Gedwongen afscheid

Door Plazilliaantje gepubliceerd op Thursday 09 February 14:40

Bizar eigenlijk, hoeveel iemand voor je kan betekenen, zonder dat je dat weet.

10 jaar geleden heb ik jou weggestuurd. Zonder emotie, zonder iets, dacht ik, maar niks was minder waar. Ik stuurde je weg uit angst. Jij liet mij liefde voelen, vlinders in mijn buik. Iets wat ik nooit eerder had gevoeld, en ook nooit meer er na trouwens, niet zo. Het maakte mij bang, het was iets wat ik niet kende, liefde, dat was mij vreemd. Dat bestond niet in mijn wereld. Niemand had mij dat ooit laten zien, of voelen. Ik kende het natuurlijk wel uit verhalen en films, maar dacht dat het niet echt bestond. Dat het de grootste illusie was, die er bestond. Iets waar grote mensen over spraken, om zichzelf gelukkig te voelen. Want al die verhalen, konden toch nooit waar zijn. Ze waren simpelweg te mooi om waar te zijn. En eerlijk gezegd, ik geloof ze nog steeds niet, maar mijn gevoel voor jou, was echt. Ik hield van  je, op een manier dat ik nooit van iemand heb gehouden.  En dat, terwijl ons verhaal samen, geen sprookjesverhaal was, we hadden geen relatie, geen diepzinnige gesprekken, en al helemaal geen intiem contact.

En nu 10 jaar later, ondertussen moeder geworden, getrouwd, gescheiden, een hoop nieuwe dingen gezien, en gevoeld, en toch waren onze momenten samen, de intiemste van mijn leven.  Terwijl ik dit schrijf lach ik mezelf uit. Hoe zielig ben je als je degene die jou de mooiste momenten heeft bezorgd, wegstuurt. Want ja, onze momenten samen, waren mijn mooiste momenten, maar ze waren ook tegelijkertijd een hel. En dan bedoel ik ook echt een hel. Je maakte mij zo bang, zo bang. Dat ik niks anders kon bedenken dan wegrennen. Zo hard als ik kon.

Raar hè, ik ben niet bang, wanneer de sterkste man ter wereld tegenover mij staat, ik ben  niet bang wanneer ik oog in oog sta, met een roofdier, ik ben niet bang om dood te gaan. Maar ik was doodsbang, wanneer ik jou in je ogen keek. En ik ben nog steeds bang, als ik aan je denk. En dat terwijl je mij nooit pijn heb gedaan. Ik ben bang, bang voor de liefde, bang voor het onbekende, eigenlijk altijd al geweest, maar nooit geweten. Ik heb nu verdomd veel spijt, dat ik je toen heb weggestuurd, vooral op de manier waarop, maar ik wist toen nog niet waarom. Ik was bang voor je, dus je kon nooit goed voor me zijn. Nu pas, zoveel jaren later, besef ik dat ik echt van je hield, en dat ik daarom bang voor je was. Hoeveel spijt ik er ook van heb, ik kan het nu niet overdoen, of terug draaien.

 Vaak droom ik wel over een tijdmachine, zodat ik terug kan gaan in de tijd, met het verstand van nu, maar dat kan niet, jammer genoeg. Ik kan het niet meer terug draaien of over doen. Ik kan zelfs geen sorry tegen je zeggen. Ik heb je weggestuurd, met de woorden, ik wil je nooit meer zien. Ik keek je verdomme recht in je ogen, toen ik dat zei, zodat jij zou luisteren. Eigenlijk keek ik dwars door je heen, omdat ik je niet kon aankijken, maar dat weet niemand, alleen ik. En nu, nu is het te laat. Ik kan geen sorry meer zeggen.

 Hoe zou ik dat moeten doen? Ineens na al die jaren voor je neus staan. En zeggen: hoi, ik weet niet of je mij nog herkent, maar het spijt me dat ik je zo heb behandelt. Dat was niet wat ik wou, maar ik was doodsbang voor je. Hoe kan ik in vredesnaam, iemand uitleggen dat ik doodsbang voor je was, terwijl jij mij nooit, maar dan ook echt nooit iets heb aangedaan.

Juist dat was het probleem, je was te lief, te mooi om waar te zijn. Ik wist het zeker, dat je zat te wachten op het juiste moment, om mij totaal te vernietigen. Nog steeds ben ik er ergens wel bang voor, maar ik geloof het niet. Dat kan haast niet. Toen ik je zei, dat je weg moest gaan, en dat ik je nooit meer wou zien. Toen vroeg je mij alleen om je recht in je ogen aan te kijken, en het nogmaals te zeggen. Dat deed ik, oftewel ik liet iedereen (inclusief mezelf) geloven dat ik dat deed. Zonder nog maar één woord te zeggen, draaide jij je om, je liep weg, weg uit mijn leven, voorgoed.  Je deed wat ik je vroeg, niks meer, en niks minder. Je deed precies wat ik je vroeg, en dat doet mij nu zo verdomd veel pijn.

 Maar het is gebeurd, het was dom, ontzettend dom, en ik zal het mezelf waarschijnlijk nooit kunnen vergeven, maar ik dacht toen dat het de beste keuze was. Hier is niemand schuldig aan, alleen ik. En daar zal ik mee moeten leven, dat is soms moeilijk, zwaar, maar ik moet verder, want een tijdmachine bestaat nou eenmaal niet. Ik kan niks meer aan het verleden veranderen, maar ik kan er wel van leren, en zorgen dat ik niet nogmaals zo’n fout maak. Ik zal je nooit vergeten, onze momenten samen, waren speciaal, ook al waren het geen sprookjes verhalen.

 Stiekem hou ik nog steeds van je. Jij zal altijd de eerste blijven, die mijn hart echt wist te raken, maar ik moet door, het is gebeurt, en ik kan er niks meer aan veranderen. Vanaf nu zal ik beetje bij beetje afscheid van je nemen. Ik zal je niet vergeten, want dat kan ik toch niet, dat heb ik tien jaar lang geprobeerd, maar dat is nooit gelukt, en dat zal nu ook niet lukken, jij zal altijd bijzonder voor mij blijven, maar ik moet afscheid van je nemen. Net zoals jij toen heb moeten doen. Anders kan ik nooit gelukkig worden. 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
moeilijk wel mooi beschreven
Klopt.

Dank je wel.
Moeilijk he.
Ja, best wel.
Het leven bestaat uit keuzes maken........Moeilijk soms om te achterhalen wat je echt heel diep van binnen voelt.......XXX
ja, en nog moeilijker als je daar pas achter komt, als het al te laat is.....

xxx
Heel herkenbaar en mooi geschreven.
Dank je wel, en ik ben blij dat het herkenbaar is, niet voor jou dan, maar dan ben ik niet de enige....