht bij mogen zien.

Jullie daar in tegen, ik geloof nu echt, dat jullie het uit een goed hart deden. Dat ik dat toen nog niet kon/wou of durfde te geloven, neem mij dat niet kwalijk, ik wist niet dat er ook ‘goede’ mensen bestonden. Ik kan nu, nog steeds niet zeggen, dat ik van jullie hou, we hebben geen band kunnen opbouwen, door de situatie en het tijdslimiet waar we toen mee zaten. Maar ik kan wel zeggen, dat jullie goede mensen waren/zijn. En ben jullie ook heel dankbaar, dat jullie mij (een snotaap van een ander) hebben opgevangen, mij hebben gevoed, en vooral mij een andere kant, van het leven hebben laten zien. 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Toch nog waardering voor die pleegouders. Mooi dat je dat zo beschrijft.
Dank je wel.
toch nog een fijn nest gekregen
Het was een crisisopvang, (maximaal 3 maanden) Dat is te kort, zeker in zo situatie. Om je woonplek, je thuis/nest te noemen, maar het waren wel goede mensen.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
wat mooi en positief.
Dank je wel.