Een jonge vrouw huilt

Door Jacqueline de Lange gepubliceerd op Wednesday 12 October 10:15

Een jonge vrouw huilt waar ze eens schaterlachte

ze was mooi,van uiterlijk en een warm hart voor iedereen,altijd stond haar deur open,een praatje een kopje koffier,altijd volop in het leven staand

genieten en toch serieus de juiste balans had zij gevonden

Een zware klap toen bij haar de ziekte MS werd geconstateerd,maar ook daar ging ze strijdvaardig en zeer positief mee om

Tot op een dag ik op haar facebook een bericht zag wat mij het ergste deed vermoeden

haar trouwe levensgezel,maatje en soulmate was spoorloos

zoekactie werd op touw gezet dor de instanties en burgerinitiatief

wat iedereen vreesde werd in een klap de harde real;iteit,zijn lichaam werd levenloos gevonden

Daar ergens in de bossen lag hij

Dan word het stil

een jonge vrouw huilt,onbeschrijflijk de pijnen die zij doormaakt,ontroostbaar voelt zij zich verloren,ontredderd en verlaten

gesteund door vele familie en vrienden

echter niemand kan hem vervangen

Haar intense verdriet is in haar ogen te lezen

tranen biggelen over haar wangen

Steeds hoopt ze dat hij weer voor haar staat en alles een grote nachtmerrie is geweest

Ze hoort niets de stilte beklemd haar

waar ben je toch??

Die vraag en vele anderen zijn een normaal fenomeen bij zo een intens verdriet

nimmer wist ze van zijn pijn en verdriet

hij zag het leven niet meer zitten

hij hield van haar maar niet van zichzelf

hij zag geen andere uitweg meer

Hij was op en zijn incasseringsvermogen uitgeput

moe van de innerlijke strijd gaf hij zich verloren,en koos de dood als een verlossing

een bevrijding

een inmense last en schuldgevoel bij haar

en zijn kinderen die hij nalaat met een intense berg onbeantwoorde vargen

waarom??

die vraag is er immer

maar krijgen we zelden antwoord op

Het blijft gissen in het diepste duister

wachtend op de dag dat de zon weer schijnt

en die traan van gelaat weer een lach wordt

verstomd,verbleekt,en uitgeblust

Ik kijk naar de fotos van een jonge vrouw die eens schaterlachte en blij de mensen omhelsden

waar zijn velen

uit angst en onbekendheid blijven ze weg

zich verschuilend achter een drukke agenda of prive beslommeringen

Mag die lach terugkomen op haar gelaat

al is het maar een flauwe glimp van haar innerlijke rust en berusting

mar daarvoor is het nog veel te vers

zij gelooft in een werzien en eeuwig leven

ze kust hem vaarwel

praat tegen zijn foto

en weet dat er een dag komt dat ze herenigd worden

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.