Mijn leven zoals het nu is in dagboek vorm

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Monday 28 November 21:10

In de afgelopen artikelen heb ik jullie meegenomen op mijn reis door mijn leven,van mijn prille jeugd tot de dag van heden

een lange reis met veel hindernissen en halten,

de reis was zwaar maar ergens ben ik blij dat ik het heb doorgemaakt

Dat klinkt wat ambivalent,na alles wat er zich op mijn levenspad heeft afgespeeld,het heeft mij sterker gemaakt en mij veel inzichten gegeven

niets is toeval zo ik in een eerder artikel schreef en ik ben ervan overtuigd dat ik alles heb moeten meemaken om te woprden wie ik nu ben

Bevrijd uit een kooi

zelfstandig op eigen benen staand 

de wereld inkijkend,wie doet me wat ?

Kom maar aan ik ben strijdlustig en vecht voor hen die zelf in de narigheid zitten

ik veeg de onstakels niet weg maar reik je mijn hand

Vanaf heden zal ik dagelijks in dagboekvorm mijn stukken schrijven

En mogen jullie getuigen zijn van de mesn ik nu ben

Hoog sensitief

een gewone boerenmeid met haar hond die vele dingen meemaken en dingen benoemen die velen herkennen

........................

In mijn stukken schreef ik dat ik geadopteerd ben

Al heel jong wist ik dat de meneer en mevrouw waar ik pap en ma tegebn zei niet mijn biologische ouders waren

Heb vaak gezocht,maar alle pogingen strandden

 

Tot ik een paar weken geleden een advertentie had geplaatst op seniorplaza,een site waar mensen elkaar trachten te vinden

Ik had niets te verliezen na 50 jaar wachten,wie niet waagt wie niet wint

Tot mijn verbijstering kwam er een reactie met een overlijdensadvertentie van mijn oma,daaronder stonden een paar namen en een contqactadres

Ik heb mijn schrijfblok gepakt en ben op mijn intuietie met hart en ziel een brief gaan schrijven

Op de post gedaan en afwachten maar,als ik niest hoor weet ik dat mijn zoektocht ten einde is

Afgelopen vrijdag,25 november 2016,maak ik mijn brievenbus beneden in de hal open en daar lag een brief,

met afzender van adres wat ik verstuurd had

Een dikke brief,ik stopte hem in mijn tas want moest naar een afspraak,ik had 50 jaar gewacht dus dat uurtje kon er ook nog wel bij,ik was in gedachten verzonken en deed alles op de automatische piloot,die brief,brandde in mijn tas,ik was best wat zenuwachtig

deed wat ik moest doen,en liep naar huis

eerst de hond uitlaten en dan met en bak koffie gaan zitten

ik maakte de brief open en kreeg een koud gevoel

Ik las de mooie letters en zag dat mijn tante had geantwoord,ze had mijn moeder de brief van mij voorgelezen

Mijn moeder schrok erg toen ze hoorde dat ik haar op spoor was,maar na wat praten van haar zus draaide ze bij

Ze is inmiddels 71 jaar en heeft zwaar leven gehad,uit privacy overweging ga ik niet in details

Op mijn veraag of ik nog broers en zussen heb kreeg ik antwoord,ik heb een broer,echter zal hem niet kunnen ontmoeten daar mijn moeder hem nimmer heeft verteld van miojn bestaan en dat graag wil laten zo het is,ik respecteer dat

Ze woont in een zorgcentrum en wil ook nietv dat de begeleiders iets weten van mijn bestaan

details uit die tijd weet ze niet meer,heeft ze verdrongen

zwaar getraumatiseerd uit haar latere huwelijk,is ze nu weduwe maar leven heeft haar niet gespaard,daar moet ze nu de tol voor betalen

Mijn hart huilde toen ik dat las,mijn god wat had ik haar beter gegund,ik kojn door mijn tranen heen de brief even niet verder lezen

Ik droogde mijn tranen en stak een sigaret op,een hartversterkertje,en las de brief nog eens en nog eens

Ik was heeeel blij,ze wil me een keer ontmoeten..............

Ik heb mijn schrijfblok gepakt en mijn tante teruggeschreven,dat ik haar bedankte voor de reactie terug en dat ik heeeel veel van mijn moeder houdt,ook al heb ik haar nooit in de ogen gekijken,de bloedband is eeuwig

Als ik ooit iets voort haar kan doen zal ik er zijn,zonder dat iemand ooit de ware band zal horen,ik zwijg

daarvoor is mijn moeder mij te dierbaar

Ik herken veel van de omschrijving van haar karakter in mijzelf

Het is en puzzel die compleet is

en was de drijfveer om de stukken dit is mijn leven te schrijven

Voelt als een thuiskomen

een bevrijding

tijd is rijp voor nieuwe fase

Mijn adoptiemoeder weet hier niets van,dat is iets van mijzelf

Ik ben naar mijn buurvrouw gegaan,hartsvriendin en heb bij haar koffie gedronken,heb haar over de brief verteld,zij zwijgt en als de inhoud,ze omhelste me en gaf me een dikke knuffel,wat gun ik je dit van harte na alles wat jij hebt meegemaakt

We hebben lang in diepgaand gepraat en ik ben met een moe maar tevreden gelukzalig gevoel weer naar huis gegaan

Het heeft mij erg veranderd

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.