Sssst, dit is een stilte-coupé!

Door Appelpit gepubliceerd op Saturday 05 November 14:04

1238cca3af46959e24f654fa0f45ca5a_medium.

Het is spitsuur.
In Utrecht wacht ik met mijn twee collega’s op de trein naar Nijmegen. Er zijn veel wachtenden en als de intercity aankomt en snelheid mindert, kijken we hoopvol naar de cijfers op de wagons. Even dreigt de 1 van een eersteklas-wagon voor onze neus te stoppen, maar het wordt toch nog een 2.
“Linksaf naar boven”, spreken we snel af en bemachtigen daar meteen een zitplaats.

686afe0675c5f58d6372a3ab08f086d1_medium.Na een gezamenlijke cursusdag zijn we geanimeerd in gesprek tot ik plotseling zie dat we ons in een stiltecoupé bevinden. Ik stop halverwege een zin en wijs m’n collega’s op het raam met de S van Stilte. 
Het gesprek valt meteen stil en een vrouw aan de andere kant van het middenpad zegt zachtjes: “Ik wilde er net iets van zeggen” Ze glimlacht en doet de oortjes van haar i-phone in haar oren, waarna ze schijnbaar in slaap valt.

Nu wij niets meer zeggen, is duidelijk een telefoongesprek te horen dat iemand in de volgende coupé voert. Een jongeman die tegen een paal geleund in een e-book staat te lezen, kijkt verstoord die kant op. Na een minuut stapt hij naar voren, buigt zich over een stoel en knipt met zijn vingers. “Dit is een stilte-coupé!” Geschrokken wordt het gesprek beëindigd. Nu is het echt stil. Het enige dat nog te horen is, is wat krantengeritsel en nu en dan een kuchje. Mijn ene collega pakt een tijdschrift, met de andere mime ik een staartje aan onze laatste zinnen van daarnet. Dan zoeken we in onze tassen naar iets om te lezen.

Ik had graag nog een tijdje gezellig met mijn collega’s gepraat, maar het gesprek op een andere plaats voortzetten is geen reële optie in deze volle trein. We zouden niet alleen onze zitplaats kwijt zijn, maar ons tussen de mensen door moeten wringen die in de gang staan en op de trapjes zitten.

Stilte kan fijn zijn als je ervoor kiest, maar vandaag neem ik me dit voor: de volgende keer dat ik in de spits op een trein wacht ga ik niet alleen de nummers 1 en 2 op de wagons in de gaten houden, maar kijk ik ook even op het raam of daar niet toevallig de S van Stilte op staat.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als de hele trein nou bestond uit piepkleine, geluiddichte hokjes, kon iedereen lawaai maken, stinken, bellen en uit z'n neus eten zonder daar een ander mee te storen. Moet je natuurlijk wel weer een aparte, ruime coupé hebben voor mensen met claustrofobie!
Tsja, het is al weer een tijdje geleden dat ook ik hier vrijwel dagelijks mee werd geconfronteerd. Ik was van de stille partij en kon mij heugen op een comfortabele thuisreis via Den Haag naar Utrecht en daarna helaas met een minder luxe sprinter een dertigtal kilometers zuidwaarts. Slechts af en toe nam ik de moeite om reizigers die zich niet bewust waren van het fenomeen 'stiltecoupé' hen daarop te attenderen. Immers, dat leidde doorgaans tot discussie in de orde van grootte van: "Ja, maar er is verder geen plek in deze trein". 'Neen dat kan zijn, maar nu begeeft u zich in een stilte coupé en daar dient u stilte te betrachten'. "Ja, maar ik moet bellen en met mijn broer praten". 'Dan moet u dat niet hier doen...want hier wordt niet gebeld, misschien moet u smssen'. "Nee, ik bel gewoon, want verder is geen plaats in deze trein".

Afijn, menigmaal dergelijke discussies gevoerd. Ten koste van de rust in de stilte coupé. Vaak zichtbaar op de gelaten van mede-reizigers tot plezier gevolgd door hen. Ach, waar strijd je voor. Ach hoe is dat allemaal...

Sinds er totaal niet meer mag worden gerookt in de trein zitten mensen die roken tussen de mensen die niet roken. Ene partij draagt stinkende kleren en bagage. Andere partij niet en is dus de dupe van de ene partij. Voorts zouden er ook coupés moeten komen waarin het verboden is om Matzes te eten of salami op je boterham te hebben.

Moet ineens weer denken aan toen ik nog een baan had en héél vroeg in de ochtend via Utrecht naar Den Haag reisde. Terwijl vrijwel iedereen in de coupé aan het slapen was...klonk heel luid het apparaat dat het hartritme van die mede-forens met die zwarte baard en blindenstok, vlakbij de schuifdeur, aanstuurde. Een naar geluid, maar ja...die man kon er toch ook niets aan doen!