Overdenking

Door Shasja Angel light gepubliceerd op Monday 28 November 11:08

e7d27837c5d2da4a4eaa5b85a9377a40_medium.

Druk met mijn verhaal bezig, schiet al lekker op, zo blij met de hulp die ik uit onverwachtse hoek kreeg, mijn verhaal is inmiddels ons verhaal geworden. Mijn dank kan niet groot genoeg zijn, dank je Esther. Het verhaal maakt veel in me los, net zoals in het begin toen ik met dit verhaal begon. Al weer zoveel jaren geleden. Met tussen pozen eraan gewerkt. Indirect heeft dit verhaal meegedragen om mijn eigen identiteit te vinden. En ook nu doet het zoveel met mij, want het draait om de liefde, liefde die geen kleur kent. Een weemoedig gevoel maakt zich van mij meester, een stille pijn kruipt naar boven. Hoeveel is er de afgelopen jaren niet gebeurt? Ligt het eraan dat het bijna weer december is dat ik ik dwaal door gebeurtenissen van de afgelopen jaren? De keuze om uit de kast te komen betekend zoveel, het bracht mezelf en mijn naasten in een vrije val. En weg zoeken zodat iedereen het goed zou krijgen was nog niet zo eenvoudig. Het was puinruimen. En dan heb ik het nog niet eens over de reactie van de buitenwereld. Mensen kunnen maar moeilijk accepteren wanneer je anders bent dan wat er van jouw verwacht word. Huisboompje beestje. En ineens bleek alles anders te zijn. Pffff het was zwaar. We gingen door, we moesten door. Tegen alle verwachtingen in besloten ik en de vader van mijn kinderen om bij elkaar te blijven. Nee er was geen intimiteit meer, maar die was er al jaren niet meer. We leefde langs elkaar heen.

 

We konden elkaar toch niet de kinderen ontnemen. M. leeft voor zijn gezin, zijn kinderen. Dus we zochten een oplossing, onze kinderen waren het allerbelangrijkste. Zij hadden een thuishaven nodig. En we sloegen ons er door heen. M en ik werden de opvoeders van onze kinderen en dat is de band wat ons bind. We kunnen prima samen door één deur heen en laten elkaar vrij. De buitenwereld moest er maar aan wennen, en uiteindelijk gebeurde dat ook. Tegen alle verwachtingen in hielden wij stand, tuurlijk er is weleens wrijving daar ontkom je niet aan wanneer je samen onder één dak leeft. Is dit een ideale oplossing? Voor ons wel. Toch op sommige momenten voel ik me hopeloos verloren, dit was niet het beeld wat ik voor ogen had wanneer ik vroeger aan samenwonen dacht. Het voelt soms zo koud van binnen en eenzaamheid die ik mijn hele leven gevoeld heb is aanwezig. Want liefde voelen zou toch veel meer moeten zijn...........Liefde voor een persoon dat je tot in je tenen voelt, noem het ware liefde. Liefde met intimiteit........Het is niet anders, dus in stilte laat ik soms een traan. We gaan door, onze kinderen worden al groter ik knipper met mijn ogen en kijk tegen mijn oudste zoon op. Hij word al weer 17 volgend jaar, waar is de tijd gebleven? En onze meiden worden ook al zo groot. Deze kinderen zijn mijn leven ik heb hun het leven gegeven en zij hebben mij het leven terug gegeven. Toen het 2014 zo vreselijk mis ging, en ik geconfronteerd werd met duistere schimmen uit mijn verleden. De pijn werd bijna mijn ondergang. Ik had al een aantal manieren bedacht hoe ik uit het leven zou kunnen stappen. Uiteindelijk zag ik mijn kinderen zij hadden niet om het leven gevraagd. Zij hadden recht op een moeder. Dus ik beet op mijn tanden en vocht door. Eerst voor hun, later voor mezelf.

 

En zo hier ben ik nog, een schrijfster een dichter. Ik ga door, denk niet aan de toekomst, ik probeer elke dag het uiterste uit het leven te halen. Ik leef mijn leven met een lach en een traan. Zo is het en niet anders............

shasja

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.