Mijn eerste gedicht

Door Mijler gepubliceerd op Wednesday 18 January 15:07

Mijn eerste gedicht

 

Het is nu acht jaar geleden dat ik mijn eerste verhalen en gedichten schreef. Ik volgde een cursus voor ouderen bestaande uit een tiental Lessen. Ik herinner me nog goed de veelzeggende eerste woorden van de lerares bij de introductie: “Jullie hebben allemaal een rugzakje dat rijkelijk gevuld is met ervaringen en herinneringen, die de moeite waard zijn om verteld te worden. Doe er iets mee en laat ze niet verloren gaan!” Het werd ook de eerste opdracht om een verhaal te schrijven over iets uit het verleden.

Ondanks een scala aan situaties die de moeite van het vertellen waard zijn, bleef het merendeel toch met een soort machteloos dilemma zitten van waarover zal ik dan schrijven. De lerares kende deze twijfel kennelijk wel en zei: “schrijf bijvoorbeeld over de straat waarin je als kind woonde en leefde!” Voor de meesten en niet in het minst voor mij, was het een schot in de roos. Een veelheid en variatie aan beelden straalde op mijn beeldscherm en de basis voor een schriftelijke weergave was geboren.

Wat verder in de cursuskwam het dichten aan de orde. Een kunstvorm die mij wel aansprak. Vooral het denken in beelden, spelen met woorden en gevoelens; Het rijm in samenhang met ritme en metriek streelden mijn gevoelens. Overigens elementen waar ik me toen nog niet zo bewust van was.

Ik kocht boeken, volgde wat cursusjes en vrat alles wat me verder kon brengen in dit metier. Ondertussen heb ik een duizendtal gedichten geschreven, gepubliceerd en in een bundel bijeengebracht.

Regelmatig grasduin ik in deze kronkels waarbij ik mezelf soms een beetje trots (stiekem in eenzaamheid) afvraag: Heb ik dit geschreven? Maar ook met momenten dat ik me diep in de kelders van armoede terugtrek.

 

Zo las ik mijn allereerste gedicht waar ik zo mijn stinkende best op had gedaan en met knikkende knieën en een blos op mijn wangen via een site wereldkundig. had gemaakt. Ik had gekozen voor een onderwerp dat de totale mensheid zoekt en bezig houdt: Geluk. Op zich een prachtig onderwerp dat je gevoelig vanuit je eigen beleving kunt opdienen.

Helaas moet ik nu vaststellen dat het meer een definitie van het begrip is geworden dan een warme inlevende melodie. Als definitie niet zo slecht, maar met een geringe poëtische vertolking

Toch blijft het als eerste gedicht in mijn bundel staan, want daarmee begon het allemaal.

Geluk

 

warm gevoel spontaan in doel

blijheid in volkomen vrijheid

ideaal als geestelijk kapitaal

waarde die je zelf vergaarde

 

tevreden in toekomst en heden

humeur in grote keur

voldaan door het leven gaan

welbevinden samen met vrinden

 

conclusie

geluk is geen illusie

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Meen je dat nou, Mijler? Ben je pas acht jaar geleden met dichten begonnen? Daar ben ik echt verbaasd over.
Het is echt waar!
Dank. Ik interpreteer jouw verbazing als compliment!
Dat schat je dan goed in! :-)
Hoi Mijler. Ik denk dat veel mensen wel eens denken of hun leven wel zo geslaagd is met het leven op het moment dat ze dit afvragen.
Geluk is voor mij dat je gezond bent en dat je geen haatdragend iemand bent want dat verstoord het evenwicht in je hoofd waar het geluk en het ongeluk dicht naast elkaar liggen.
Geluk is dat je van een nieuwe dag gaat genieten hoewel dit niet voor iedereen opgaat. Geluk voor iemand is dat de persoon de middenweg kiest als er groot ongeluk aanwezig is en zichzelf weer moet redden met een gedachte die bevrijdend kan zijn al dan niet met boezemvrienden en boezemvriendinnen en zelf je eigen op de goede weg houd en geluk geen illusie is.

Leuk en wijs gedicht.

(ik zal het wel weer verkeerd begrepen hebben):-)



Dank voor de reactie!
En, met je begrip is niets mis hoor!