Je bent en blijft onze moeder!

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Friday 10 February 16:00

Ik heb besloten dat ik je mag missen. Dat het niet erg is, als ik op Moederdag, kerst of jou verjaardag, net iets vaker aan je denk. Dat ik stiekem hoop, dat jij ooit, weer een deel uitmaakt van ons leven. Ik weet, dat het alleen maar een droom is, die waarschijnlijk nooit uit zal komen. Jij haat ons, dat weet ik, en ik begrijp het, maar het doet nog wel pijn. Dat geeft niet, daarvoor ben ik je dochter.

 Vanaf vandaag zal er altijd een Primula op tafel staan. Ik weet niet waar je van houdt, dus heb ik voor een primula gekozen. De primula staat voor hoop, groei  en een nieuw begin. Ik zal altijd blijven hopen, dat je ooit tegen mij wil praten. Niet als mijn moeder zijnde, want ik weet, dat ik dan gewoon veel te veel verlang, maar ik hoop wel dat je ooit met mij kan praten, zonder verachting, neerbuiging.  Wanneer ik je nu mis, kijk ik naar de bloem op tafel, en denk ik aan zijn betekenis, hoop geeft leven, deze bloem, geeft mij de kracht om door te gaan. Het klinkt belachelijk, en ik weet, als je dit zou horen, dat je mij, en mijn bloem tot aan de grond gelijk zou maken, maar dat maakt niet uit.

Ik weet dat jij je eigen problemen heb, daarom zal ik ook niet meer smeken om jou liefde, want die kan jij ons niet geven. Ik zal de kleintjes, de knuffels, en de woorden geven, die jij ze niet kan geven. Zoals mij vroeger is uit gelegd door de zorgverleners, ‘jou moeder is gek’, zou zal ik het niet uitleggen aan hun. Die woorden, scheurden mijn hart door midden. Ik begreep toen niet wat ze bedoelde, nu wel, en misschien hebben ze gelijk, maar ze hadden het op een kindvriendelijke manier kunnen zeggen.

 Je bent en blijft nou eenmaal onze moeder, of je nou wil of niet. Ik weet dat het jou niet interesseert, hoe ze over je denken, maar toch zal ik mijn best doen, om ze op iets zachtere manier uit te leggen, waarom jij geen contact met ze wil. Ook al is dat soms zo moeilijk. Mocht je ooit in staat zijn, om tegen ons te praten, als volwaardige mensen. Schaam je dan asjeblieft niet. Wij missen je, elke dag opnieuw. En wat er ook gebeurt is, wij houden van je, of we nou willen of niet.

Mocht dat niet gebeuren, ook dan is het prima, maar asjeblieft, negeer ons dan. Dat is een oprechte smeekbede, negeer ons, dat is niet leuk, maar beter dan wat je nu doet. Ik weet dat je pijn en verdriet heb, dat je beelden voor je ogen ziet, als je ons ziet. Maar ons, doet het zoveel pijn, als onze eigen moeder, tegen ons zegt, dat we dood mogen vallen. Dat we telkens over onze schouders moeten kijken, omdat we niet weten in welke bui jij bent.

Je bent en blijft onze moeder.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ai...
'when we were young'
dit raakt veel met het opgroei verhaal uit mijn verleden.
ze heeft me gelukkig tot nu nooit dood gewenst. Verschrikkelijk.

Voor onze moeder is alles nu één waas, ze kan niet meer bij haar besef, lijkt geen weten meer te kennen...
binnenkort uit huis..
pijnlijk, hoe 'oud zeer' daarbij boven komt.
Wens je alle sterkte; prachtig geschreven.
Dank je wel.

Jij ook heel veel sterkte, nu en voor wat er nog komen gaat.
heb me zojuist ook maar even in een gedichtje geuit :)
Merci.
Ik zag het, heel mooi omschreven.
Pff wat een triest verhaal lieverd, knap hoe jij je weg probeert te vinden. Ik ben trots op jou! ik vind het zo fijn dat je weer terug bent. XXX
Ik ook, al is het soms zo moeilijk.

xxx
Sterkte met deze "moeder".
Dank je wel
triest verhaal