De kick van skiën

Door Mijler gepubliceerd op Saturday 04 February 13:11

De kick van skiën

 

Wat is het dat mij zo’n uitzonderlijk gevoel geeft om meestal in de niet altijd ideale omstandigheden van hoog naar laag te glijden. Zelden is het helemaal perfect met onder andere voldoende sneeuw, goed geprepareerde pistes, goed zicht met bij voorkeur een stralend zonnetje en vooral niet te druk. Altijd ontbreekt er wel iets dat het zogenaamde paradijslijk glijden in de weg staat. Of zijn het misschien juist deze geniepige factoren die een licht opwindend gevoel teweegbrengen.

Het glijden op de lange latten van hoog naar laag stelt in principe technisch gezien niet zo veel voor. Je staat boven aan de berg, zorgt dat de skipunten naar beneden wijzen en laat de rest aan de zwaartekracht over. Zoek ondertussen naar een stevige boom onderaan de piste om tot stilstand te komen en je mag je een “volleerd afdaler" noemen. Met deze eervolle kwalificatie is dit dan waarschijnlijk je laatste show op de piste geweest.

Dit is nu het typische kenmerk van deze winterse glijsport. De natuurlijke wetten zorgen voor voortgang en vaart, terwijl jouw inspanningen volledig geconcentreerd zijn op de controle van dit afdalen. Het remmen, weer versnellen en sturen zijn de vaardigheden die in wezen het simpele tot een sportieve kunst verheffen. Op zichzelf ook weer niet van die hele moeilijke vaardigheden, ware het niet dat dit moet gebeuren onder dreiging van het mentale spook “angst” genaamd. Ondanks het milde en vredig ogende decor, wemelt het van de dreigende elementen en obstakels, die vooral tussen de oren grommen als hongerige tijgers.

Bomen. rotsblokken, dieptes links en rechts, oneffenheden, bulten sneeuw, ijzige plekken, hoge snelheid en mensenmassa zijn voorbeelden van deze vijandige belagingen, die onverwacht genadeloos kunnen toeslaan. Dit alles neemt vaak overdreven vormen aan doordat je nog geen of weinig controle hebt over de bewegingen en snelheid. Je hebt angst om prooi en slachtofferte te worden van het onbeheersbare in deze speeltuin van gevaar!

Wie wil deze uitdaging aangaan?

“Ik,” zei de gek. Ik wilde en wil dat nog steeds met veel plezier. Ik heb me de vaardigheden van deze winterse sport (met behulp van …) eigen gemaakt. Ik voel het nog steeds als een geweldige overwinning om die dreigende tijgers getemd te hebben tot makke schapen. Het skiën, geeft me een meesterlijk gevoel om als een soort heerser van dit wildpark in gecontroleerde stijl tussen en langs obstakels te laveren. Wel beperk ik me, gezien mijn leeftijd (78), tot een verantwoorde snelheid en duur in de vorm van meer pauzes.

Verder geniet ik van de beweging op zich. Het glijden is een vloeiende beweging die oogt als een stromende rivier die door een landschap meandert. De gevarieerde sierlijke bochten met het begeleidend geluid van het schrapend opstuivend sneeuw in een gekozen lijzig ritme van een Engelse wals of in kort een temperamentvolle cadans van een Argentijns tango, klinken mij als muziek in de oren of hier mogelijk toepasselijker “tussen de oren.”

Skiën is een ingetogen sport die een hoge concentratie vraagt en daarmee een rijke innerlijke voldoening geeft. Het is geen sport die met uiterlijk kabaal en beleving gepaard gaat. Het juichen en ervaren van euforische gevoelens gebeurt zacht en inwendig.

Vandaar dat het innerlijke schouwspel en beleving na afloop in een apres ski wordt geuit en gedeeld. Het aandikken van de werkelijkheid is bekend.

Ach ja, waar het hart vol van is …

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven en ja het aandikken is bekend ach ja ;-))) Ik kan mij voorstellen dat skiën een innerlijke voldoening geeft, heb het zelf niet gedaan, dus puur uit voorstelling kan ik die voldoening wel begrijpen.