Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 21 September 11:41
Sophia zit in de box zoet te spelen. Ineens draait ze zich om, wat hoort ze daar? Ja hoor, papa zit weer op zijn krukje, zie je dat? Hij drukt op die wit-zwarte dingen. Hoe kan papa dat nou doen, dat doen ze toch altijd samen?Vlug kruipt ze naar de andere kant van de box, trekt zich op aan de spijlen. Even blijft ze staan, wiebelend genietend van het geluid wat papa maakt, maar dan realiseert ze zich weer dat ze mee wil doen. ‘Dadadada’ roept ze, maar hij hoort haar niet. Ze neemt een besluit, ze is tenslotte al tien maanden en kan lopen. Spijl voor spijl scharrelt ze in de juiste richting onderwijl strak naar papa kijkend. Eenmaal aangekomen grijpt ze met een venijnig gebaar zijn shirt en trekt er aan, dat zal hem leren daar alleen te gaan zitten!Papa kijkt om, Sophia steekt beide armpjes omhoog en hup in een oogwenk zit ze op zijn schoot. Met haar vuistjes slaat ze enthousiast op de toetsen en kijkt triomfantelijk om. En papa lacht, trots op zijn concertpianiste in de dop.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.