Alleen wanneer ik dat wil

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Friday 10 February 14:43

Vanaf het moment dat ik je wegstuurde. Bleef jij maar door mijn hoofd heen spoken, lang probeerde ik je te vergeten. Alleen al  mijn wanhopige pogingen, waren tevergeefs. Het hielp niet, zelfs niet een klein beetje. En ja, ik kan je zeggen, dat ik heb alles geprobeerd, om je te kunnen vergeten.  Drugs, nieuwe relatie, verhuizing, je haten. Ja, dom, maar ik was wanhopige, ik werd bang en ongelukkig als ik aan je dacht, maar ik begreep niet waarom. Ik stelde mezelf keer op keer vragen, in de hoop op een antwoord, wat mij zou helpen.

 Had je mij zodanig veel pijn gedaan, waardoor ik je niet kon vergeten? Nee, vele waren je voor gegaan, maar jij had mij nooit pijn gedaan, ook al probeerde ik wel van alles te bedenken, waarmee jij mij pijn zou hebben gedaan. Zodat ik kwaad op je kon zijn, je kon haten. Dat was makkelijker mee om te gaan, dan dit.

Wat DIT ook wezen mocht.

Ik wist mij geen raad. En dat terwijl ik altijd iedereen wijze raad gaf, mezelf kon ik niet helpen. Nadat ik alles had geprobeerd, besloot ik dat dit niet zo verder kon. Ik moest je hoe dan ook vergeten, jij en ik waren verleden tijd. Ik schakelde een knop om in mezelf, en leefde verder als een robot. Letterlijk, ik voelde niks meer, geen pijn,verdriet, liefde, angst, of blijdschap. Ik vervolgde mijn oude vertrouwde weg, die mij van huis uit was meegegeven.

Doen wat er van je verwacht wordt.

Ik deed het, zonder bij na te denken. Ik verhuisde opnieuw, dit keer naar een eengezinswoning, in een andere provincie, ver bij jou vandaan. Ik trouwde, kreeg kinderen, huisdieren. Ik hield mijn mond, en deed wat er van mij verwacht werd, niks meer, en niks minder. Ik had het welbekende huisje, boompje, beestje. Voor de buiten wereld, was ik het gelukkigste mens ter wereld.  En voor mezelf, ik had alles wat een mens maar kan wensen. Huis, werk, man, kinderen. Dus ja, ik was gelukkig, dacht ik, zonder de inhoud van geluk te weten. Toch dacht ik echt gelukkig te zijn, ik stond op met een lach, en ging er mee naar bed. Dat doe je toch niet als je ongelukkig ben? Ik huilde niet, dat kon niet, ik moest sterk zijn. De kinderen hadden mij nodig, het enige wat ik hun wou geven. Was een thuis, iets wat ik nooit had gehad. En daar had ik alles voor over, maar dan ook echt alles. Soms zei ik in mezelf, ooit, ooit is het mijn tijd, en dan doe ik wat ik wil.

Tot ik op een dag spontaan begon te huilen, voor het eerst in jaren. Ik huilde, terwijl ik het niet wou, nog niet eens wist waarom ik huilde, maar ik kon niet stoppen. De tranen bleven stromen. En op dat moment, besefte ik, dat ik de weg aan het volgen was, waar ik vroeger voor weg ben gelopen. Omdat ik er doodongelukkig van werd. Ik was geen robot, ik was een mens. Ik trok mijn mond open,  ik was geen kopie meer van een ander, ik had een eigen mening. Het was niet makkelijk, en ik ben er ook nog lang niet. Maar toen ik zo bezig was, met mezelf weer te vinden, vond ik ook langzaam maar zeker mijn eigen emoties weer. Ik huilde weer, soms in mijn ogen te vaak, maar het luchtte ook weer op. Ik leerde weer lachen, echt te lachen, wat zo anders aanvoelde als ik al die jaren er voor deed.

Maar toen, toen kwam ook jij weer om de bocht. Ik vervloekte je. Ik dacht echt dat ik je vergeten was. Ik was doorgegaan met mijn leven, waarom spookte je dan weer opnieuw door mijn hoofd heen. Ik begon spontaan te janken, als ik de films zag, die wij samen gekeken hadden, als ik de muziek hoorde waar jij van hield, of als ik in mijn dromen, terecht kwam op de plek waar wij ons in onze jeugd veilig voelde, of waar we samen opgroeide. Ik begreep er niks.

Waarom kwam je steeds weer terug in mijn gedachten. Ik had jou hoofdstuk toch allang afgesloten? Opnieuw beïnvloedde jij mijn leven, mijn gedachten, mijn tranen, alles tot mijn dromen toe. Ik werd boos, ik had jou verbannen, uit mijn hart, en mijn leven. Ik snapte niet, waarom je nou weer terug was.

Opnieuw begon ik met mijn tocht naar jou verbanning, maar het lukte niet. Het paste niet in mijn nieuwe levensstijl, als mens, en niet als robot. Met alle mogelijke emoties. Blijkbaar had ik nog een heleboel emoties omtrent jou, alleen wiste ik nog niet welke dat waren. Ik ging terug in de tijd, en als een filmpje draaide ik onze dagen samen af. Opnieuw, opnieuw, en opnieuw. Totdat ik uiteindelijke besefte dat ik spijt had, vreselijk veel spijt, van hoe ik jou heb behandeld. Ik zag hoe ik eigenlijk keihard van jou weg heb gerent. Mijn zoektocht ging verder, ik wist nu wel dat ik spijt had, maar daarmee was jij nog steeds geen afgesloten hoofdstuk.

Nu pas, zoveel tijd later, besef ik dat ik van je hield. En ik begrijp nu ook, dat ik je niet kan verbannen uit mijn leven. Ooit, was jij een onderdeel van mijn leven, en dat zal altijd zo blijven. Ik kan je niet vergeten, en dat ga ik ook niet meer proberen, daarmee maak ik alleen mezelf kapot. Wel ga ik accepteren dat ik van je hield, en dat je belangrijk voor mij was, dat je een onderdeel van mijn leven ben. Dit is nog steeds moeilijk, omdat ik daarvoor, zo diep in mijn hart moet kijken. Iets waar ik jaren voor ben weggelopen. Toch ga ik het doen, ik ga accepteren dat ik van je hield, en dat ik fouten heb gemaakt, die ik niet terug kan draaien.

Zodra dat mij is gelukt, zal ik afscheid van je nemen, zodat je niet meer bent, dan een mooie herinnering uit het verleden, die alleen in mijn gedachten komt, waarneer ik dat wil.

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel
We hebben allemaal zelf liefde en zelf haat. Ieder mens is een gespleten persoonlijkheid. Wij zijn allemaal twee personen.
Dit gaat over twee personen. De 'jij' in dit stuk, is de persoon die mij in het verleden, liefde heeft laten zien, zonder dat ik het toen zag. Het een soort vervolg op, 'Gedwongen afscheid'