Ik ontvang u niet meer!

Door Motorfietsgerrit gepubliceerd op Tuesday 24 January 15:56

Het krast en krijst...maar een woord krijg ik er niet uit. Toch ben ik zeker dat er berichten naar mij gezonden worden, echter ze komen niet door. Fatale stoornis in de communicatie, zulks is thans de situatie. Om mij heen begeeft zich echter menigeen. Edoch blijf ik als mens alleen. Er komt geen bericht naar binnen. En dat terwijl ik heel veel berichten te versturen heb. Veel verstuurd in het verleden. Mooie verhalen, soms met droeve ondertoon, maar meestal toch prettig en vrolijk. 

Komt nu de conclusie? Neen, die is er niet (wat mij betreft), want mijn wereld staat op zijn kop. Ik  ben verdwaald in deze wereld en ik ontvang u niet meer. U zendtt uit, dat weet ik. Echter de frequentie ken ik niet en ik weet daar niets aan te doen. Ergo, ik ontvang u niet meer. (maar zou zo gaarne meer wensen)

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat klinkt verontrustend MFGerrit, heb je iets aan virtuele schouderklopjes en handreikingen? Ik geef ze je graag. Ik denk aan je, aan het beeld van jou dat je hier op Plazilla hebt laten zien. Soms vrolijk en sterk, soms ook kwetsbaar en eenzaam. Blijf zenden, misschien komt er iets terug waar je wat aan hebt.
Jawel, daar heb ik zeker iets aan! Heel hartelijk dank! Zal binnenkort misschien weer eens iets schrijven. Want Gerritje is sinds vorige week postbode in Buurmalsen. Morgen ga ik weer mijn ronde doen en mijn knieën doen zo zeer. Tot laters!
Postbode in Buurmalsen. Daar ben ik van de zomer nog doorheen gefietst. Lang dorp. Ik hoop dat je knieën er snel aan wennen. Lijkt me wel een baan met voordelen (ongetwijfeld ook nadelen) Veel beweging en veel in de buitenlucht, dat zijn zaken die over het algemeen wel goed voor de gezondheid en het humeur zijn. Vooral als het mooi weer is natuurlijk! Het gaat je vast mooie verhalen opleveren.
Ter inspiratie: een fragmentje uit "Dagboek van een postbode" door Victor Frölke.
'Twee handgeschreven brieven voor mijn favoriete weduwe. Eentje uit Californië en eentje uit Wisconsin. Nu weet ik haar voornaam: Heleen. Stralend, maar zonder broek aan, neemt ze de brieven in ontvangst. Misschien is een broek ook franje in deze fase van het leven. Vier vuilniszakken verspreiden een weeë lucht in het gangetje voor haar deur. Ik breng ze naar de vuilcontainer. 'Je bent een schat.'
Joh, je brengt traantjes bij me teweeg! En dat is goed!
Mijn antenne ontvang een kreet, herkenbaar voor mij. Ik denk aan je en herken je verdwaalde gevoel,
pak maar mijn hand, samen maken wij een nieuw doel. Maar wij laten het niet los, en blijven signalen sturen, tot het ooit bereikte doel.
Veel knuffels
Heel tof, daar houden wij ons aan!
Zou je het liefst een knuffel willen geven
Onze antennes hebben ook eigen fases, het komt goed .
verdwaald in een wereld die veranderd is, verdwaal op dwaalwegen die niet de mijne zijn, neergelegd door anderen en ik dacht dat de juiste wegen waren, nu dwaal ik in mijn eigen ruimte, zonder paden, zonder grenzen, zonder beperkingen, het is er stil en rustig
Samen dolen we wat af!
Jullie komen wel een hofje tegen:-)) Er is geen nooduitgang als jullie dat misschien denken:-))