Dit was de wereld die ik kende.

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Friday 10 February 15:07

Ik heb je vandaag uitgescholden, en gezegd dat ik je haat, maar veel later realiseerde ik mij pas, dat ik jou niet haat, maar mezelf.

Ik haat mezelf. Niet om mijn uiterlijk, nee, ik vind dat ik prima door kan met mijn uiterlijk, natuurlijk zijn er hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes, maar die komen vooral door vermoeidheid en verdriet.  En die zijn vaak op te lossen met kleine  onopvalbare  dingen. Dus niks voor mij om, mij zorgen over te maken.

Toch haat ik mezelf, voor alle pijn. Pijn waar ik jou de schuld van gaf. Onvoorstelbare pijn. 9 jaar lang, ga ik gebukt onder pijn. Ik dacht dat het pijn deed, wanneer mijn vader, zijn handen weer eens niet thuis kon houden. Dat de woorden van mijn moeder pijn deden, wanneer ze zei: spring maar voor de trein. Maar dat alles was niks vergeleken bij wat ik nu voel. Omdat ik daar niet voor heb gekozen, ik kon daar niks aandoen, maar hier kon ik wel iets aan doen.

Ik kan niet boos op je zijn, ik had het toch allemaal kunnen weten. Ik had kunnen  weten dat er niemand op heel deze aardbodem te vertrouwen is. Ik had het kunnen weten. Ik  had toch al genoeg voorbeelden gehad, ik had toch al genoeg pijn en verdriet gevoelt en gezien. Om te weten dat ik dat absoluut niet wou, maar toch deed ik het.

Zolang gevochten, om uit de wereld vol haat, jaloezie, agressie, wraak, dominantie, macht en  minachting te komen. Om er niet veel later vrijwillig weer in te gaan. Waarom? Ik had toch kunnen weten, hoe het zou zijn. Ik schreeuwde zo hard, dat nooit, maar ook echt nooit meer. En wat deed ik, precies dat. En waarom, ik weet het niet. Het voelde veilig, vertrouwd. Het was de enige wereld die ik kende. Zonder te weten wat ik deed, ging ik weer terug naar de teringzooi waar ik net uitgevochten was. De pijn, het verdriet, de eenzaamheid, het eeuwig aanpassen aan een ander, was het enige wat ik kende. Eerlijk, ik besefte niet dat ik terug ging naar het geen waar ik zo bang voor was. Het geen, wat ik wou laten verdwijnen uit mijn leven. Ik wist niet wat ik deed, het was het enige wat ik kende, en daardoor vertrouwd voelde.

Het is niet jou schuld, dat ik nu zoveel pijn lijdt, maar die van mezelf. Ik was te dom, te naïef, te blind, om te weten en te zien, waar ik aan begon. Ik probeerde mijn hart te volgen, maar in plaats van dat te doen, volgde ik mijn angst, en sloeg ik de weg in, wat ik zo haatte. Ik wist het niet, echt niet. Ik weet nu, dat het mijn eigen schuld is, ik had niet de luxe om mijn ouders te mogen kiezen, maar ik had wel de luxe om mijn partner te mogen kiezen.  Alleen dacht ik niet na, ik was bang, en het voelde vertrouwd, dus ik kon jou ook vertrouwen, dacht ik, maar je was niet te vertrouwen. Ik heb tegen je geschreeuwd, gesmeekt, gebeden, alles voor een beter leven, maar hoe kon ik ooit gelukkig worden, als ik niet mezelf kon zijn. Ik was zo druk bezig om jou te veranderen, zodat ik ook mezelf kon zijn. Zodat ik me ook belangrijk kon voelen, maar dat werkte niet. Ik, ik was de enige die mezelf gelukkig kon maken, mezelf belangrijk kon voelen. Ik, moest zelf vechten voor mijn eigen plekje in deze wereld.

Er is veel gebeurd tussen ons. Jij hebt veel dingen gedaan die mij lieten huilen, maar eigenlijk deden ze mij niet pijn, omdat jij ze deed, maar huilde ik vooral van woede, woede op mezelf, woede omdat ik het toeliet, woede omdat ik er zelf voor had gekozen. Woede, omdat het allemaal mijn eigen schuld was, maar ik wist het niet, ik wist ook niet dat ik zelf het kon veranderen. Hoe, weet ik nog steeds niet, maar ik heb mijn eerste stappen al gezet. Al moet ik nog een hoop leren, en maak ik nu nog steeds verdomd veel fouten, ik heb een begin gemaakt.

Ik ben ook belangrijk. Gewoon zoals ik ben, en niet zoals andere willen dat ik ben. Gewoon met mijn pieken en dalen. Gewoon als een mens, ik ben geen robot

Eigenlijk deed het mij niks toen je mij alleen liet, op mijn eigen huwelijksnacht, ik vond het eigenlijk wel prima zo. Maar dat is toch niet zoals het hoort, je huwelijksnacht hoor je toch samen door te brengen?

Het deed mij niks toen je mij vertelde dat je vreemd was gegaan, je vroeg mij om iets te zeggen/ te schreeuwen, maar ik kon het niet, ik was niet kwaad op je, want het raakte mij niet, het raakte mij niet dat je aan andere vrouwen zat. Godsgeklaard ergens, maar ik kon er niet boos om zijn, ik probeerde het wel, maar het lukte niet. Ik kon niet boos zijn, dat jij je geluk ergens anders zocht. Want hoeveel geluk hadden wij nou in huis? Niet, je keek al veel langer niet naar mij om, ik was het al zo gewend, dat je bij andere (dingen) je geluk zocht. En ook dat kon ik niet erg vinden, ik leidde mijn eigen leven. Soms zei ik wel tegen je, dat je dit echt niet kon maken, en dat kon je ook niet. Iets wat ik nog steeds vind, ook al raakt het mij niet. Het was niet netjes van je. Je koos voor een gezin, maar je vond vele andere dingen belangrijker.

De vele beloftes die je maakte, je kwam er geen één na. Het maakte mij niet uit. Dit was de wereld die ik kende, waar ik wist hoe ik me moest gedragen, en wist wat er komen zou. Het was vertrouwd, want niemand had mij ooit een andere wereld laten zien. Ergens diep in mijn hart wist ik dat het anders kon, maar ik durfde niet, maakte mezelf wijs dat ik gelukkig was, en vocht voor het enige waar ik echt van hield. Soms schreeuwde ik tegen je, omdat ik diep van binnen wist, dat het ook anders kon, maar durfde geen verdere stappen te ondernemen. Het veilige vertrouwde gevoel, was mijn enige houvast in mijn leven, ook al bestond dat enkel uit jaloezie, haat en agressie, en maakte mij dat diep ongelukkig. Ik was wel een soort van veilig, omdat ik wist wat mij te wachten stond. Ik schreeuwde tegen jou, maar eigenlijk had ik tegen mezelf moeten schreeuwen. Ik was de enige die mij gelukkig had kunnen maken. Dat is ook wat ik nu wil doen. Afscheid nemen van het verleden, een nieuwe weg inslaan. Angsten overwinnen. Nieuwe onbekende dingen, zijn niet per definitie slecht.

Het spijt me, als ik je pijn heb gedaan. Dat is nooit mijn bedoeling geweest. Ik dacht echt dat ik van je hield, omdat het vertrouwd voelde om bij jou in de buurt te zijn. Je hebt dingen gedaan, die echt niet door de beugel kunnen, maar ik ben niet boos op je. Ik ben zelf de schuldige aan deze rotzooi, ik had naar mijn hart moeten luisteren, en mij niet moeten laten beïnvloeden door mijn angsten. Al wist ik toen nog niet dat ik die had. Ik riep altijd heel hard, dat ik het allemaal wel wist, en ik wist het ergens ook, alleen wist ik nog niet hoe ik het in de praktijk moest uitvoeren.

Zelfs nu we zo goed als gescheiden zijn, kan ik daar niet echt om treuren. Ik kan niet huilen, ik probeer het soms wel,maar het lukt niet, ik realiseer mij alleen elke dag een beetje meer, dat ik dit veel eerder had moeten doen. Het enige wat mij de scheiding moeilijk maakt, is dat de kinderen het nu mee moeten maken. Iets wat ik geen enkel kind toewens, hoe vriendschappelijk de scheiding dan ook mag verlopen, geeft het een hoop stress, waar een kind nooit zelf voor kiest. En raar genoeg, het doet mij pijn, als ik jou zie huilen. Huilen, om heel deze situatie. Ik ben niet zo harteloos, als vele mensen denken. Ik geef wel degelijk om je, maar niet zoals in een relatie zou moeten. En dit, deze pijn, dit verdriet, heb ik jou echt nooit gegund. Je hebt wel degelijk dingen gedaan, die niet konden, maar dit gunde ik je niet. Ik weet, dat ik daar ook veel schuld aan heb, daar heb ik ook veel spijt over. Al wil je dat niet horen, en laat je mij niet uitleggen, waarom ik spijt heb, en waarover. Ergens snap ik ook wel, dat het te veel pijn  doet om dit te horen, maar het is wel wie ik ben, en wat ik voel. Dat weet ik nu, veel te laat dat weet ik, maar ik kan nu niks meer aan het verleden veranderen. Ik  deed toen, wat ik toen dacht dat het beste was, en de bekende weg, leek mij gewoon het beste. Nu, weet ik beter, en zal ik alles op alles zetten om het in die toekomst helemaal anders te doen. Daar zal jij aan moeten wennen, samen met veel andere mensen. Omdat ik niet meer van plan ben, om maar klakkeloos te doen, wat andere mensen van mij verwachten, dat ik doe. Ik zal steeds meer mijn eigen mening creëren en uiten.  Dat zal moeilijk voor je zijn, en je waarschijnlijk ook veel pijn doen, omdat ik dan niet meer een creatie ben van jou perfecte vrouw, maar de vrouw die ik diep van binnen heb weggestopt. Probeer niet te vergeten, dat ik ook pijn heb, en ook huil, behoorlijk vaak zelfs. Ook al laat ik dat niet zien. Dat is de angst die mij tegenhoudt, angst dat er misbruik van gemaakt wordt. En dat wordt het ook, ook door jou, is dat regelmatig gebeurt, maar ik heb nu besloten. Om niet meer weg te rennen van mezelf, en van mijn dromen. Iedereen die het er niet mee eens is, kan het heen en weer krijgen. En voor degene die er graag misbruik van wil maken, succes. Ik kan alleen maar medelijden met je hebben. Medelijden omdat je geen eigen leven heb. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Allebei zijn jullie krachtige persoonlijkheden, Shasja Angel light (nog één ander boek en dan begin ik aan het jouwe ...) en Plazilliaantje. In tijden van ellende en angst en verdriet even drijven op de automatische piloot, en daarna weer verder bewust mens zijn, van jezelf houden en vertrouwen opbouwen in de anderen. In alle vrijheid. Goed hoor !! Hou moed. Glimlach eens naar jezelf vandaag.
Wow, Dank je wel, voor je mooie reactie.
Jij komt er wel, het is een lange weg, maar net al ik zul jij uiteindelijk je vrijheid, liefde vinden, Liefde voor jezelf en in direct voor een ander. De worsteling komt me zo bekend voor. ik ben 45 jaar en pas nu probeer ik mijn eigen ik te vinden, wat vind ik belangrijk. Nee een robot zijn we niet, maar de automatische piloot is wel vaak aanwezig.

Jij komt er wel geweldig sterkte vrouw, ben zo trots op jou welk pad jij nu bewandeld. XXX
Ja, is soms zoveel makkelijker, de automatische piloot aan zetten, maar we komen er wel.

xxx