Geachte werkzoekende,

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Saturday 15 October 15:53

70ccfd0ddb19a3153037f19d3869d9af_medium.                                                                                                             Het zal je zijn opgevallen dat het vinden van een leuke baan niet zo eenvoudig is als aanvankelijk gehoopt. Geloof me, ik weet er alles van. Toen ik pas de arbeidsmarkt betrad, liep ik tegen vele obstakels aan. En de grootste was toch wel; niet worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Teleurgesteld als ik was, vroeg ik me af hoe het kwam dat sommige mensen wel werden uitgenodigd en ik niet. Na veel boeken te hebben gelezen en workshops te hebben bijgewoond, schoot het me ineens te binnen: Ik was onzichtbaar. Viel totaal niet op tussen de rest van de kudde en was derhalve gewoon de zoveelste opzoek naar werk. Na enig geploeter, gedoe, knokpartijen en teleurstellingen heb ik mezelf uit dit moeras weten te bevrijden. Het fijne van dit alles, met mijn vergaarde kennis kan ik nu ook jou helpen. Ik kwam er namelijk achter dat mijn CV mijn digitale gezicht is voor welk bedrijf dan ook. Bedrijven zijn bedrijven niet als ze niet het beste, mooiste en meeste geschikte naar binnen willen halen. Dit is waar ik het spel dus anders moest gaan spelen. En ik kan je vertellen dat ik erg van spelletjes hou. Het daagt je uit, het geeft je meteen terugkoppeling en het dwingt je terplekke beter te worden wanneer je slecht presteert. Jouw CV is het meest belangrijke visitekaartje dat je maar kan hebben. Je kan deze vullen met alles wat je ooit hebt gedaan. Maar als het gewoon niet opvalt, saai oogt en voor degene die deze moet lezen de zoveelste is, hoef ik je niet te vertellen waar je CV eindigt... Juist! In de papierbak boven op de hergebruikte koffiebekers en andere 100 CV's en sollicitatiebrieven. Wellicht zie je de mijne van een paar jaar geleden ook ergens onderaan. Soms krijg ik sollicitanten aan mijn bureau waarvan ik een intake moet nemen. Nu werk ik nog tijdelijk voor een baas. Wat betekend dat ook ik genoodzaakt ben opnieuw te solliciteren bij een eventueel nieuwe ontslagronde. Maar dat terzijde... De meeste sollicitanten kan je werkelijk over dezelfde kam scheren. Dit is de kam van 'hier zit totaal geen leven in'. Saaie standaard CV's met eveneens nog saaiere brieven. Soms betrap ik mezelf erop dat ik niet eens meer lees. Ik gooi een globale blik over het geheel en als ik teveel opeengestapelde tekst zie (zoals dit stuk), kan je er vergif op innemen dat jouw inzending zal worden gebruikt als muismat (bij gebrek aan beter) of als onderlegger voor mijn lunch. Over het algemeen zijn het zeker geen domme mensen. Het zijn juist uiterst pientere. Echter wel het type 'van hetzelfde laken een pak'. Met zo'n persoon los je waarschijnlijk directe problemen op die aan de voordeur van je afdeling staan te bonken. Een vervelend klusje die niemand anders kan en/of wilt doen. Een interne vacature waarop niemand reageert omdat het te min is, afgaande op wat voor sfeer er binnen het bestaande bedrijfscultuur heerst. Nu is het niet eens zo erg om te beginnen met een rotklus, want eenmaal binnen kan je altijd het achterste van je tong laten zien en tonen uit wat voor hout je bent gesneden. Helaas geldt dit niet voor de standaard snuiter die zich bij mijn bureau aandient wanneer de baas nieuwe krachten zoekt en ik de sollicitatiegesprekken mag voeren. Mensen met hoge opleiding, maar een ontzettend gebrek aan fantasie en creativiteit. Hoeveel afgestudeerde zitten thuis opzoek naar een passende baan? Niet omdat ze geen papieren hebben. Neen! Omdat ze de creativiteit missen waarmee je dit baantje wel binnen haalt. Waarmee andere wel creatievelingen dus mee aan de haal gaan. Ik heb op tal van afdelingen gewerkt. Bij tal van bedrijven uiteenlopend van de sector logistiek, verzekeringen, bouw, facilitair, productie, ICT en tegenwoordig als gerespecteerd ambtenaar. Met, in het tijdperk van flexplekken, alsnog mijn eigen kantoor. Met hierin een bureau, een computer met twee grote schermen, een laptop, een iPad, een iPhone en het beheer van een inventaris van rond een kwart miljoen euro. Mijn maandsalaris is niet het hoogste, geef ik toe. Ik durf zelfs te wedden dat ik beduidend minder verdien als jij. Waar het hier om gaat, is dat ik geen dag ervoor naar school ben geweest. Geen dag! Maar toch sta ik tegenwoordig maandelijks voor de klas verspreid les te geven aan honderden mensen hoe zij hun zelfredzaamheid op werk kunnen opkrikken. Hoe zij zelfstandiger worden en minder hoeven aan te kloppen voor hulp bij relatief kleine kwesties. En niet omdat ik over verscheidene hbo-diploma’s beschik. Niet omdat ik gouden sollicitatiebrieven schrijf. Niet omdat de directeur mijn vader is en mijn moeder de functie 'Leidinggevende afdeling P&O' bestrijkt. Neen! Totaal niet. Maar omdat ik creatief ben in het vinden van oplossingen. Ik stond open voor verandering omdat ik merkte dat ik niet vooruitkwam. Bleef bungelen boven een uitzichtloze toestand. Ik zat vast in de modder en werd, zo leek het, opgeslokt door een hongerig beest genaamd 'leven'. Want dat is het leven. Een wezen dat jou met huid en haar opslokt als je bepaalde dingen niet inziet. Het duurde jaren voor ik deze dingen inzag. Voor ik mezelf eindelijk openstelde voor deze noodgedwongen door te voeren wijzigingen. En sjonge jonge... Wat een heerlijk gevoel, zeg. Ik lees nu een boek per maand (soms wel twee) en ik geniet ervan. Ik ga met een onvoorstelbaar heerlijk gevoel naar mijn werk. Wat ik tegenwoordig soms niet eens meer als werk zie. Op sommige dagen kan ik rustig een uur langer blijven en het alsnog vervelend vinden dat ik weg moet omdat de beveiliging wél naar huis wilt. Mijn werk zie ik tegenwoordig als school. Ik leer en ik leer en ik leer. Net als de meeste succesvolle mensen ben ik door schade en schande wijzer geworden. Het kostte men en mijzelf de nodige moeite om mij te bereiken en mezelf te leren kennen. Want in den beginne wilde ik hier absoluut niks van weten. Daarom vind ik het veelal niet eens erg dat andere meer verdienen als mij. Ik heb geleerd dat werk  en inkomen nu eenmaal net als mensen zijn. We zien er hetzelfde uit, maar innerlijk (dus mentaal) zijn we compleet verschillend. Ik weet waarmee ik bezig ben. Ik ben hier omdat dit mijn nieuwe school is. Dit is niet mijn eindstation. Dit is een tussenstation. Waar ik heenga, word me steeds duidelijker. Ooit een doelloos object in de lege ruimte. Nu met een missie en een glashelder doel voor ogen. Daarom wil ik nooit meer terug naar hoe het was. Lekker luieren op de bank WW'tje ontvangen en op het laatste moment een verplichte sollicitatie indienen om te laten zien dat ik echt opzoek ben naar werk. Wat een schijnvertoning! Ik zeg niet dat ik nooit meer in de WW terechtkom. Zoals ik al zei; ik ben gewoon werknemer. Maar mijn doel is niet het werk zelf. Mijn doel is de lessen die ik ervan leer. De lessen die ik vroeger op school niet leerde. Creatief zijn. Je fantasie gebruiken. Lef hebben en indien mogelijk deze tot in den volle glorie uitvoeren. Neem van mij aan dat ik nog steeds midden in deze lessen zit. Dagelijks leer ik bij. Wanneer dingen mij te lang duren, vraag ik erom. Trek ik aan de bel. Maak ik er werk van. In sommige functies op bepaalde afdelingen bij enkele bedrijven draag ik binnen drie tot zes maanden van aantreden 70 procent van de afdeling. In mijn eentje. Reden: Mij kan je om een boodschap sturen. Ik hou van aanpakken en doen. En zowat alles gaat mij te traag. Ik wil weten hoe het werkt en wel meteen! Mijn hele houding tegenover arbeid verrichten en werk verzetten, is veranderd in een onhoudbare vorm van leergierigheid. Ik wil gewoon alles waarmee ik op werk te maken heb, weten. Zoals ik zeg: Ik ga niet naar werk om het werk. Ik sta elke ochtend op om naar het werk te gaan om te leren. Natuurlijk wil ik maandelijks mijn salarisstrook kunnen inzien. Natuurlijk houd ik net als jou ook van geld. Natuurlijk rijd ik liever een mooie -dan een lelijke auto. Echter in tegenstelling tot een poos geleden is dit niet meer mijn einddoel. Dit zal ook nooit meer mijn hoofddoel zijn. Het zal nimmer meer in mijn botte kop te binnen schieten dat ik een baan als einddoel categoriseer en mezelf blindstaar op de hoogte van mijn inkomen, secundaire voorwaardes, auto van de zaak, parkeerplek voor de deur, een eigen kantoor en een secretaresse die als een gek voor me heen en weer rent. Ik zeg niet dat ik het niet wil. Ik zeg alleen maar dat dit niet mijn doel is. Allereerst wil ik kunnen voorzien in mijn basisbehoeftes. Een enkele hiervan is meedraaien in de maatschappij (en vol afgrijzen toezien hoe de overheid ruim 40 % belasting heft over alles wat ik via legitieme arbeid binnen sleep om de 21 % BTW over alles wat ik koop niet eens mee te rekenen). De eindstreep is niet het baantje waarop ik samen met 100 andere werkzoekende solliciteer. Dit moet ook niet jouw einddoel zijn. Mijn doel is zoveel mogelijk te leren. Hoe processen werken. Hoe mensen tot besluit van deze processen komen. Hoe bedrijfscultuur tot stand komt en wie hiervan de grondlegger is. Wat aan de voordeur gebeurt, ziet iedereen. Wat zich erachter schuilt maar weinigen. En hier kom je niet zomaar. Hier kom je alleen als je zelf de bedenker bent. Wanneer reglementen tot stand komen omdat ze tot diep in de nacht uit jouw pen vloeide. Wanneer je weet dat je met slimme mensen moet omgaan om zelf net zo slim, zo niet slimmer te worden. Dat je je kwetsbaar opstelt om veel informatie tot je te krijgen van anderen die bergen meer weten als jij. Het grappige van dit alles is dat dit allemaal begint bij zoiets elementairs als een goed ingerichte CV, een strak opgestelde sollicitatiebrief en een tikkeltje meer fantasie dan de rest. Dit recept inpakken met een kleine scheutje lef en je komt een heel eind. Hier hoef je niet eerst jaren voor naar school. Je hebt er ook geen doctorsgraad voor nodig. Enige wat je nodig hebt, zijn een paar oppeppende boeken, een open 'mind' en inzicht in je bezigheden. Je kan niet iedereen te vriend houden. Ook jezelf niet, maar probeer altijd een middenweg te vinden. Nu weet ik wat het inhoud om te denken als een winnaar. Al die jaren had ik geen benul van wat je ervoor moet doen. Wat je ervoor moet opgeven om een winnaar te kunnen zijn. Ik heb het nu niet over winnen bij de lokale zwemclub. Maar winnen van je eigen koppige ik die jou altijd heeft voorgehouden dat je goed bezig bent terwijl dit eigenlijk helemaal niet klopte. Jaren van mijn leven ben ik kwijtgeraakt door mijn eigen toedoen. Mijn eigen trots en halsstarrigheid omdat ik stellig geloofde dat ik niet zelf de regie had over mijn leven. Hierdoor gedroeg ik mij als een blaadje dat tijdens herfst van de boom waait en een van de wind afhankelijk zijnde eindbestemming krijgt. En maar niet kunnen inzien waarom ik altijd zo beroerd leefde. Waarom ik nooit kreeg wat ik wilde. Waarom dingen nooit liepen hoe ik voor ogen had. Het drong maar niet tot me door. Nu ben ik op een punt gekomen dat ik ook jou kan vertellen dat het anders kan. Dat succes op de arbeidsmarkt niet per se meetbaar is aan de hoogte van je inkomen. Maar door je werk te kunnen zien als een leerschool waarmee je vele malen verder komt dan je blindstaren op een salaris. Waarvoor je elke dag bang bent deze te verliezen omdat angst ervoor zorgt dat je je elke dag weer netjes op het werk meldt. Mits je natuurlijk een baan hebt!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.