Weg van alles

Door Ralph Erdle gepubliceerd op Monday 09 January 02:57

Het is woensdag 4 januari 2017 en heel nederland lijkt nog aan het nagenieten van de afgelopen feestdagen maar ik ben met mijn kop ergens anders.
Ik wil weg, gewoon weg van alles! Deze maatschappij maakt me gek, de druk in mijn hoofd word te groot. Ik wil gewoon verdwijnen.. nee, ik wil niet dood.
Als dit leven doelloos is wil ik een nieuw leven, ergens anders waar ik vrij kan zijn en gelukkig.

Ik pak mijn grote rugzak en prop het vol met belangrijke dingen; geld, foto's van mijn kinderen, warme kleding, telefoon, mijn survival-setje, een paar liter water, een boeddhabeeldje en wat boeken van Tolkien.
En natuurlijk voedsel in de vorm van ontbijtkoek en mueslirepen en dankzij mijn minamalistische levensstijl laat ik weinig achter wat voor mij van waarde is.
Ook heb ik afscheid genomen van dit huis en via de app van marjolein, mijn beste vriendin.. de enige die ik echt vertrouw.

Plots gaat de bel en staat ze voor mijn deur. Ik schaam me voor mezelf en kijk weg. Na wat gepraat te hebben ga ik met haar mee naar haar huis om 'even tot rust te komen'.
Maar dat gebeurt niet en ik voel mezelf een last op haar schouders. Ik vertel haar dat ik bij mijn vader terecht kan, wat helemaal niet zo was.
Ik loog zodat zij niet ongerust zou worden en zou denken dat ik veilig zat. My mind was set.. ik vertrek naar het buitenland, voorgoed!
Nog één avond feest, bij marjolein thuis. Nog één avond bier.. nog één avond centrale verwarming en een lekker hete douche, een laatste joint, een laatste keer een bekend, vriendelijk gezicht.
Als ze even weg is maak ik snel een foto zodat ik het nooit zou vergeten.e5623768fabd91ab837b4eedc2406015_medium.

Ik word wakker in een walm van heerlijke wierook en ze wenst me goedemorgen. In mezelf heerst een strijd van emoties.. opluchting, berouw, enthousiastme, spanning en misplaatste romantiek.
Even snel samen nog wat eten en ik check of mijn tas in orde is.. double check, triple check en na een dikke knuffel loop ik de straat op.
Niet ver van haar huis ligt Arnhem centraal station en terwijl ik daar binnen loop bekijk ik alle vertrektijden en ik besluit een ijskoffie te kopen, sigaretten en een ticket richting Zevenaar.

Dit... is niet de eerste keer dat ik dit doe.
In mijn leven ben ik vier keer weggelopen en alle keren in de afgelopen 2 jaar tijd. Maar het is eigenlijk helemaal niets voor mij. Afgelopen juli nog zat ik in Gent, België maar ik kwam altijd weer terug, hoe vastberaden ik de reis ook begin.

De treinreis naar zevenaar is één grote vage vlek in mijn kop maar eenmaal aangekomen besluit ik te lopen.
En te lopen, en meer te lopen. Geen gedachtes, geen emoties. Voetje voor voetje, links, rechts, links.. de navigatie van mijn telefoon om het kwartier bekeken.
Langs Oud-zevenaar, langs Babberich tot de zon onderging en vervolgens slenterend over de Emmerichseweg alsmaar naar het zuid-oosten.
Soms stop ik onderweg voor een foto

8fb5605bd3fd681248c0dfa8584749c5_medium.

ae59abb549f0fb2f636ca1e9fd5e6b35_medium.

Als de adrenaline wegvalt voel ik pas de kou en het word al aardig donker en ik zoek naar een plek om te slapen en ik vind een mooie strook bomen tussen het spoor en een stuk weiland. Ik leg een stuk tentzeil op de grond en span mijn leger poncho als een tentzeil daar overheen.
Ik had dit eerder gedaan dus ik was zelverzekerd maar.. dat was in de vroege herfst, dit was begin januari. Het begon te regenen en ik vond een vuur maken op de eerste nacht niet zo belangrijk.
Als het al flink donker is kijk ik op de 'google maps' app van mijn ouwe samsung en zie dat ik echt net over de duitse grens ben.. een lekker warm kampvuurtje maken was nu helemaal van tafel. Bang dat ik in de kraag zou worden gevat.

Als de zon al een tijdje onder is is de kou niet te harden! Ik ril zo erg dat het pijn doet in het binnenste van mijn lichaam. Serieuze spierpijn van de spanning terwijl ik daar in foetushouding op een zeiltje lig.
Dit was niet goed geplanned, het was helemaal niet geplanned.
Het was gewoon weer een impulsieve actie van runaway ralphie. Into the wild, take two.

Als de zon opkomt heb ik niet geslapen. Ik vertel mezelf dat ik het de volgende nacht wel inhaal en ik breek mijn tentje af en prop het weer in mijn tas. Ik drink wat water en eet wat en we trekken weer verder naar het oosten en voor het eerst voel ik pijn in mijn voeten. Ik loop langs het kleine plaatsje Elten na veel tussenstops te houden. Ik ben koud, mijn 4 lagen kleding is vochtig en ik heb ijs in mijn haar en vooral ben ik heel moe.
Tijdens een zoveelste rustpauze zie ik dat de telefoon bijna leeg is en ik maak nog een laatste selfie

53df57e0b31d1ec5f26cc9695629291f_medium.

Ik zweer dat ik probeerde te lachen ;)
Maar ik voelde me een emotionele tijdbom, waarschijnlijk door het gebrek aan energie nam verdriet een loopje met mij.
Ik weet nog dat ik grote spijt had omdat ik had gelogen tegen marjolein. En dat was het eerste teken dat ik waarschijnlijk weer gewoon terugging.
En dat deed ik en de terugweg was zwaarder, zoveel zwaarder!
Telefoon dood dus ik vertrouwde op de stand van de zon welke kant ik op moest lopen.
Lopen, lopen, nog meer lopen. En de pijn in mijn zwarte laarzen werd erger en erger.
Je wilt op zo'n moment zitten, even zitten.. al is het met je kont in het natte gras.
Maar je weet dat je dat niet kunt doen, want dan word het een strijd om weer op te staan.
En voor je het weet is het donker en ik moest mijn poncho weer spannen tussen twee bomen.

De volgende dag neem ik nieteens meer de tijd om te eten, zo snel mogelijk naar huis.
Dan opeens voelt het wel als 'thuis' en ik blijf maar lopen eindeloos, minuten worden uren en heel af en toe kom ik mensen tegen in de bossen en de parkjes en ze kijken me vreemd aan. Ze zijn de leegte.
Het is al avond als de zon vertrekt achter de heuvels en ik mijn aandacht richt op de poolster om het westen te vinden en auto's schieten langs mij voorbij en dan zie ik het!!
De kentekens zijn steeds vaker geel! Nederland is dichtbij!
Bij een 24 uurs tankstation koop ik wat sigaretten, chocomel en bountys. De duitse tante achter de kassa leek op abby uit ncis en daarom was er dan eindelijk een oprechte glimlach op mijn gezicht.
Na het afrekenen zegt ze in gebrekkig nederlands 'tot ziens', ik lach en zei 'Nee, zeker niet'.
Ik kom aan in het plaatsje S'heerenberg in zombie-mode en ik volg de fietsroute door Zeddam, vervolgens Braamt en het zou me uiteindelijk in Doetinchem brengen. 

Doetinchem 29km stond er op dat kutbord! De middelde militair loopt 20km op een dag en ik kon al niet meer voor ik eraan begon!
Boosheid... en dat was mijn grote drive nu op dit moment.
Het was rond 23:30 toen er weer een auto langsreed en ineens zag ik de remlichten en ik dacht; nee, zou het?
En jawel, deze dikke mercedes reed achteruit, het raampje ging open en een jonge kerel van marokkaanse afkomst zei 'Stap in, stap in, weet je wel niet hoe koud het is??'.
Ik wist het als geen ander.
Ik legde hem uit dat ik naar het station van doetinchem moest en ironish genoeg was dat nog maar 3 kilometer. Tijdens de nogal korte rit werd ik overladen met vragen, het was echt een klein intervieuw. Mijn achtergrond.. getrouwd? kids? maar ook wat ik daar deed langs de kant van de weg midden in de winter.
Hij kon het niet snappen waarom een mens kiest voor een geisoleert leven ver weg van mensen, ik kon het moeilijk uitleggen want ik was het zelf ook even kwijt.

Aangekomen op het station wist ik dat er voorlopig geen treinen zouden rijden, het was half 2 snachts. Ik bedankte hem en ik ben hem nog dankbaar.
Wederom in foetushouding probeerde ik mezelf zo warm mogelijk te houden ditmaal op een bankje op het perron en de tijd ging bijzonder langzaam.
Om half 6 kwam de eerste trein en nogwel één richting Arnhem goddank maar.. de remmen waren stuk dus ik en een handjevol andere vroege vogels moesten nog een tijdje wachten, in de kou.
Toen het eindelijk zover was duurde de (zwart) reis heel erg kort en toen ik aankwam in Arnhem wilde ik gelijk naar Marjolein maar ik wist dat ze nog zou slapen.

Dus kocht ik in een kiosk een sandwich en een koffie, ik was vergeten om er suiker en melk bij te vragen maar op dat moment, i just don't care, het was warm en comfortabel voor mijn koude vingers.
Uiteindelijk liep ik dan naar haar huis op het tempo van een oud dametje, alles deed pijn maar de blaren op mijn voeten voelde ik het meest.
Bij haar even kunnen uitrusten en weer naar 'huis' gegaan en ik kan niet eens beloven dat dit de laatste keer was dat ik op de vlucht sla voor de stress in mezelf. Maar ik geniet weer even van de kleine dingen zoals een warme kop thee en een gesprek in het nederlands. Ze waren voor een paar dagen niet vanzelfsprekend, een paar dagen terug was ik nog water uit een beekje gaan drinken en at ik klavertjes.

Eind goed al goed, voor nu

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal
Dank je wel! De mooiste verhalen zijn waar gebeurt, altijd