Verwacht, maar toch onverwachts.

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Friday 10 February 19:40

Het was te verwachten, maar toch kwam het als donderslag bij heldere hemel. Ooit zei iemand tegen mij, verwacht het onverwachte. En dat deed ik ook bij jou. En toch kwam jou brief, na 14 jaar radiostilte, onverwachts. Ik dacht, oftewel ik hoopte, dat jij eindelijk begreep en accepteerde, dat ik geen contact meer met je wou. Je hoorde andere mensen nog wel uit over mij, je stond ook nog steeds op mijn scholen of werkplaatsen, maar je sprak mij niet meer aan. Dat je dat deed, ach, daar kon ik mee leven, ik was niet anders gewend, dan dat ik in de gaten werd gehouden, en zolang je mij verder met rust liet, prima.

Tot vorige week,een pakketje met jou handschrift, werd gebracht. De rillingen gingen  over  mijn lijf, ik herkende jou handschrift meteen. Hoe? Ik zou het niet weten, ik heb het al jaren niet meer gezien, en toch lijkt het als de dag van gisteren. Dat ik jou handschrift dagelijks las, je stem hoorde, je handen voelde. Ik ben niet meer bang voor je, maar toch schrok ik, ongewild, toen ik het pakketje in mijn handen kreeg. Flashbacks, van toen schoten razendsnel door mijn hoofd heen. Na een aantal maal diep adem te  hebben gehaald, besloot ik om hem toch te openen. In de hoop, dat jij alleen iets zou opsturen,wanneer het echt belangrijk was. Ik geloofde mijn eigen hoop niet, maar wat als het wel echt iets belangrijks was.

Als ik de doos heb geopend, ligt er boven in een envelop, maar die laat ik nog even liggen. Stil sluit ik mijn ogen, in de hoop dat het echt belangrijk is. Misschien mijn dagboeken, misschien foto’s, misschien, ik weet niet waar ik op hoopte. 

De inhoud van de doos, maakt mij al snel duidelijk, dat al mijn hoop valser dan vals was. Ik haalde er een decoratiesetje uit. Iets wat never nooit niet, van mij is geweest, maar ik heb ook totaal geen idee, waarom jij mij dit heb opgestuurd. Toch nieuwsgierig na de reden, achter deze toch wel bijzondere inhoud, open ik de envelop.

Een kaartje met tien regels, is waar ik naar kijk. Tien regels, met twintig keer het woordje ik. Ik  wil…. Ik doe… ik zou….. ik, ik , ik.  Na al die jaren, kan je niks anders, dan alleen over jezelf praten. Over wat jij wil. Niks, anders. Geen excuus, geen acceptatie, dat ik geen contact met je wil niks. Alleen maar, ikke, ikke, ikke. Onbegrijpelijk.

Je sloot af met, ‘veel liefs, Papa.’. Weet je überhaupt wel wat die woorden inhouden? Even voor de duidelijkheid, vader-dochter  liefde, is niet de ‘liefde’ die jij mij vroeger gaf. Die liefde, die wil ik niet. Ik ben niet meer dat kleine meisje van toen, ik weet nu, dat het niet normaal was.

En Papa, waar heb jij het lef vandaan gehaald, om je zo te noemen. De wildvreemde zorgverleners,  die mij hebben opgevangen, toen ik op straat stond, zouden nog eerder het recht hebben, om zich zelf zo te noemen. Jij hebt het recht nog niet eens, om je zelf een verzorger te noemen, laat staan ‘papa’. Je bent een zaaddonor, een viezerik, een nachtmerrie,  voor mij en voor vele andere.

Wanneer ga je dat nou eens beseffen?

Je hebt mama, voor haar leven lang getekend. Wij mogen niet bij haar in de buurt komen, omdat jij…jij…. Je hebt ons allemaal nachtmerries bezorgt voor het leven, littekens, die nooit meer zullen verdwijnen. Ze zeggen, dat mama ziek is in de hoofd, en ja, ze is niet meer helemaal honderd procent, maar de enige die ziek is in zijn hoofd, dat ben jij wel!

Wanneer ga jij nou ooit eens beseffen, dat wat jij toen had, over is, voorbij, klaar, verleden tijd. En gun ons de tijd, om onze wonden te verzorgen.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een hele dikke knuffel van mijn. XXX
Dank je wel, jij ook een dikke knuffel.

xxx
Afschuwelijk ...... het beeld van een narcistische vader ?
Wat heb je deze gebeurtenis met dat pakketje fantastisch goed van je afgeschreven. Hopelijk helpt het jou zelf ook.
Dank je wel. En ja, schrijven helpt.