Rozengeur en maneschijn.

Door Knokker gepubliceerd op Sunday 18 September 04:52
                                           

Lieve mensen,

Tijdje geleden dat ik geschreven heb. Wel geprobeerd, maar ik heb nog nooit zoveel opzetjes gemaakt en gewist. Ik heb geen fijne tijd achter de rug, al een tijdje.  En gister gebeurde iets wat mij weer op mijn plek zette. Ik kreeg vanwege mijn longen prednison voorgeschreven, en ik werd onwel gister. Gelijk naar de huisarts en daar was mijn hartfilmpje zoals de huisarts zei, niet jovel. Ik voelde mij steeds ellendiger en voordat ik het besefte was er een ambulance gebeld en ben ik naar de hartbewaking gebracht in het ziekenhuis. Daar ben ik erg van geschrokken. Gelukkig was in het ziekenhuis alles goed met mijn hart, filmpje zou slecht zijn omdat ik zo trilde, longfoto was ook goed. Reactie op prednison, en de stapels met stress waar ik zo mee worstel, dat waren de boosdoenders. 

 Ik zit al een tijdje thuis met een burn out. En dat vreet energie, en ik moet rust houden. Maar daar wringt de schoen. Mijn lichaam schreeuwt om rust, maar ik ben geen rustig persoontje. In het normale leven ben ik een druktemaker, ik hou van lachen.

 

                                             fe4b6dadb15832dafd5ce9e7df1c6645_medium.

 

Maar die lach en levenslust is weg. Ik kreeg het afgelopen jaar klap achter klap. Geen lullige dingen. Ik raakte mijn geliefde tante, en mijn tweede moeder kwijt. En op mijn werk in Purmerend ging het steeds slechter, en ik raakte weg daar. Met hoop ellende. Niet echt verdiend na 7,5 jaar, met veel plezier daar gewerkt te hebben. Ik was elders begonnen, want er moet geld verdiend worden voor de rekeningen. Zelfde werk, andere werkomstandigheden. Heel langzaam brokkelde ik af.  En een mens kan maar zoveel hebben. Dit was de limit. Teleurgesteld dat ik mijn werkzaamheden moest staken met als gevolg dat mijn contract niet verlengd word. Drie oktober ben ik voor het eerst in mijn leven werkeloos. 

Maar ik heet Knokker. Ik heb met een reden mijzelf die naam ooit gegeven. Het enige wat ik mijzelf aan doe is die naam nu te grabbel gooien. Zover moet ik het niet laten komen. En dat het zal niet 1,2,3 allemaal koek en ei zijn. Dat zou wel heel mooi zijn. Mijn situatie is nog niet stabiel genoeg om alles te willen wat ik zo erg graag wil. Maar de wil is er nu weer, kunnen is een ander verhaal.

Rust is nu het beste voor mij, lichamelijk dan. In mijn kop word ik knettergek van die rust. Minder inkomen nu is ook niet echt fijn in deze tijd. Ik wil de broekriem wel aantrekken, maar met schoolgaande kinderen is dat niet de meest comfertabele situatie.

 

                                       b20992c5bfb12fd6f09ac26c3366ce0e_medium.

 

Mijn conclussie is dat ik net als een pas geboren veulen weer op mijn benen moet gaan staan. Ik moet sommige dingen uit mijn verleden verwerken, maar door stil te staan word alles echt niet beter. Ik ga neem afstand wat er dit jaar is gebeurd. Ik ben gevallen en het is aan mij hoe ik weer ga opstaan. Ik heb fijne mensen om mij heen die mij begrijpen en helpen. Maar het word tijd dat ik zelf ook wat ga doen. Ik ga praten met mijn psycholoog, een plan van aanpak maken en weer mijn verantwoordelijkheid nemem als de volwassen vrouw. Bekend als Knokker..

Word vervolgd lieve allemaal. En ik hoop op een fijn vervolg. 

Dikke knuffel allemaal. 

Monique alias Knokker.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Komt goed knuff van mijn XXX
Ik heb weer geschreven, dat maakt mij zo blij. Misschien erg overmoedig maar i did it. xxx
Yep! Het komt goed! Stapje voor stapje. XXX
Dit was de eerste...<3
Lieve Monique

Hoewel elke burnout uniek is, voel ik met je mee. Ik ben ook daar geweest, in dat zwarte gat van ellende en wanhoop en depressie. En ook voor mij was dat een rare gewaarwording, ik als ras-positivo zat ineens down en depressief te zijn?
Maar het is iets wat je moet ervaren, het is een verwerkingsproces. Hoe kut ook, het heeft een doel. Geef niet op, maar geef toe aan alles wat je voelt. Knokken is een goede eigenschap, (mij niet onbekend) maar als je knokt vergeet je soms te luisteren, te voelen.
Ik weet niet of het je helpt, maar als je mijn blogs leest over mijn burnout leest, zie je een bepaald patroon. Vóór de diagnose knok je en knok je en knok je. Als de diagnose eenmaal is gesteld lijk je wel in een vrije val dat zwarte gat in te donderen - en dat is zó heftig! Maar daarna, met hulp van een therapeut, en heel veel bloed zweet en tranen maak je weer stapjes vooruit. Eerst zie je ze zelf helemaal niet, maar ze zijn er wel al. Na verloop van tijd komt er een progressie, langzaam, maar als die bal eenmaal gaat rollen steeds sneller.
Je komt er weer bovenop en je wordt je eigen drukke vrolijke zelf weer. Het is een zware les die je geleerd hebt, maar uiteindelijk kom je er sterker uit.

Houd moed lieve Moon. Laat het gebeuren en durf te voelen. Verdriet moet eruit voor het kan helen.
Dikke kus!
Lieve Suus,
Alles wat je schrijft herken ik zo goed. Miscchien was ik erg overmoedig toen ik het gister schreef, want geen dag is meer hetzelfde sinds ik ingeklapt ben.
Het is moeilijk om mij zelf te vermannen, het is moeilijk te vechten tegen die vreselijke vermoeidheid.
Schijnt ook erbij te horen dat ik wel wil maar dat het eigenlijk nu nog niet gaat. Maar belangrijk even voor nu, een stukje wilskracht zag ik weer even terug.

Ik beloof dat ik goed naar mijzelf zal luisteren, anders zit ik binnen no time weer in huis.
Stuur je ook een pb. Knuffel en dank je wel..xxx