Dit is mijn leven deel 3

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Monday 28 November 10:28

Ik was meer een jochie dan een meisje met jurkjes en vlechtjes wat mijn ouders voor ogen hadden,lief en teder poppetje,dat was ik verre van..Ik ontplooide me als eigenzinnig,en wilde niets met truttige dingen te maken hebben,bah wat stom..smeet pop in de hoek en speelde met beren,wilde tekenen en kleuren,plakken,met lego spelen

Bouwen ,dingen maken,mijn fantasdie de vrije loop laten,en toen ik eenmaal kon schrijven begon ik alles wat iik zag en meemaakte op te tekenen,en maakte er een mooi gedicht van,liet mijn gedachten op papier de vrije loop,stopte het goed weg want niemand mocht dat lezen dat was van mij,alles was al bezit door anderen en dit was mijn hartsgeheim,daar moest een ander vanaf blijven

Ik ging naar de kleuterschool,een schooltje met de Bijbel,netjes in lange rijen voor de deur staan een tikje op je hoofd al er geteld werd en twee aan tweee mochten we naar binnen,jassen op een vaste plek aan de haak en zachtjes de klas in,staan bij je stoeltje en openen met een bijbeltekst en gebed,zingen en vertellen wat je gedaan had of beleefd,ik had nooit wat te vertellen,anderen waren vol enthousiasme aan het napraten hoe fijn ze met hun ouders waren wefggeweest,wij deden nooit wat,ik zweeg

Speelde graag in de bouwhoek en vond knutselen fijn

zingen en dansen heerlijk,een uitingsvorm om je gevoelens de vrije loop te laten

maar kwam iemand te dicht in mijn buurt kroop ik ineen,dat was te bedreigend en angstig,zag ik gezicht van mijn moeder en was de spontaniteit verdwenen,zag je een heel ander kind.Ook de juf op school was dat opgevallen en ging bij mijn ouders praten dat ik niet goed in mijn vel zat en dat er misschien wat professionele hulp van buitenaf ingezet moest worden,het werd zo van tafel geveegd,daar kwam niets van in

en ik kreeg te horen dat ik beter me moest gedragen op school

Werd nooit gevraagd bij klasgenootjes thuis,want die wilde mij niet,ik was anders en dan zat ik weer op mijn kamer

Voelde mij vaak als Remioe uit aleen op de wereld,mijn beren waren mijn alles,ik kletste homnderduit tegen hen

Op een dag kwam ik thuis en waren mnijn beren weg,ik huil;de,daar was ik nu te groot voor geworden en daar lagen ze tussen de afval in de vuilnisbak

Het was of mijn hart scheurde en ik huil;de,Niet aanstellen,vooruit je bent geen baby

Mijn oma van moederskant hoorde dit en werd woedend op mijn moeder,van haar kreeg ikm een plusche haas,wit met rood,Wipstaart noemde ik hem,hij was mijn geestelijke broertje,overal waar ik was was hij,ging letterlijk overal met mij mee naar toe.

Op school kreeg hij een eigen stoeltje,men wist niet beter,zijn naam werd in kring ook genoemd,ik was blij en vrolijk met wipstaart bij me

Mijn ouders dfurfde wipstaart niet weg te gooien daar hielden mijn tante Nora en oma toezicht op

Zij waren er voor mij en begrepen mij zeer goed,ze maakten zich grote zorgen en schakeldfe de huisarts in,die zag ook wel dat het met mij niet goed ging,maar kon niets concreets doen

Ze hadden gelijk,deze adoptie was een grote misser,alleen vanwege het geld een kind in huis nemen en geen liefde geven dat is een grote blamage

schandalig,ik vertrouwde niemand meer,voelde me door iedereen verraden,iedereen zou tegen mij zijn en het openemen voor mijn ouders,ik was een doelwit een inzet in een smerig spel,de wereld was lelijk en ik was mismaakt,was uitgekosts en als vuilnis weggegooid,mijn echte mamma wou me ook als niet,was ik maar dood,en nooit geboren

........................

Nooit mocht ik bij mijn ouders aan de tafel mee eten,altijd met de hulp in een andere ruimte,braaf doen wat zij zei,ze was zeer gelovig en las eindeloos uit de bijbel dat je eten er bijna koud van werd en dan bidden,als je wat zei aan tafel,uhh mond dicht genieten van Gods goddelijke spijzen en alles goed doorvoelen in je mond,niet sprteken maar eten,niet naar buiten kijken maar op de maaltijd gericht

Toen ik eens vroeg waarom dit was kreeg ik als antwoord pappa eet erg moeil;ijk en wil niet dat jij dat ziet

Bij mijn tante pakte ik een keer mijn bord en ging apart zitten,ze schrok heel erg,kind wat doe je nu?

Ik huilde en rende de tuin in,ik was bang,wat had ik nu weer fout gedaan

met horten en stoten vertelde ik haar hoe hetb thuis ging,ik huilde zo hard,mijn tante pakte me vast en drukte mij dicht tegen zich aan,huil maar lieverd je hebt al teveel opgekropt

Er volgde een knallende ruzie met de familie en mijn ouders,

het moest anders, anders zouden ze de kinderbescherming inschakelen en alles op straat gooien hoe mijn ouders met mij omgingen

de sfeer was om te snijden en ik kreeg op mijn kop dat ik gepraat had,

ik was slecht en had geen respect voor mijn ouders,dat zou God mij kwalijk nemen en mij laten branden in de hel

mijn hand zou later boven mijn graf uitgroeien

Er veranderde weinig en mijn ouders zorgdebn dat ik na schooltijd werd opgehaald en meteen naar huis

en weer op mijn kamer,nooit stond er thee klaar was nooit aandacht,ze zouden het te druk hebben en teveel pijn

Ik wist niet beter en aanvaarde het

..................

Toen kwam Friedfa,een lieve zachte vrouw,een wereld ging voor mij open,ze knuffelde me en ik was haar kleine meid

ze had vaak ruzie met mijn ouders maar zette door en nam mij overal mee naar toe

Door haar werd ik bevrijd uit mijn kamer,een kind moet spelen en de werteldf leren kennen,ik mocht vaak met haar mee naar huis,daar dronken we limonade deden spelletjes en ik mocht mee bij haar familie leren spelen metd e kinderen en leuke dingen doen

Mijn vader zijn ogen waren open en hij moedigde dit aan,mijn moeder zag groen van walging en jaloezie,die vond het maar niks en deed waar ze kon haar best dingen te dwarbomen,mijn oma en vader lieten mij gaan

Oma had vaak woorden met haar dochter,ik was oma,s lieveling en ze vond dat de handicap van haar dochter niet op mij gelegd mocht worden,dan had je geen kind moeten aannemen

je wist dit en nu neem je je verantwoordelijkheid,denk erom,laat ik het niet anders merken

Oma kwam ineens iedere week bij ons,wat eerder nooit gebeurde,en merkte op dat ik niet aantafel zat,ze pakte me op en zette een stoel neer en zo nu ga jij hier met ons eten,afgelopen met appart zitten,jij hoort erbij

pappa at ghelemaal niet raar en als het evebn niet ging stomnd ik op en hielp hem met de maaltiijd,hij was ontroerd en mijn  moeder stink jaloers

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.